ဖူးတံ၀င့္လို႔ခ်ီ ေရးသူဖတ္သူေဆြးေႏြးပြဲ

စာေပေလာက (၅) မွာ ရဲသွ်မ္းရဲ႕ ဖူးတံ၀င့္လို႔ခ်ီ စာအုပ္မိတ္ဆက္ပြဲႏွင့္ေရးသူဖတ္သူေဆြးေႏြးပြဲကို ၂၀၁၂ခုႏွစ္ မတ္လ ၃ ရက္ေန႔ မွာ က်င္းပျပဳလုပ္မွာျဖစ္တာမို႔ ရဲသွ်မ္းရဲ႕ပရိသတ္ႀကီးကို ဖိတ္မႏၱကျပဳအပ္ပါတယ္။

ေကာင္းက်ိဳးကုိယ္၌ တည္ေစမင္း (သားသို႔ ေပးစာ – ၁)

ခ်စ္ေသာသားေလး …ရဲ၀ဏၰ

သားတို႔အရြယ္ လူငယ္ေလးေတြကို လိမ္မာယဥ္ေက်း အသိပညာတိုးတက္ေစဖို႔ လူႀကီးသူမ၊ ဆရာ၊ ဆရာမေတြက ပုံျပင္ေလးေတြ၊ ဆုံးမစာေလးေတြကို ေျပာျပၿပီး သားတို႔ရဲ႕ ႏုနယ္လွတဲ့ ႏွလုံးသာေလးကို ၾကည္လင္သန္႔ရွင္းေစတယ္ ဆိုတာ သားေလးကို ေဖေဖ ရွင္းျပထားတာမို႔ သားေလး နားလည္ခံယူတတ္ေနၿပီေနာ္။ သားေလးေရ … ေဖေဖတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းမွာ ျပည္သူ႕နီတိဆိုတာ သင္ရတယ္… သားရဲ႕။ ေဖေဖတို႔တစ္ေတြ ျပည္သူ႕နီတိ စာသင္ခ်ိန္ေရာက္ရင္ သိပ္ေပ်ာ္ခဲ့တာပဲ။ အဲ့သည္တုန္းက ေဖေဖတို႔ကို ျပည္သူ႕နီတိ သင္ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာမက ေလာကသာရပ်ိဳ႕ကို အလြတ္ရတယ္။ ဆရာမ ရြတ္ျပတိုင္ေပးတာကို ေဖေဖတို႔က လိုက္ဆို၊ ေနာက္ေတာ့ အလြတ္ရသြားေတာ့တာေပါ့။ ပ်ိဳ႕တစ္ပုိဒ္ျခင္းကို အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ျပရွင္းျပ၊ ဥပမာေလးေတြ ေပးေပးၿပီး ေျပာျပတာဆိုေတာ့ မွတ္သားရ လြယ္တာေပါ့ သားရယ္။

ပ်ဳိ႕ဆိုတာဘာလဲဆိုတာ သားကို ရွင္းျပရဦးမယ္။ ပ်ိဳ႕ဆိုတာ ကဗ်ာ၊ လကၤာေတြ အမ်ားႀကီးထဲက ကဗ်ာပုံသဏၭန္ တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ေလးလုံးစပ္ လကၤာရွည္ႀကီးေပါ့။ ပိုဒ္ေရအမ်ားႀကီး ပါတာေပါ့ကြယ္။ အဲ့သည္ ေလာကသာရ ပ်ိဳ႕ကို ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၈၄၂ ခုႏွစ္မွာ ကန္ေတာ္မင္းေက်ာင္း ဆရာေတာ္က ေရးသားခဲ့တာေလ။ အခု ၁၃၇၃ ခုႏွစ္ဆိုေတာ့ ၅၃၁ ႏွစ္ေတာင္ ၾကာခဲ့ၿပီေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သားရယ္ အခုခ်ိန္ထိ လူသားေတြ လိုက္နာက်င့္သုံးရမယ့္ ဆုံးမစကားေတြက မျပယ္ေသးပါဘူး။ ေနာင္လည္း အရွည္တည္တန္႔ ေနဦးမွာပါပဲ။

သားေလး ရဲ၀ဏၰေရ … ကန္ေတာ္မင္းေက်ာင္း ဆရာေတာ္ဆိုတာ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ေမြးရာဇာတိ ရြာကေလးျဖစ္တဲ့ ကန္ေတာ္ရြာအနီးက ဘုရင္(မင္း) ေဆာက္လွဴထားတဲ့ ေက်ာင္းမွာ ဆရာေတာ္ သီတင္သုံးခဲ့တာကို အစြဲျပဳၿပီး ေခၚခဲ့တာေလ။ ကန္ေတာ္ရြာက ျမင္းမူၿမိဳ႕နယ္ထဲမွာ ရွိတယ္။ စစ္ကိုင္းတိုင္းေဒသႀကီးထဲက ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ေပါ့။ စစ္ကိုင္းတိုင္းဆိုတာ သားသင္ရတဲ့ ပထ၀ီ၀င္ထဲက ေျမပုံထဲမွာ အႀကီးဆုံးတိုင္းႀကီးေပါ့ သားရယ္။

သားေရ … အဲ့သည္ ကန္ေတာ္မင္းေက်ာင္း ဆရာေတာ္ႀကီးေရးတဲ့ ေလာကသာရပ်ိဳ႕မွာ အမ်ိဳး ၄ ပါးကို ဆုံးမတဲ့စကားေတြ ပါ၀င္တယ္။ အမ်ိဳး ၄ ပါးဆိုတာကို သားသိမယ္ မထင္ဘူး။ ေဖေဖရွင္းျပမယ္။ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ မင္းမ်ိဳးမင္းႏြယ္ကို ခတၱိယ၊ ပုဏၰားေတြကို ျဗဟၼဏ၊ ကုန္သည္ေတြကို ေ၀ႆ၊ ျပည္သူေတြကို သုဒၵလို႔ ေခၚတယ္။ အဲ့သည္ ပ်ိဳ႕ႀကီးမွာ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ မင္းကို ဆုံးမတဲ့စကား၊ ပုဏၰားကို ဆုံးမတဲ့ စကားေတြကိုပါ ထည့္သြင္း ေရးဖြဲ႕ထားတာေၾကာင့္ ပိုၿပီးထင္ရွားခဲ့တာေပါ့။ ပုဏၰားက ဘယ္လုိ ပါလာတာလဲလို႔ သားကေမးဦးမယ္။ ပုဏၰားဆိုတာက ပုေရာဟိတ္ေတြကို ေခၚတာ။ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ မင္းကို အႀကံဥာဏ္ေတြ ေပးရတဲ့သူ။ တနည္းေျပာရရင္ မင္းဆရာ ဆိုပါေတာ့ကြယ္။ ေရွးေခတ္ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြက တိုင္းသူျပည္သားတင္ မကဘူး။ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့မင္း၊ မင္းဆရာေတြကိုေတာင္ ဆုံးမစကားေတြ ေျပာခဲ့တယ္။ မင္းေတြ၊ မင္းဆရာေတြကလည္း ဆရာေတာ္ႀကီးေတြရဲ႕ ဆုံးမစကားကို လိုက္နာၾကတယ္။ မျငင္းပယ္၀ံ့ဘူး။ ဘာသာတရား ကိုင္းရႈိင္းမႈနဲ႕ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြရဲ႕ သမာဓိ၊ သိကၡာ၊ ပညာဂုဏ္တို႔ကို ေလးစား ၾကည္ညိဳတာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

သားေလး ရဲ၀ဏၰေရ… ေလာကရဲ႕ အႏွစ္သာရေတြကို ပ်ိဳ႕လကၤာအျဖစ္ ေရးဖြဲ႕ထားတာမို႔ ေလာကသာရပ်ိဳ႕လို႔ ေခၚတာ။ ပ်ိဳ႕လကၤာႀကီးရဲ႕ ပထမပိုင္းထဲက ပုဒ္ရင္း ၆ ကို ေဖေဖ ရြတ္ျပမယ္ေနာ္။ သားေလး ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္။

