Two men look out through the same bars.One sees the mud, and one the stars.
''တစ္ေနရာတည္းကေန လူႏွစ္ေယာက္အျပင္ကိုလွမ္းၾကည့္ေတာ့တစ္ေယာက္ကရႊံ႕ႏြံေတြကိုပဲျမင္ၿပီး တစ္ေယာက္ကၾကယ္တာရာေတြကိုျမင္တယ္''
(တစ္)
''အလကားအခ်ိန္အကုန္ခံၿပီး စာေပစကားဝိုင္းသြားၿပီးနားေထာင္ေနတယ္၊ဗီဒီယိုဟာသကား ၾကည့္ရတာကမွ ရယ္ရအံုးမယ္''
''အကို႕ ဗီဒီယိုကားကရင္ဘတ္မမွန္ဘူး...စာေပစကားဝိုင္းမွာ ညီသိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ေႏြတစ္ည ဝတၴဳစာအုပ္ ကို ေဆြးေႏြး ခံစားၾကတယ္...စာအုပ္ထဲက ကိုကိုနဲ႕ ခင္ေဝတို႔ရဲ႕ လူတန္းစားကြာဟမႈ၊ ပညာတတ္ Óဥ္နဲ႕ အရင္းမဲ့ ... အမ်ားႀကီးပဲ ေတြးစရာေတြ''
လူငယ္ေလးႏွစ္ေယာက္၏စကားက အၾကားအာ႐ုံမွ ႏွလုံးသားဆီေရာက္ရွိလာၿပီး ခံစားမႈႏွစ္ခုက တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ျဖစ္လို႔လာသည္။ အလုိမက်မႈႏွင့္ ၾကည္ႏူးမႈတို႔ပဲျဖစ္ပါသည္။
x x x x x
ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေမာင္ႏွမ ၇ ေယာက္ရွိသည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဖခင္ႀကီးက သားသမီးအားလုံးကို စာအုပ္ ေတြႏွင့္ပတ္ သက္ၿပီး လြတ္လပ္စြာဝယ္ယူခြင့္ေပးခဲ့ပါသည္။ မွတ္မိပါေသးသည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္က ေရႊေညာင္ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ ဘူတာ႐ုံမွာ ၿပံဳးစာေပ ဆိုသည့္ စာအုပ္အေရာင္းဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။ သည္စာအုပ္ ဆိုင္မွာ အေဖက ကြၽန္ေတာ္တို႔ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ ဘီလ္ ဖြင့္ေပးထားေပးခဲ့တာေၾကာင့္ ကာတြန္းစာအုပ္တစ္အုပ္ ျပား ၆ဝ ေခတ္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဘူတာေရာက္တိုင္း စာအုပ္မ်ားကို ေဖါေဖါသီသီ ဝယ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ေမာ္ဒန္ကာတြန္း၊ ရႊင္ၿပဳံး၊ ေတဇ၊ ေရႊေသြး၊ တုိင္းရင္းသားပုံျပင္မ်ား၊ အီစြတ္ပုံျပင္မ်ားပဲ ျဖစ္ပါသည္။ အေဖ့လခ ၁၈၅ က်ပ္မွာ တစ္လတစ္လ ၁ဝ က်ပ္ေလာက္ေတာ့ကုန္လိမ့္မည္ထင္သည္။