ပညာမ်က္စိ၊ ျမင္မရွိ၍

မသိတရား၊ အယူမွားလွ်က္

စီးပြားမေမွ်ာ္၊ က်ိဳးမေပၚသား

သူေတာ္မဟုတ္၊ ယုတ္သည့္စ႐ိုက္

လူသူမိုက္ကို၊ မႀကိဳက္မခ်စ္

ရန္သူစစ္သို႔၊ မႏွစ္သက္ဘဲ

ေ၀းခြာရွဲ၍

အၿမဲခြာရွင္း ဖဲၾကဥ္မင္း။ ။

ပညာဆိုတာဘာလဲ…ခြဲျခားသိျမင္ႏိုင္တဲ့ အရာလို႔ ေဖေဖ သားကို “ပညာရဲ႕၀တ္႐ုံ” မွာ ရွင္းျပခဲ့ၿပီးၿပီ။ အရာရာအားလုံးကို ျမင္ႏိုင္စြမ္းတဲ့ မ်က္စိရဲ႕ အရည္အခ်င္းကို ပညာနဲ႕ ထပ္တူျပဳၿပီး ပညာမ်က္စိလို႔ ဆရာေတာ္က ႐ူပကအလကၤာကို သုံးျပခဲ့တယ္။ ပညာမဲ့ရင္ အေတြးအေခၚ အယူအဆေတြ မွားမယ္။ စီးပြားရွာရာမွာ ႏုံခ်ာညံ့ဖ်င္းမယ္။ သူေတာ္ေကာင္းတရားေတြ ပေပ်ာက္မယ္။ ယုတ္ညံ့တဲ့ အေတြးစ႐ိုက္ေတြ ေရာက္လာမယ္လို႔ ဆိုလိုတာပဲ။ အဲ့သည္လို ပညာမဲ့သူေတြကို ရန္သူလို သေဘာထားၿပီး အျမဲတမ္း ေ၀းသထက္ ေ၀းေအာင္ ေရွာင္ၾကဥ္ရမွာေပါ့။

ကဲ ေရွးစာဆိုႀကီးျဖစ္တဲ့ ကန္ေတာ္မင္းေက်ာင္း ဆရာေတာ္ရဲ႕ ပ်ိဳ႕လကၤာက ဘယ္ေလာက္ ရွင္းလင္းျပတ္သားၿပီး ေလာကလူ႕ရြာအတြက္ ဘယ္လိုအက်ိဳးရွိတယ္ ဆိုတာကို သားေလးသိၿပီေနာ္။ ဒါဆိုရင္ ေလာကသာရပ်ိဳ႕ႀကီးကို သားေလး ဆုံးခန္းတိုင္ေအာင္ဖတ္။ အပိုဒ္တိုင္းရဲ႕ အဆုံးခ်ျဖစ္တဲ့

ေကာင္းေတႏွလုံး ယဥ္ေစမင္း။

အၿမဲခြာရွင္း ဖဲၾကဥ္မင္း။

မ်က္မာန္မျပင္း ေကာင္းေစမင္း။

ပညာထိန္း၍ မိန္းေစမင္း။

ဆည္းပူးသိျမင္ က်ယ္ေစမင္း။ စတဲ့ တုိက္တြန္းဆုံးမ စကားေလးေတြကို အၿမဲအမွတ္ရ က်င့္ၾကံ ႀကိဳးစားရမွာေပါ့။ သည္အခါမွာ သားေလးရဲ႕ ခႏၶာ၊ ႏွလုံးအိမ္ ေနရာအားလုံးမွာ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ဆုံးမစကားေတြ ေရာက္ရွိသြားလိမ့္မယ္လို႔ ေဖေဖယုံတယ္။

ေကာင္းက်ိဳးကိုယ္၌ တည္ေစမင္းလို႔ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ အလကၤာနဲ႕ သားအတြက္ ေဖေဖဆုေတာင္း ေပးလိုက္တယ္။

တတ္သိလိမၼာ ယဥ္ေက်းၿပီး ေလာကရဲ႕ အႏွစ္သာရေတြကို ခံစားရယူႏိုင္ပါေစ။

သားရဲ႕ ခ်စ္ေသာ ေဖေဖ

ရဲသွ်မ္း

စာၫႊန္း။ သုခမွတ္စု၊ ျမန္မာ့႐ိုးရာဆုံးမစာ(ေဒၚႏုၾကည္/မဟာ၀ိဇၨာ)

ရဲသွ်မ္း

မ်က္႐ႈအြန္လိုင္းမဂၢဇင္း

ဖူးတံ၀င့္လို႔ခ်ီ

ရဲသွ်မ္း ရဲ႔ စတုတၳေျမာက္ ၀တၳဳတိုစု feb မွာ ထြက္ပါမယ္။လင္းလြန္းခင္စာေပ ကထုတ္တာပါ။

သက္္ရွိ၊ သက္မဲ့

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္က အညာၿမိဳ႕ေလး တစ္ၿမိဳ႕မွာ ကြၽန္ေတာ္ မီးရထား ႐ံုပိုင္ ရာထူးနဲ႔ ၅ ႏွစ္ ေလာက္ တာဝန္က် ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၅ ႏွစ္ ဆိုတာက တစ္ဆက္တည္းကို ဆိုလိုတာပါ။ အမွန္က ႐ံုပိုင္ေလးရာ ထူးနဲ႔ ၄-၅ ႏွစ္ လုပ္လိုက္ ေျပာင္းသြား၊ ႐ံုပိုင္ရာထူး တိုးေတာ့ ျပန္ေရာက္နဲ႔ ဆိုေတာ့ ေပါင္းၾကည့္ရင္ (၁ဝ) ႏွစ္ အထက္ေတာ့ ရွိပါ တယ္။ သည္ေတာ့ ၿမိဳ႕ေလးက ကြၽန္ေတာ့္ ဇာတိၿမိဳ႕လို ကိုျဖစ္ေနပါၿပီ။

ၿမိဳ႕ေလးကို ဒုတိယ အႀကိမ္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ရမယ့္ ဝန္ထမ္းအိမ္ခန္းက မလြတ္၊ မအား ေသးတာမို႔ ဘူတာနဲ႔ သိပ္မေဝးတဲ့ ရပ္ကြက္ေလး တစ္ခုမွာ အိမ္ငွား နဲ႔ (၆) လခန္႔ ေနခဲ့ပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ေနတဲ့ ရပ္ကြက္ေလးက ၿမိဳ႕ရဲ႕ေျမာက္ဘက္ကစ ေရတြက္လို႔လား မသိပါ။ အမွတ္(၁) ရပ္ကြက္လို႔ အမည္ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ရထားတာပါ။ မီးရထား ရပ္ကြက္ ကို ေတာ့ အမွတ္(၂)၊ ဘူတာႀကီးရပ္ဝန္း ေက်ာ္ၿပီး ၿမိဳ႕အေရွ႕ဘက္ျခမ္းက အမွတ္(၃)၊ ျပည္ေထာင္စု လမ္းမႀကီး ယာဘက္ျခမ္းက အမွတ္(၄)၊ စသျဖင့္ ရပ္ကြက္(၇) ရပ္ကြက္ နဲ႔ ဖြဲ႔စည္း ထားတာဆိုေတာ့ ၿမိဳ႕ေလးကမက်ဥ္း မက်ယ္နဲ႔ အထိုက္အေလ်ာက္ စည္ကားလွပါတယ္။ ျပည္ေထာင္စု လမ္းမႀကီး လို႔ေခၚတဲ့ အေဝးေျပးလမ္းက ၿမိဳ႕ေလး ရဲ႕ ”ၿမိဳ႕ထဲ” ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ ကို ေဖာ္ေဆာင္ေပးထားပါတယ္…။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၊ စားေသာက္ဆိုင္၊ ဘီယာဆိုင္၊ စတိုးဆိုင္၊ ကာရာအိုေက၊ တည္းခိုခန္း ဆိုတဲ့ အခင္းအက်င္းေတြ တည္ရွိတဲ့ ေနရာ ဆိုေတာ့ အလိုလို ေနရင္းၿမိဳ႕ထဲ ျဖစ္သြားေတာ့တာပဲ ထင္ပါရဲ႕။

အဲသည္ ၿမိဳ႕ထဲဆိုတဲ့ ဝန္းက်င္ ကေန ေတာင္ဘက္ ေျမာက္ဘက္တိုး လွ်ဳိေပါက္ လမ္းတစ္လမ္း ရွိတယ္။ ထေနာင္းလမ္းလို႔ အမည္တြင္ပါတယ္။ အထင္ကရ ျဖစ္တဲ့ ဘုရားႀကီး သြားတဲ့ လမ္းေလးမွာ ထေနာင္းပင္ ႀကီးေတြ အစီအရီ ရွိတာကို အစြဲျပဳ ၿပီး ထေနာင္းလမ္းလို႔ အၫႊန္း တပ္ေခၚတယ္လို႔ ထင္တာပဲေလ။

ထေနာင္းလမ္း အတိုင္း ၿမိဳ႕ထဲကေန ဦးတည္လာခဲ့မယ္ ဆိုရင္ ယာဘက္က မီးရထား စက္ေခါင္း႐ုံဝင္း နဲ႔ ဝန္ထမ္းအိမ္ရာ၊ ဝဲဘက္က အမွတ္ (၁) ရပ္ကြက္ ကေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လမ္းသြယ္ေလးေတြ (၆) ခုေလာက္ လမ္းမႀကီးနဲ႔ ဆက္ႏႊယ္ ထားတဲ့ လမ္းကေလးေတြထဲက လမ္းသြယ္ (၃) ထိပ္က ႏွစ္ထပ္တိုက္ အိမ္ႀကီး ရဲ႕ေဘး ဂိုေဒါင္ေဟာင္း တစ္လံုးမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ငွားေနခဲ့ တာပါပဲ။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဆိုတာက ကြၽန္ေတာ္ရယ္၊ ဇနီးရယ္၊ သမီးငယ္ ေလးရယ္ တို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။

အညာၿမိဳ႕ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ရာသီဥတု ပူျပင္းတဲ့ အျပင္ ဂိုေဒါင္လိုျဖစ္ ေနတဲ့ အခန္းမွာ ေနရတာ ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္မွာ မြန္းက်ပ္လွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း တာဝန္က်ရာ ဘူတာ႐ုံနဲ႔ ျဖတ္လမ္းကေန(၁ဝ) မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ သြားရင္ ရေလာက္ေအာင္ နီးၿပီး ရပ္ကြက္ေလး က ေအးခ်မ္းတာ ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ မွာ အစစ အဆင္ေျပ လွတယ္လို႔ ေျပာရေလာက္ေအာင္ ေနေပ်ာ္ပါတယ္။

”အစ္ကိုေရ…လိုင္းခန္းရ ရင္ေတာင္ မေျပာင္းခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ဒီမွာ ေရက အရမ္းအဆင္ေျပတယ္၊ လိုင္းခန္းေျပာင္းရင္ ေရဝယ္သံုးရ မွာ ေရဖိုးက ေပးရတဲ့ အိမ္လခ ထက္ ကိုေက်ာ္မွာေနာ္”

ဇနီးသည္ ေျပာသလိုပါပဲ… ၿမိဳ႕ေလးက ဘယ္လိုက်ိန္စာမိထား လည္းမသိပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေနတဲ့ အမွတ္(၁) ရပ္ကြက္ေလးမွာ အိမ္တိုင္း အဝီစိတြင္း တူးထားၾက ၿပီး ေရလည္း စံမီတန္းမီ ထြက္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရကေရခ်ဳိ။ က်န္တဲ့ ရပ္ကြက္ေတြမွာေတာ့ ေပ၃ဝဝ၊ ၄ဝဝေလာက္ နက္တာေတာင္မွ ေရမထြက္လို႔ အဝီစိ ဆရာေတြလက္ မိႈင္ခ်၊ လုပ္အား႐ံႈးတဲ့ အထိ ျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ စြတ္ရြတ္ၿပီး ေရထြက္ ျပန္ေတာ့ ေရကေရငန္၊ ခြၽဲခြၽဲပစ္ပစ္နဲ႔ မို႔ ေသာက္ေရ မေျပာနဲ႔ ေလွ်ာ္ဖို႔၊ ဖြပ္ဖို႔ ၊ ေဆးေၾကာဖို႔ေတာင္ အဆင္မေျပတဲ့ အေနအထားပါ…သည္မွာ တင္ပဲ အမွတ္(၁) ရပ္ကြက္ေလးရဲ႕ ပင္မ စီးပြားေရးက ေရေရာင္းတဲ့ အလုပ္ ပဲျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ၿမိဳ႕ေပၚ ရပ္ကြက္ (၇) ရပ္ကြက္မွာ (၆)ရပ္ကြက္က အမွတ္(၁) ရပ္ကြက္ေလးရဲ႕ ေရ အရင္းအျမစ္ကို မွ်ယူၾကတယ္. ..။ ေနမၿပိဳေသးတဲ့ နံနက္ပိုင္းနဲ႔ ေနခ်ဳိခ်ဳိ ညေနပိုင္းေတြ မွာ ေရစည္လွည္းေတြက စက္ဘီးေတြ၊ ျမင္းလွည္းေတြ ၾကားမွာ ႐ႈပ္ယွက္ ခတ္ေနေအာင္ကို မ်ားလွပါတယ္။ ကိုယ္ခြဲလက္ခြဲ မရွိ၊ အခ်ိန္လည္း မေပးႏိုင္၊ လွည္းတြန္း ရတာ မကြၽမ္းက်င္ သူေတြအတြက္ ေရစည္ အငွားတြန္း စီပြားေရး အုပ္စုေလးလည္း ေပၚထြန္းလာပါေသးတယ္။ ေရစက္ ရွိတဲ့ ေရေရာင္းတဲ့ အိမ္ေတြမွာ ေရစည္ လွည္းေတြ ပါေထာင္ထား ေပးေပမယ့္ ကိုယ့္လွည္း နဲ႔ဆို တစ္ေစ်းျဖစ္တဲ့ အျပင္ လွည္းေစာင့္ရတဲ့ ဒုကၡပါ ကင္းတာမို႔ ေရစက္ မရွိေပမယ့္ ေရစည္ လွည္းေထာင္တဲ့ စီးပြားေရး လမ္းေၾကာင္းေလးေတြလည္း ရွိေန ျပန္ပါတယ္။

ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေလ အင္မတန္ ပူျပင္းတဲ့ အညာ အရပ္ေဒသရဲ႕ ၿမိဳ႕ေလးမွာ အမွတ္(၁) ရပ္ကြက္ေလး ထဲကေန PH7 အဆင့္မီ ေသာက္သံုး ေရရရွိေနတာ ဆိုေတာ့ ၿမိဳ႕က ေရမငတ္ရွာဘူး။ ေစ်းသံုးေလးနည္းနည္း ေလွ်ာ့ ေရဖိုးေလး ဖယ္ထား၊ ပူေလာင္ အိုက္စက္ ေခြၽးတရႊဲရႊဲေပမယ့္ ညေနေစာင္း ေနခ်ဳိခ်ဳိက်မွ လိႈင္း တက္အိုး ထဲမွာ ထည့္ထားတဲ့ ေရ ေအးေအးေလး ခ်ဳိးလိုက္ေတာ့လည္း လန္းဆန္း ၾကည္လင္သြားေတာ့ တာပဲေလ။ သည္အခါမွာ ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ အမွတ္(၂) ကေန စေရတြက္ရင္ အမွတ္ (၇) အထိ ရပ္ကြက္သူ ရပ္ကြက္သား ေတြက အမွတ္ (၁) ရပ္ကြက္ကေန ေရစည္ လွည္းေတြနဲ႔ စီးဆင္းလာတဲ့ ေရခ်ဳိေလး အေပၚ မွာ ေက်းဇူးေတြ ထမ္းပိုးလို႔ ေနမွာပဲ ဆိုၿပီး ကြၽန္ေတာ္က ကဗ်ာဆန္ဆန္ ေတြးေနမိပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ့္ အိမ္ရွင္ ဦးၫြန္႔ေဖ ကလည္း ဘာသားနဲ႔ ထုထားတာမို႔လဲ …။ ေရစီးပြားေရးဇုန္ ထဲမွာ သူလည္း ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံ လိုက္ပါတယ္။