ေနာက္ေတာ့ အေဖက စာေပဗိမာန္စာအုပ္ေတြကို စာတိုက္ကတဆင့္ မွာေပးပါသည္။ ေတာင္ႀကီးေရာက္သည့္ အခါ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၊ ေသာ္တာေဆြ၊ ေရႊဥေဒါင္း၊ ဒဂုန္ေရႊမွ်ား၊ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၊ ခင္ႏွင္းယု စသည့္ စာအုပ္မ်ား ဝယ္လာ ေပးတတ္ပါသည္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ကြၽန္ေတာ္သတိထားမိခဲ့သည္မွာ အမအႀကီးဆုံး မမသန္းႏွင့္ အကိုႀကီး ကိုရဲဝင္း တို႔က အေဖဝယ္လာသည့္ စာအုပ္မ်ားကိုမဖတ္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ မမသန္းက ေရဒီယို ဇာတ္လမ္းပမာ၊ အသံလြင့္ဇာတ္လမ္း တို႔ကို စြဲစြဲလန္းလန္းနားေထာင္တတ္ၿပီး အကို ကိုရဲဝင္းကေတာ့ ေဘာလုံးပြဲၾကည့္ ဘိလိယက္ထိုး တစ္ပါတ္တစ္ခါ ေတာင္ႀကီးသို႔သြားၿပီး ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္တတ္ပါသည္။အမလတ္္ မေဝ၊ အကိုလတ္ ကိုရဲတင္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္က အထက္ေအာက္ ေမာင္ႏွမေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ တရင္းတႏွီးရွိၿပီး နင္ ငါႏွင့္စကားေျပာတတ္ပါသည္။ စာအုပ္မ်ားႏွင့္ပတ္သက္လို႔လည္း အႀကိဳက္ခ်င္း တူၿပီး စာအုပ္လုပြဲေလး မၾကာခဏျဖစ္၊ ရန္ျဖစ္တတ္ပါသည္။
ေနာက္သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ကြၽန္ေတာ့္ေအာက္ညီမ မဂ်ဴးလဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ စာအုပ္လုပြဲမွာ ပါဝင္လာပါသည္။ အငယ္ဆုံးညီမ မဆူးကေတာ့ ေဆာ့ကစားတာ မုန္႔ဆိုင္မွာမဲႏွိက္တာ ေလာက္ကိုသာ မတ္ေမာတတ္တာကို ကြၽန္ေတာ္သတိထားမိခဲ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမေတြ ဘယ္လိုသည့္အတြက္ေၾကာင့္လည္း စာအုပ္ေတြႏွင့္ သားသမီးေတြကို ရင္းႏွီးေစၿပီး စာအုပ္ ကေပးေသာ အသိႏွင့္ ဘဝ အေန၊ စိတ္အေန ျမင့္မားဖို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပုံရပါသည္။ သို႔ေသာ္ အေဖ့သားသမီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမမ်ားမွာ တကၠသိုလ္အသီးသီးမွ ဘြဲ႕ေတြ႕ရခဲ့တာသာတူညီၿပီး၊ က်န္ေသာအေနအထားမွာေတာ့ အသြင္ကြဲ၊ ဝါသနာ ကြဲ၊ ယုံၾကည္ရာကြဲလႊဲမႈေတြႏွင့္ ေလွ်ာက္ေသာလမ္းတို႔လည္းမတူညီခဲ့ပါေလ။
(ႏွစ္)
အခုခ်ိန္မွာေတာ့ အမႀကီး မမသန္းပင္ တကၠသိုလ္ပါေမာကၡအျဖစ္မွ အၿငိမ္းစားယူခဲ့ၿပီ။ ေက်ာင္းပညာရပ္ တစ္ခု တည္းကိုသာ ဘဝအတြက္ အျမဳေတဟု သတ္မွတ္ထားခဲ့ေသာ အမႀကီးက ဟိုး ငယ္စဥ္တုန္းကလို ေရဒီယို ေရွ႕မွာ ဇာတ္လမ္းပမာ၊ အသံလြင့္ဇာတ္လမ္းေတြကို နားမေထာင္ျဖစ္ေတာ့။ သူ႔ထက္ပိုေသာကိုရီးယာဇာတ္လမ္း စီးရီးေတြမွာ ေမ်ာပါေနၿပီ။ ျမဝတီ၊ MRTV, MRTV4တို႔ႏွင့္ပင္ အားမရ မီးလာတိုင္းအေခြငွားၾကည့္ေနေတာ့ သည္။