”႐ံုပိုင္ စဥ္းစားၾကည့္ဗ်ာ… တစ္ေန႔ကို ေရေမာ္တာ (၆)နာရီ ေလာက္ေမာင္းရင္ ေရဂါလန္ ၂ဝဝဝ ေက်ာ္ရမယ္။ ေရတစ္စည္မွာ ဂါလန္ (၅ဝ) ဆိုေတာ့ စည္(၄ဝ)ေပါ့ဗ်ာ။ တစ္စည္ကို လွည္းမပါ ေရ သက္သက္ေရာင္းရင္ ၁ဝ က်ပ္ ဆိုေတာ့ တစ္ေန႔ ဝင္ေငြက ၄ဝဝ ေနာ္… ႐ံုပိုင္ လစာေတာ့ ၂ ရက္ ၃ ရက္ နဲ႔ မီတယ္ဗ်ာ။”

ကြၽန္ေတာ္ ဦးၫြန္႔ေဖ ေျပာတာကို မျငင္းဆန္ခဲ့ပါဘူး။ အဲသည္တုန္း က ကြၽန္ေတာ့္ လစာကလည္း ၁၅ဝဝ ေတာ့ မေက်ာ္ဘူးတင္တာပဲ။ လစာ ႏႈန္းထားေတြ အႀကိမ္ ႀကိမ္ ေျပာင္း ေတာ့ သိပ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူးေလ။

”အခုတေလာ လွ်ပ္စစ္မီးက လည္း အခ်ိန္နဲ႔ အလွည့္က် ေပးေနေတာ့ ေရေမာင္းရတာ အဆင္မေျပခ်င္ဘူး ႐ံုးပိုင္ရဲ႕၊ ေနာက္တစ္လ ေလာက္ဆို ရာသီဥတုက သည့္ ထက္ ပိုပူလာေတာ့မယ္။ ေရစည္လွည္း ေတြလည္း ထပ္တိုးၿပီး ေရအုတ္ကန္ ႀကီးႀကီးေဆာက္ၿပီး ေရေလွာင္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ စီစဥ္ေနတယ္။”

ေရစင္ေပၚမွာ ရွိတဲ့ ေရတုိင္ကီ နဲ႔ ဆက္သြယ္ထားတဲ့ ေရပိုက္ေခါင္း ကေန ေရစည္ လွည္းေတြကို ေရေပး ေနတာ အားမရေတာ့ဘူး ထင္ပါရဲ႕။

”ဦးေလး ဆိုလိုတာက မီးလာတဲ့ တစ္ခ်ိန္လံုး ေရေမာင္းထားမယ္၊ ေရစင္ေပၚက တိုင္ကီ ျပည့္ရင္ ေရ အုတ္ကန္ေတြထဲမွာ ျဖည့္ထားဦးမယ္…ဟုတ္တယ္ေနာ္”

”ဒါေပါ့…႐ံုပိုင္ရာ မိုးရြာ တုန္း ေရခံလို႔ ေျပာရမလား၊ မဟုတ္ ေသးဘူးဗ်…မီးလာတုန္းေရ ေမာင္း…ဟား ဟား ဟား”

ဦးၫြန္႔ေဖ ကေတာ့ သူ႔အေတြး နဲ႔သူ သေဘာက် ေနပါတယ္။

”ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေရစက္ေတြက အမ်ားႀကီး ဦးေလးေရ၊ အုတ္ကန္ ႀကီးေဆာက္ၿပီး ထင္သေလာက္ ေရ မေရာင္းရရင္ ဒီအထဲ ပိုက္ဆံေတြ က ဝင္သြားဦးမယ္…အဲ ၿပီးေတာ့ ဦးေလးက ဘယ္ေနရာ လုပ္မွာတံုး”

”႐ံုပိုင္ သိပ္သေဘာက်တယ္ဆို တဲ့ ပန္း႐ံု ေနရာေလးေလ…ဒီေနရာပဲ က်ယ္က်ယ္ဝန္းဝန္း ရွိတာ”

အို…ကြၽန္ေတာ္ အသံထြက္ မတတ္ တုန္လႈပ္သြားပါတယ္။ တကူးတက ျပဳစုစရာ မလိုဘဲ ေမႊးပ်ံ႕ ေနတဲ့ အစိမ္းထဲက အျဖဴ၊ အဝါ၊ ေရႊပန္း၊ ေငြပန္း၊ စံပယ္၊ ဇြန္ပန္း ႐ံု ေနရာေလးကို ေရအုတ္ကန္ေဆာက္ လိုက္ေတာ့မွာ ပါလား။

”ႏွေျမာစရာ ဦးရယ္…ပန္း ေလးေတြ အၿမဲပြင့္ၿပီးေမႊးေနတာ.. ဦးေလး ၿခံနားက ျဖတ္သြားတဲ့ သူတိုင္း ေမႊးလိုက္တာ အသည္းကို ေအးသြားတာပဲလို႔ ေျပာရေလာက္ တဲ့ ပန္း႐ံုေလး…”

”အဲဒါပဲ…႐ံုပိုင္တို႔က စီးပြားေရး အျမင္မရွိဘူး။ ဒီ အလွအပေတြ၊ အေမႊးရနံ႔ေတြက ပိုက္ဆံ ရွိရင္ ဝယ္လို႔ရပါတယ္။”

ဦးၫြန္႔ေဖ မ်က္ႏွာ အေနအထားက ဆံုးျဖတ္ၿပီးသား။ ဘယ္သူ ေျပာေျပာလုပ္မွာပဲ ဆိုတဲ့ ပံုစံေပါက္ ေနပါတယ္။ သူေလ့လာ အလြတ္ က်က္မွတ္ခဲ့တဲ့ သေဘာ တရားေတြ၊ လူႏွင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ ဆိုတာေတြ ခ်မ ျပတာကို ေတာ္ပါေသးရဲ႕ဆိုၿပီး ကြၽန္ေတာ့္မွာ ႀကံဖန္ ေက်းဇူးတင္ ေနမိေတာ့တယ္။

”ဝယ္လို႔ ရတာေတာ့ ဟုတ္တာ ေပါ့…ၿခံထဲက အပင္မွာ ရွိေနတဲ့ ပန္းပြင့္ေလးရဲ႕ အလွနဲ႔ ရနံ႔ကိုေတာ့ ဘယ္မီမလဲ ဦးေလးရာ”

”ဟား…ဟား…႐ံုပိုင္ေရ …အဲသည္လိုခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ အတိုင္း…ကြၽန္ေတာ့္ ကေလးေတြ က ေျပာသဗ်…ဒါလည္းေရာဂါ တစ္မ်ဳိးပဲ ဟား…ဟား…ဟား”

ရယ္ခ်င္လ်က္နဲ႔ ရယ္တာလား၊ မရယ္ခ်င္ဘဲနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကိုပဲ ေလွာင္ရယ္ တာလား မသိေအာင္ ကြၽန္ေတာ္ ေဝခြဲရ ခက္သြားပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ပန္း႐ံု ကေလး ဆီ အၾကည့္ေရာက္ ႏွေျမာေနမိတယ္။ ညေနတိုင္း ပန္းကေလးေတြ ခူးၿပီး ဖန္ခြက္ အၾကည္ထဲမွာ ထိုးစိုက္လို႔ ဘုရားတင္ ပူေဇာ္ရတဲ့ ၾကည္ႏူးမႈ ေလး၊ ဇနီးသည္ ရဲ႕ ဆံေကသာထက္ မွာ ကလစ္နဲ႔ ၫွပ္တြယ္ ေပးခြင့္ရတဲ့ ၾကင္နာမႈ ပီတိေလး ေပ်ာက္ပ်က္သြား ေတာ့မွာ ကိုႏွေျမာေနမိ ခဲ့ပါတယ္။

ပန္း႐ံု ကေလးကို ဖ်က္တဲ့ေန႔က ကြၽန္ေတာ္ ေန႔ ဂ်ဴတီ က်ေနတာမို႔ ညေနမိုးခ်ဳပ္မွ အိမ္ျပန္ေရာက္ပါ တယ္။ ျပဳေနက် အတိုင္း ပန္းရနံ႔ေလး ကို ႐ွဴ႐ႈိက္ ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ ဘာမွ မရေတာ့ပါဘူး…။

”ပန္း႐ံုေလး ဖ်က္လိုက္ၿပီ အစ္ကို အဖူး၊ အငံုေလးေတြမွာ အမ်ားၾကီး …ႏွေျမာလိုက္တာ အစ္ကိုရယ္.. .”

ဇနီးကေျပာေတာ့ ရင္ထဲမွာႏြမ္း ေဆြးေဆြး ျဖစ္ၿပီး ဘုရားစင္ထက္ကို လွမ္းၾကည့္မိ လိုက္ေသးတယ္။ တစ္စံုတစ္ခု လစ္ဟာသြားသလို ခံစားမိပါတယ္။ ဇနီးသည္ရဲ႕ ဆံေကသာ နက္ ေမွာင္ေမွာင္မွာ ညေနတိုင္း ခိုနားခြင့္ ရတဲ့ ေငြပန္းေလးက ခုေတာ့ထြက္ ေျပးရွာၿပီေပါ့…။

”ေအးေလ…ဘယ္တတ္ႏိုင္ မွာလဲ…သူက အိမ္ရွင္ကိုး…အစ္ကို တို႔ေျပာလည္း လက္ခံတာမွ မဟုတ္တာ။ ၿပီးေတာ့ သူက ဘယ္သူ မွသူ႔ ေလာက္မတတ္၊ အေတြး အေခၚ မရွိ ခပ္ႏုံႏုံလို႔ ထင္ေနေတာ့တာ”

ကြၽန္ေတာ္ေျပာေတာ့ ဇနီးသည္ က သက္ျပင္းဖြဖြ ခ်ပါတယ္။ ေရစက္ ေမာင္းတဲ့…ဒုတ္…ဒုတ္… ဒုတ္…ဒုတ္…ဆိုတဲ့ အသံေတြ ၾကားက ခ်တဲ့သက္ျပင္းေလး ဆိုေတာ့ မပီျပင္ ရွာဘူး။ အမူအရာ ၾကည့္ၿပီးမွ ေျပာရတာပါ။

ကြၽန္ေတာ္ ညဂ်ဴတီဝင္ရမွာမို႔ ေန႔ခင္းပိုင္း အားေနတာနဲ႔ ေရအုတ္ ကန္ေဆာက္တဲ့ ေနရာကို သြားၾကည့္ ပါတယ္။ ဦးၫြန္႔ေဖက ဘယ္အခ်ိန္ တည္းက စီမံထားလဲ မသိပါ ကြၽန္ေတာ္ သြားၾကည့္တဲ့ ေန႔လယ္ ၂ နာရီ ေလာက္မွာ လုပ္ငန္းက ေတာ္ေတာ္ ခရီးေရာက္ေနပါၿပီ။ သူတို႔ တိုက္အိမ္ နံရံနဲ႔ ၿခံစည္း႐ိုး အုတ္တံတိုင္းကို အုတ္႐ိုးစီ ဆက္ၿပီး ေရအုတ္ကန္ ေဆာက္တာ ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္မွာ အံ့ၾသလို႔ ေနပါတယ္။ ေျပာရေကာင္း ႏိုး မေျပာရေကာင္းႏိုး ကြၽန္ေတာ္ စဥ္းစားမိေပမယ့္ မေနႏိုင္ မ ထိုင္ႏိုင္ ေျပာရျပန္တာေပါ့။

”ဦးေလး ေရအုတ္ကန္ကို အဲ သည္လို လုပ္ေကာင္းလား” ကြၽန္ေတာ္ ေျပာေတာ့ ဦးၫြန္႔ေဖက သူ႔ နားထင္ကို ညာလက္နဲ႔ ထိုးျပ ရင္း. ..။

”ဒါသံုးရတယ္ ႐ံုပိုင္ အုတ္ေစ်း၊ ဘိလပ္ေျမ ေစ်းေခါင္ခိုက္ေနတာ အခုလို လုပ္လိုက္ေတာ့ အုတ္ကန္ရဲ႕ ေလးဖက္ေလးတန္မွာ ႏွစ္ဖက္သက္သာ မသြားေပဘူးလား” လို႔ ေျပာပါ တယ္။

ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အၾကည့္ရ ဆိုးတဲ့ ဒီဇိုင္းႀကီး လို႔ထင္တာပဲ။ ေနာက္ၿပီး ေထာင့္ခ်ဳိးေတြမွာ အုတ္ခ်ပ္ကို လက္ယွက္ထိုးၿပီး ခိုင္ခန္႔ေအာင္ လုပ္ရတာ။ အခုေတာ့ သည္အတိုင္း အုတ္စီထားတာ ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာ မလံုၿခံဳ သလိုႀကီး ခံစားမိသြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာရင္လည္း ကြၽန္ေတာ့္ မွာ ဒါမရွိဘူး ဆိုၿပီး နားထင္ကို လက္ၫႈိးထိုး လက္ခါျပ လုပ္ေနရင္ ခက္ဦးမယ္။

”႐ံုပိုင္ေရ…ကန္ထဲကေရ ေလ၊ အၿငိမ္ဗ်၊ စီးေနတာ မဟုတ္ဘူး …မၾကာဘူး…ဦးေလးအိုင္ဒီ ယာ သိပ္ေကာင္းတာပဲဗ်ာ ဆိုၿပီး ႐ံုပိုင္ ေျပာတာ ၾကားရအံုးမယ္ အ ေဟး.. .ေဟး…”

ကြၽန္ေတာ္ ဂိုေဒါင္ေလးဆီကိုပဲ ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းနဲ႔ ျပန္လာခဲ့ ပါတယ္။ ပန္းရန္ ဆရာေတြ ကလည္း ဦးၫြန္႔ေဖကို ဘာမွ ေစာဒက မတက္ဘူး။ ကာလ တစ္ခု တုန္း က ေမာ္မၾကည့္ရဲ ခဲ့တဲ့ အလုပ္သမားေတြ ဆိုေတာ့ ဦးၫြန္႔ေဖ ခုိင္းသမွ် မျငင္းမပယ္ ဟုတ္ကဲ့ဆရာ ဆိုၿပီး ေခါင္းညိတ္ေနတာပဲ ထင္ပါရဲ႕။ ကြၽန္ေတာ္ ကေတာ့ သက္ျပင္းေမာ ကိုပဲ အခါခါ ခ်ေနမိပါတယ္။ အုတ္ကန္ ဒီဇိုင္းအ ေၾကာင္း ဇနီးသည္ကို ေျပာျပရင္ ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သားရဲ႕ သက္ျပင္း ေတြက ဂိုေဒါင္ေလး ထဲမွာ ခလုတ္ တိုက္ကုန္ ၾကမယ္ ထင္ပါရဲ႕ေလ။

အုတ္ကန္ႀကီး ေဆာက္ၿပီး ၂ ရက္အၾကာ မွာပဲ ဦးၫြန္႔ေဖက အုတ္ကန္ထဲကို ေရျဖည့္ပါေတာ့တယ္။ အဂၤေတ အသားက် မက် ေသခ်ာၿပီး မွ ေရထည့္ရမယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ ထင္တာပဲေလ။ ဒါေပမဲ့ မီးလာေနတဲ့ တစ္ခ်ိန္လံုး အုတ္ကန္ထဲကို ေရတေဝါေဝါ ျဖည့္ေနပါေတာ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ေရအုတ္ကန္ အသစ္ႀကီးနား မေယာင္မလည္ သြားေတာ့ ဦးၫြန္႔ေဖက အုတ္ကန္ေဘးမွာ အၿပံဳးေတြ တစ္ေပြ႔တစ္ပိုက္ နဲ႔ ေအာင္ျမင္သူရဲ႕ အေရးအေၾကာင္းေတြ မ်က္ႏွာမွာ ထင္ဟပ္ေနပါတယ္။