စာတမ္းေတြအမ်ားႀကီးျပဳစုခဲ့ေသာ ဘာသာရပ္ကိုပင္ တစ္ခ်က္လွည့္မၾကည့္ေတာ့။ ဘယ္အခ်ိန္က ေစာင့္စားေနမွန္း မသိရေလာက္ေအာင္ တစ္ဝတစ္ၿပဲ ၾကည့္ေနေတာ့သည္။ အမႀကီးကို ပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းမႈ ျမစ္ဆုံ၊ ဧရာဝတီ၊ အိုစမာဘင္၊ ေဝါထရိတ္စင္တာ၊ လႊတ္ေတာ္အစည္းအေဝး ဘာမွသြားမေမးေလႏွင့္...။
အကိုႀကီး ကိုရဲဝင္းကေတာ့ ေဘာလုံးသမားအေျပာင္းအေရႊ႕ကိုပင္လည္း အလြတ္ရသည္။ အသင္း မန္ေနဂ်ာ၊ ဒိုင္လူႀကီးအမည္ကိုပင္ အတိအက် မွန္ေအာင္ေျပာႏိုင္သည္။ ကလပ္အသင္းက ေဘာလုံးသမားကို မိခင္ႏိုင္ငံႏွင့္ပါ တြဲသိေနသည့္အျပင္ ဘယ္ပြဲတုန္းကဘယ္လိုဂိုးသြင္းခဲ့တာ ဆိုတာကိုပါ အကြက္က်က်ေျပာႏိုင္ တာမို႔ အားကစား ဂ်ာနယ္ေတြထဲကအမွားအယြင္းကိုပင္ ေထာက္ျပႏိုင္ေလာက္ေအာင္ေဘာလုံးပြဲေတြအေပၚ ႐ူးသြပ္လြန္းပါသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ၄-၅ ႏွစ္တုန္းခန္႔က ၾကည့္ေနၾကေဘာလုံးပြဲ႐ုံသို႔ ညေန ၆ နာရီ ခြဲပြဲကစားသည့္ ပရီးမီးယားလိဂ္ပြဲအမီ ဆိုက္ကားစီးသြားလိုက္ပါသည္။ ဆုိက္ကားက ေဘာလုံးပြဲ႐ုံရွိရာ လမ္းထဲသို႔ ခ်ိဳးအေကြ႕မွာ တစ္ဖက္ကလာသည့္ ဆိုင္ကယ္ႏွင့္တိုက္မိၿပီး ဆိုက္ကားေပၚက လြင့္စင္က်ကာ တံေတာင္ၿပဲ၊ ဒူးကြဲျဖစ္လိုက္ ေသးသည္။ ဒဏ္ရာအတိမ္အနက္မသိေသးပဲ ေသြးပူပူျဖင့္ ဆိုင္ကယ္သမားကို '' ရတယ္ညီေလး...ဘာမွ မျဖစ္ဘူး ေအးေဆးပါ'' ေျပာၿပီးေဘာလုံးပြဲမမီမွာ(အမွန္ကေၾကးမထည့္လိုက္ရမွာ)စိုးရိမ္စိတ္ႏွင့္အလူးအလဲျဖင့္ ေဘာလုံးပြဲ႐ုံအေျပးသြားခဲ့သည္။ ပထမပိုင္းပင္မၿပီးေသး တစ္ကုိယ္လုံးနာက်င္ၿပီး အိမ္အေရာက္ျပန္ခဲ့ေတာ့ မလႈပ္ႏိုင္ေတာ့ၿပီ၊ ပုဂၢလိကေဆး႐ုံမွာ တစ္ပါတ္ေလာက္တက္လိုက္ရၿပီး ေငြ ၅ သိန္းခန္႔ ကုန္သြားခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ အကိုႀကီးကား ေဘာလုံးပြဲေတြ အေပၚမွာရင္ခုန္ဆဲ။
ျပည္သူ႔ေခတ္၊ ေမာ္ဒန္၊ ဝီးကလီးအလဲဗင္း၊ ျမန္မာတိုင္း၊ ဗြိဳက္စ္ ...စသည့္ ဂ်ာနယ္ေတြကို မၾကားဖူး၊ မသိ။ ဖတ္စ္အလဲ ဗင္း၊ အိုလံပစ္၊ စေပါ့လိုက္၊ ဟိုက္လိုက္၊ အင္အား၊ ဝင္းနား၊ တက္လမ္း တို႔ကိုေတာ့ အထပ္လိုက္ ဝယ္ဖတ္တတ္ သည္။ '' ဧရာဝတီရဲ႕က်မ္းမာေရးဆိုတာ ဘာကိုေျပာတာလဲ'' ဟု ေမးတတ္ေသာ ကြၽန္ေတာ့္ အကိုက ႏိုင္ဝင္းေဆြမသိ၊ ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ မသိ၊ ဒဂုန္တာရာသက္ရွိထင္ရွားရွိေသးတာလည္းမသိ သည့္ထက္ ဆိုးတာက ကိုယ့္ႏိုင္ငံ၏ သမၼတ၊ ဒုတိယသမၼတတို႔၏ အမည္ကိုပင္ အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္ေျပာေနျခင္းပင္။
x x x x x