”ေတြ႔လား ႐ံုပိုင္ ကြၽန္ေတာ့္ အိုင္ဒီယာ…။ ကြၽန္ေတာ္ တြက္တာေတာ့ အခ်င္း(၂)ေပ၊ အျမင့္ (၃)ေပ ေရစည္တစ္လံုးရဲ႕ထုထည္က အင္း…ပိုင္အာစကြဲအိတ္ခ်္ နဲ႔ တြက္ရင္ ႏိုင္းပြိဳင့္ဖိုက္ ကုဗေပရွိမယ္ ဗ်ာ။ အဲဒါဂါလန္ (၅ဝ)ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္အုတ္ကန္ ထုထည္ တစ္ေထာင္ ကုဗေပမွာ အဟား… ဂါလန္ ၅ဝဝဝ ေလာက္ေတာ့ အသာ ေလးပဲဗ်ာ။ အုတ္ကန္ အျပည့္ေရ ျဖည့္ထားရင္ ေရစည္ ၁ဝဝ ေတာ့ ေအးေဆးပဲ။ ရာသီဥတုက ေရွ႕ ေလွ်ာက္ ပူေတာ့မွာ ေရဖိုးနည္းနည္း ေလာက္ ေစ်းခ်လိုက္ရင္ ကြၽန္ေတာ့္ ေရစက္မွာ တိုးေနေတာ့မွာပဲ။”

”ဟုတ္ပ ဦးေလးရာ ခုမွပဲ ဦးေလးလည္း စက္သူေဌး ျဖစ္ေတာ့မွာ အန္တီတို႔ ကုန္စံုဆိုင္ေလးေတာင္ ဖြင့္ဖို႔ မလိုေတာ့ဘူး”

ကြၽန္ေတာ္က တြက္ေရး ဆိုတာ ေဖ်ာက္ၿပီး စက္သူေဌး လို႔ေျပာတာကို ဦးၫြန္႔ေဖ ေတာ္ေတာ္ သေဘာေခြ႔ သြားပံု ရပါတယ္။

”ဟုတ္တယ္ ႐ံုပိုင္ေရ ခင္ဗ်ား အန္တီတို႔ ဆိုင္ကလည္း အခုတေလာ ေရာင္းေရးဝယ္တာ သိပ္မ ေကာင္းေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ေရဖိုးနဲ႔ ရွာျပခ်င္တာ။ သူတို႔လည္း ကိုယ့္ အိမ္ေရွ႕တင္ အိုးမကြာ အိမ္မကြာ ေရာင္းေနတာမို႔ ဆိုင္မပိတ္ ျဖစ္တာ ေလ။”

အုတ္ကန္ထဲကို ေရတ ေဝါေဝါက်သံ၊ ေရစက္ ေမာ္တာရဲ႕ ေအာ္ျမည္သံေတြ ထဲမွာ ဦးၫြန္႔ေဖ ရဲ႕စကားသံ ကေတာ့ တကယ့္ကို တက္ၾကြ လန္းဆန္း ေနပါေတာ့ တယ္။

ဝုန္း…ဝေရာ…ဝေရာ. ..ေဝါ…ေဝါ…

ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေန ရာက က်ယ္ေလာင္တဲ့ အသံႀကီး ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ ႐ုတ္တရက္ထ ထိုင္မိ ေလာက္ေအာင္ကို လန္႔ႏိုးသြား ပါတယ္။

”ဘာျဖစ္တာလဲ ဟင္၊ ဘာျဖစ္ တာလဲ”

ကြၽန္ေတာ့္ ဇနီးကလည္း ထိတ္လန္႔ ေမာသည္းစြာနဲ႔ ထထိုင္ပါေတာ့တယ္။ ညဦးက မီးလာတဲ့ အခ်ိန္ေလး ၾကည့္ရတာ ဆိုၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ လင္မယား က်န္ေက်ာင္း ဇာတ္လမ္းတြဲ ျဖစ္တဲ့ ျပည္သူ႔တရားရွင္ အေခြေတြ ငွားၾကည့္ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္း ကရွည္ေတာ့ ၿပီးေတာင္ မၿပီးေသးဘူး မီးပ်က္သြားတာမို႔ အိပ္ရာ ဝင္ခဲ့ၾကတာပါ။ အိပ္ရာ ဝင္ေနာက္က်လို႔ အိပ္ေပ်ာ္စ ရွိေသးခ်ိန္မွာ ေၾကာက္ မက္ဖြယ္ အသံႀကီး ၾကားလိုက္ရတာ ပါပဲ။

”ေအး ဘာျဖစ္တာလဲ မသိဘူး။ အစ္ကို အျပင္ထြက္ ၾကည့္ဦးမယ္”

ကြၽန္ေတာ္ ေခါင္းအံုးေအာက္ က ဓာတ္မီးယူၿပီး ဂိုေဒါင္ေလးထဲက ေန အျပင္ထြက္ လိုက္ပါတယ္။ အျပင္ထြက္လိုက္မွ တေဝါေဝါနဲ႔ ေရစီးသံေတြ ပီပီသသ ၾကားလိုက္ရ တာမို႔ ေရအုတ္ကန္ အသစ္ႀကီး ဆီ ကပဲေနမွာပါဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ အုတ္ကန္ဆီ ေျပးသြားလိုက္ပါတယ္။

အို…ကြၽန္ေတာ္ ထိတ္လန္႔စြာ ေအာ္မိလိုက္ရေအာင္ကို ျမင္ကြင္းက ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာပါပဲ။ ဂါလန္ ၅ဝဝဝဆံ့ အုတ္ကန္ႀကီးက အခုေတာ့ အုတ္က်ဳိးေတြနဲ႔ ဖ႐ိုဖရဲ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ၿခံစည္း႐ိုး အုတ္ထရံႀကီး ပြင့္ထြက္သြားတာပါ။ အုတ္ထရံ ကိုေက်ာကပ္ၿပီး ေဆာက္ထားတဲ့ ကုန္စံုဆိုင္ေလးပါ တံုးလံုးပက္ လက္ဖ႐ိုဖရဲ ၿပိဳက် ပ်က္ စီး ေနတာကို ဓာတ္မီးေရာင္ ေအာက္မွာ စိတ္မခ်မ္း ေျမ႕စရာ ျမင္ေနရပါေတာ့တယ္။

”အမယ္ေလး…ကုန္ပါၿပီ ေတာ္…ကုန္ပါၿပီ ညေနကမွ ျဖည့္ထားတဲ့ ဆန္အိတ္ေတြေရာ၊ ဆားအိတ္ေတြ၊ ဆီေတြ…အဟီး …ဟီး…ဟီး…”

ဦးၫြန္႔ေဖကေတာ္ အန္တီရဲ႕ ငိုႀကီးခ်က္မ အသံက တိတ္ဆိတ္သြား တဲ့ညကို ေဖာက္ခြဲလိုက္သလိုပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ ဦးၫြန္႔ေဖကို ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ မ်က္ႏွာေသ ႀကီးကို ျဖစ္လို႔။ မယံုႏိုင္တဲ့ အံ့ၾသမႈေတြနဲ႔ ယွက္ႏြယ္ ေနတဲ့ မ်က္ႏွာႀကီးက ေတာ္ေတာ့္ကို ၾကည့္ရ ဆိုးေနပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္ တစ္စံုတစ္ခုကို သတိရမိ သြား တယ္။ အန္တီႀကီးရဲ႕ ကုန္ ေျခာက္ ဆိုင္ေလးထဲမွာ သူတို႔သားငယ္ေလး (၁ဝ) တန္း ေက်ာင္းသား ထြန္းထက္ေဖ စာၾကည့္ရင္း အိပ္တတ္တာကိုပါ။

”ဟို…ဟို… ဦးေလး… ေမာင္ထြန္းထက္ေဖမ်ား ဆိုင္ထဲမွာ အိပ္…”

ကြၽန္ေတာ့္စကားေတာင္မဆံုး လိုက္ေသးဘူး။

”ဟာ…သားေလး”

”ကိုယ္က်ဳိးေတာ့ နည္းပါၿပီ” ဆိုတဲ့အသံေတြ ေၾကကြဲစြာ ထြက္ေပၚ လာပါေတာ့တယ္။

ေရေတြ ရႊဲစိုနစ္ေနတဲ့ ဆန္အိတ္၊ ဆားအိတ္ေတြနဲ႔ အုတ္က်ဳိး အုတ္ပဲ့ ေတြကို ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ရပ္ကြက္ထဲက လူငယ္ေတြ ဝုန္းဒိုင္းႀကဲ ဖယ္ရွားေနခ်ိန္မွာ ဦးၫြန္႔ေဖ ကေတာ့ ညဥ့္ငွက္ တစ္ေကာင္ရဲ႕ေအာ္ျမည္သံနဲ႔ အၿပိဳင္ ”သားရယ္…သားရယ္…” နဲ႔ ေဆာက္တည္ရာ မရျဖစ္ေနပါေတာ့ တယ္။

”ကဲ…ကြၽန္တာ္ မေျပာဘူးလား ဦးေလး” လို႔ ဦးၫြန္႔ေဖကို စကားမစခဲ့ေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သူတို႔ ဂိုေဒါင္ေလးကေန မီးရထား အိမ္ရာကို ေျပာင္းတဲ့ေန႔ ႏႈတ္ဆက္ စကား သြားေျပာေတာ့

”႐ံုပိုင္ရာ…ေရဟာ သက္မဲ့ မဟုတ္ဘူး…သက္ရွိဗ်…သက္ ရွိ။ ခြန္အား ရွိတယ္၊ စြမ္းအား ရွိတယ္၊ တံု႔ျပန္တတ္တယ္ ဆိုမွေတာ့ သက္ရွိ ပဲေပါ့ဗ်ာ…။ ကြၽန္ေတာ့္ႏွလံုး သား နဲ႔ရင္းၿပီး သိတဲ့ အသိပါ…။”

ဦးၫြန္႔ေဖရဲ႕စကားသံမွာ ႐ႈိက္ သံေတြ စြက္လို႔။ တကယ့္ကို ေၾကေၾက ကြဲကြဲပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ပါၿပီ ေလ။ ။

ရဲသွ်မ္း

(Yatimagazine, February 2012)

'' အေမြ ''

Two men look out through the same bars.One sees the mud, and one the stars.

''တစ္ေနရာတည္းကေန လူႏွစ္ေယာက္အျပင္ကိုလွမ္းၾကည့္ေတာ့တစ္ေယာက္ကရႊံ႕ႏြံေတြကိုပဲျမင္ၿပီး တစ္ေယာက္ကၾကယ္တာရာေတြကိုျမင္တယ္''

(တစ္)

''အလကားအခ်ိန္အကုန္ခံၿပီး စာေပစကားဝိုင္းသြားၿပီးနားေထာင္ေနတယ္၊ဗီဒီယိုဟာသကား ၾကည့္ရတာကမွ ရယ္ရအံုးမယ္''

''အကို႕ ဗီဒီယိုကားကရင္ဘတ္မမွန္ဘူး...စာေပစကားဝိုင္းမွာ ညီသိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ေႏြတစ္ည ဝတၴဳစာအုပ္ ကို ေဆြးေႏြး ခံစားၾကတယ္...စာအုပ္ထဲက ကိုကိုနဲ႕ ခင္ေဝတို႔ရဲ႕ လူတန္းစားကြာဟမႈ၊ ပညာတတ္ Óဥ္နဲ႕ အရင္းမဲ့ ... အမ်ားႀကီးပဲ ေတြးစရာေတြ''

လူငယ္ေလးႏွစ္ေယာက္၏စကားက အၾကားအာ႐ုံမွ ႏွလုံးသားဆီေရာက္ရွိလာၿပီး ခံစားမႈႏွစ္ခုက တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ျဖစ္လို႔လာသည္။ အလုိမက်မႈႏွင့္ ၾကည္ႏူးမႈတို႔ပဲျဖစ္ပါသည္။

x x x x x

ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေမာင္ႏွမ ၇ ေယာက္ရွိသည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဖခင္ႀကီးက သားသမီးအားလုံးကို စာအုပ္ ေတြႏွင့္ပတ္ သက္ၿပီး လြတ္လပ္စြာဝယ္ယူခြင့္ေပးခဲ့ပါသည္။ မွတ္မိပါေသးသည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္က ေရႊေညာင္ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ ဘူတာ႐ုံမွာ ၿပံဳးစာေပ ဆိုသည့္ စာအုပ္အေရာင္းဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။ သည္စာအုပ္ ဆိုင္မွာ အေဖက ကြၽန္ေတာ္တို႔ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ ဘီလ္ ဖြင့္ေပးထားေပးခဲ့တာေၾကာင့္ ကာတြန္းစာအုပ္တစ္အုပ္ ျပား ၆ဝ ေခတ္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဘူတာေရာက္တိုင္း စာအုပ္မ်ားကို ေဖါေဖါသီသီ ဝယ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ေမာ္ဒန္ကာတြန္း၊ ရႊင္ၿပဳံး၊ ေတဇ၊ ေရႊေသြး၊ တုိင္းရင္းသားပုံျပင္မ်ား၊ အီစြတ္ပုံျပင္မ်ားပဲ ျဖစ္ပါသည္။ အေဖ့လခ ၁၈၅ က်ပ္မွာ တစ္လတစ္လ ၁ဝ က်ပ္ေလာက္ေတာ့ကုန္လိမ့္မည္ထင္သည္။

ေနာက္ေတာ့ အေဖက စာေပဗိမာန္စာအုပ္ေတြကို စာတိုက္ကတဆင့္ မွာေပးပါသည္။ ေတာင္ႀကီးေရာက္သည့္ အခါ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၊ ေသာ္တာေဆြ၊ ေရႊဥေဒါင္း၊ ဒဂုန္ေရႊမွ်ား၊ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၊ ခင္ႏွင္းယု စသည့္ စာအုပ္မ်ား ဝယ္လာ ေပးတတ္ပါသည္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ကြၽန္ေတာ္သတိထားမိခဲ့သည္မွာ အမအႀကီးဆုံး မမသန္းႏွင့္ အကိုႀကီး ကိုရဲဝင္း တို႔က အေဖဝယ္လာသည့္ စာအုပ္မ်ားကိုမဖတ္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ မမသန္းက ေရဒီယို ဇာတ္လမ္းပမာ၊ အသံလြင့္ဇာတ္လမ္း တို႔ကို စြဲစြဲလန္းလန္းနားေထာင္တတ္ၿပီး အကို ကိုရဲဝင္းကေတာ့ ေဘာလုံးပြဲၾကည့္ ဘိလိယက္ထိုး တစ္ပါတ္တစ္ခါ ေတာင္ႀကီးသို႔သြားၿပီး ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္တတ္ပါသည္။အမလတ္္ မေဝ၊ အကိုလတ္ ကိုရဲတင္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္က အထက္ေအာက္ ေမာင္ႏွမေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ တရင္းတႏွီးရွိၿပီး နင္ ငါႏွင့္စကားေျပာတတ္ပါသည္။ စာအုပ္မ်ားႏွင့္ပတ္သက္လို႔လည္း အႀကိဳက္ခ်င္း တူၿပီး စာအုပ္လုပြဲေလး မၾကာခဏျဖစ္၊ ရန္ျဖစ္တတ္ပါသည္။

ေနာက္သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ကြၽန္ေတာ့္ေအာက္ညီမ မဂ်ဴးလဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ စာအုပ္လုပြဲမွာ ပါဝင္လာပါသည္။ အငယ္ဆုံးညီမ မဆူးကေတာ့ ေဆာ့ကစားတာ မုန္႔ဆိုင္မွာမဲႏွိက္တာ ေလာက္ကိုသာ မတ္ေမာတတ္တာကို ကြၽန္ေတာ္သတိထားမိခဲ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမေတြ ဘယ္လိုသည့္အတြက္ေၾကာင့္လည္း စာအုပ္ေတြႏွင့္ သားသမီးေတြကို ရင္းႏွီးေစၿပီး စာအုပ္ ကေပးေသာ အသိႏွင့္ ဘဝ အေန၊ စိတ္အေန ျမင့္မားဖို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပုံရပါသည္။ သို႔ေသာ္ အေဖ့သားသမီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမမ်ားမွာ တကၠသိုလ္အသီးသီးမွ ဘြဲ႕ေတြ႕ရခဲ့တာသာတူညီၿပီး၊ က်န္ေသာအေနအထားမွာေတာ့ အသြင္ကြဲ၊ ဝါသနာ ကြဲ၊ ယုံၾကည္ရာကြဲလႊဲမႈေတြႏွင့္ ေလွ်ာက္ေသာလမ္းတို႔လည္းမတူညီခဲ့ပါေလ။