ငယ္စဥ္တုန္းက စာအုပ္လုဖတ္ခဲ့ေသာ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္တစ္ေယာက္ျခား အစ္မမေဝက ဆရာျမသန္းတင့္ရဲ႕ ဓားေတာင္' ဝတၴဳစာအုပ္ကို အေဖဝယ္လာေပးေတာ့ အခန္းတံခါးပိတ္ဖတ္ေနခဲ့သည္မွာ အေတာ္ၾကာသည္ကို ကြၽန္ေတာ္ျပန္အမွတ္ ရေနျပန္သည္။ မေဝဖတ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႕အလွည့္ေရာက္ေတာ့ ဥာဥ့္ပင္အေတာ္နက္ေနၿပီ။
''နင္ကလဲဟာ...စာအုပ္တစ္အုပ္ဖတ္တာဒီေလာက္ပဲၾကာရလား''
''အဟင္း...ငါဖတ္ၿပီးမဝလို႕ ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ဖတ္ေနတာ''
အစ္မ မေဝကမ်က္ရည္ကေလးတစမ္းစမ္းႏွင့္ေျပာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ေအာက္ညီမေလးမဂ်ဴးက စာအုပ္ကို စိတ္ဝင္စား ေနၿပီး သူအရင္ဖတ္ဖို႕ပူဆာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္အထက္ ကိုရဲတင္က''ေဆာရီးပဲ...ႀကီးစဥ္ငယ္လိုက္ ဖတ္'' ဆိုၿပီး စာအုပ္ကို ယူသြားေတာ့သည္။ သူကလည္းပဲ''ဓားေတာင္''ဖတ္တာအလြန္ၾကာသည္။ ႏွစ္ေခါက္ေတာ့ အနည္းဆံုးဖတ္လိုက္တာပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။
ေနာက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕ေမာင္ႏွမေလးေယာက္ 'ဓားေတာင္'ထဲကဇာတ္ေကာင္ေတြျဖစ္သည့္ ကိုနႏၵ၊ ရဲျမင့္၊ သံေခ်ာင္း တို႕အေၾကာင္းေတြလုေျပာ၊ ငါးမန္းႏွင့္သံေခ်ာင္းတို႕၏ တိုက္ပြဲကို ျပန္သံုးသပ္ႏွင့္အရြယ္အလိုက္ ခံစားရေသာ စကားဝိုင္းေလးျဖစ္ခဲ့ပါသည္။
သည္တုန္းက အစ္မႀကီး မမသန္းႏွင့္ အစ္ကို ကိုရဲဝင္းတို႕ ကြၽန္ေတာ္တို႕ စကားဝိုင္းထဲမပါခဲ့ၾကပါ။
(သံုး)
အလကား အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး...ဆိုသည့္စကားေျပာခဲ့ေသာ လူငယ္ေလးသည္ ကြၽန္ေတာ့္တူကေလးပဲ ျဖစ္ပါသည္။
ညီသိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ေႏြတစ္ညဝတၴဳစာအုပ္ကို ေဆြးေႏြးခံစားၾကတာဆိုသည့္ စကားကိုေျပာခဲ့ေသာ လူငယ္ေလးသည္ လည္း ကြၽန္ေတာ့္တူကေလးပဲ ျဖစ္ပါသည္။
သည္အေတြး၊ သည္အျမင္ေတြကို ပိုင္စိုးထားသူ လူငယ္ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ေသြးသားရင္းခ်ာ ညီအစ္္ကို ဝမ္းကြဲေလးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္ေလ။
တစ္ေယာက္က ရႊံ႕ကိုသာျမင္သည္
တစ္ေယာက္က ၾကယ္တာရာမ်ားကိုျမင္ခဲ့ပါသည္။
ဘယ္သူက ဘယ္သူ႕သားလဲ
ကြၽန္ေတာ့ပေဟဠိက ႐ိုးစင္းလြန္းေနမွာေလလား။ ။
(ေခတ္သစ္လူငယ္စာဖတ္ဝိုင္းမွ လူငယ္မ်ားသို႕ အမွတ္တရ)
ရဲသွ်မ္း