(ႏွစ္)

အခုခ်ိန္မွာေတာ့ အမႀကီး မမသန္းပင္ တကၠသိုလ္ပါေမာကၡအျဖစ္မွ အၿငိမ္းစားယူခဲ့ၿပီ။ ေက်ာင္းပညာရပ္ တစ္ခု တည္းကိုသာ ဘဝအတြက္ အျမဳေတဟု သတ္မွတ္ထားခဲ့ေသာ အမႀကီးက ဟိုး ငယ္စဥ္တုန္းကလို ေရဒီယို ေရွ႕မွာ ဇာတ္လမ္းပမာ၊ အသံလြင့္ဇာတ္လမ္းေတြကို နားမေထာင္ျဖစ္ေတာ့။ သူ႔ထက္ပိုေသာကိုရီးယာဇာတ္လမ္း စီးရီးေတြမွာ ေမ်ာပါေနၿပီ။ ျမဝတီ၊ MRTV, MRTV4တို႔ႏွင့္ပင္ အားမရ မီးလာတိုင္းအေခြငွားၾကည့္ေနေတာ့ သည္။

စာတမ္းေတြအမ်ားႀကီးျပဳစုခဲ့ေသာ ဘာသာရပ္ကိုပင္ တစ္ခ်က္လွည့္မၾကည့္ေတာ့။ ဘယ္အခ်ိန္က ေစာင့္စားေနမွန္း မသိရေလာက္ေအာင္ တစ္ဝတစ္ၿပဲ ၾကည့္ေနေတာ့သည္။ အမႀကီးကို ပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းမႈ ျမစ္ဆုံ၊ ဧရာဝတီ၊ အိုစမာဘင္၊ ေဝါထရိတ္စင္တာ၊ လႊတ္ေတာ္အစည္းအေဝး ဘာမွသြားမေမးေလႏွင့္...။

အကိုႀကီး ကိုရဲဝင္းကေတာ့ ေဘာလုံးသမားအေျပာင္းအေရႊ႕ကိုပင္လည္း အလြတ္ရသည္။ အသင္း မန္ေနဂ်ာ၊ ဒိုင္လူႀကီးအမည္ကိုပင္ အတိအက် မွန္ေအာင္ေျပာႏိုင္သည္။ ကလပ္အသင္းက ေဘာလုံးသမားကို မိခင္ႏိုင္ငံႏွင့္ပါ တြဲသိေနသည့္အျပင္ ဘယ္ပြဲတုန္းကဘယ္လိုဂိုးသြင္းခဲ့တာ ဆိုတာကိုပါ အကြက္က်က်ေျပာႏိုင္ တာမို႔ အားကစား ဂ်ာနယ္ေတြထဲကအမွားအယြင္းကိုပင္ ေထာက္ျပႏိုင္ေလာက္ေအာင္ေဘာလုံးပြဲေတြအေပၚ ႐ူးသြပ္လြန္းပါသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ၄-၅ ႏွစ္တုန္းခန္႔က ၾကည့္ေနၾကေဘာလုံးပြဲ႐ုံသို႔ ညေန ၆ နာရီ ခြဲပြဲကစားသည့္ ပရီးမီးယားလိဂ္ပြဲအမီ ဆိုက္ကားစီးသြားလိုက္ပါသည္။ ဆုိက္ကားက ေဘာလုံးပြဲ႐ုံရွိရာ လမ္းထဲသို႔ ခ်ိဳးအေကြ႕မွာ တစ္ဖက္ကလာသည့္ ဆိုင္ကယ္ႏွင့္တိုက္မိၿပီး ဆိုက္ကားေပၚက လြင့္စင္က်ကာ တံေတာင္ၿပဲ၊ ဒူးကြဲျဖစ္လိုက္ ေသးသည္။ ဒဏ္ရာအတိမ္အနက္မသိေသးပဲ ေသြးပူပူျဖင့္ ဆိုင္ကယ္သမားကို '' ရတယ္ညီေလး...ဘာမွ မျဖစ္ဘူး ေအးေဆးပါ'' ေျပာၿပီးေဘာလုံးပြဲမမီမွာ(အမွန္ကေၾကးမထည့္လိုက္ရမွာ)စိုးရိမ္စိတ္ႏွင့္အလူးအလဲျဖင့္ ေဘာလုံးပြဲ႐ုံအေျပးသြားခဲ့သည္။ ပထမပိုင္းပင္မၿပီးေသး တစ္ကုိယ္လုံးနာက်င္ၿပီး အိမ္အေရာက္ျပန္ခဲ့ေတာ့ မလႈပ္ႏိုင္ေတာ့ၿပီ၊ ပုဂၢလိကေဆး႐ုံမွာ တစ္ပါတ္ေလာက္တက္လိုက္ရၿပီး ေငြ ၅ သိန္းခန္႔ ကုန္သြားခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ အကိုႀကီးကား ေဘာလုံးပြဲေတြ အေပၚမွာရင္ခုန္ဆဲ။

ျပည္သူ႔ေခတ္၊ ေမာ္ဒန္၊ ဝီးကလီးအလဲဗင္း၊ ျမန္မာတိုင္း၊ ဗြိဳက္စ္ ...စသည့္ ဂ်ာနယ္ေတြကို မၾကားဖူး၊ မသိ။ ဖတ္စ္အလဲ ဗင္း၊ အိုလံပစ္၊ စေပါ့လိုက္၊ ဟိုက္လိုက္၊ အင္အား၊ ဝင္းနား၊ တက္လမ္း တို႔ကိုေတာ့ အထပ္လိုက္ ဝယ္ဖတ္တတ္ သည္။ '' ဧရာဝတီရဲ႕က်မ္းမာေရးဆိုတာ ဘာကိုေျပာတာလဲ'' ဟု ေမးတတ္ေသာ ကြၽန္ေတာ့္ အကိုက ႏိုင္ဝင္းေဆြမသိ၊ ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ မသိ၊ ဒဂုန္တာရာသက္ရွိထင္ရွားရွိေသးတာလည္းမသိ သည့္ထက္ ဆိုးတာက ကိုယ့္ႏိုင္ငံ၏ သမၼတ၊ ဒုတိယသမၼတတို႔၏ အမည္ကိုပင္ အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္ေျပာေနျခင္းပင္။

x x x x x

ငယ္စဥ္တုန္းက စာအုပ္လုဖတ္ခဲ့ေသာ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္တစ္ေယာက္ျခား အစ္မမေဝက ဆရာျမသန္းတင့္ရဲ႕ ဓားေတာင္' ဝတၴဳစာအုပ္ကို အေဖဝယ္လာေပးေတာ့ အခန္းတံခါးပိတ္ဖတ္ေနခဲ့သည္မွာ အေတာ္ၾကာသည္ကို ကြၽန္ေတာ္ျပန္အမွတ္ ရေနျပန္သည္။ မေဝဖတ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႕အလွည့္ေရာက္ေတာ့ ဥာဥ့္ပင္အေတာ္နက္ေနၿပီ။

''နင္ကလဲဟာ...စာအုပ္တစ္အုပ္ဖတ္တာဒီေလာက္ပဲၾကာရလား''

''အဟင္း...ငါဖတ္ၿပီးမဝလို႕ ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ဖတ္ေနတာ''

အစ္မ မေဝကမ်က္ရည္ကေလးတစမ္းစမ္းႏွင့္ေျပာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ေအာက္ညီမေလးမဂ်ဴးက စာအုပ္ကို စိတ္ဝင္စား ေနၿပီး သူအရင္ဖတ္ဖို႕ပူဆာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္အထက္ ကိုရဲတင္က''ေဆာရီးပဲ...ႀကီးစဥ္ငယ္လိုက္ ဖတ္'' ဆိုၿပီး စာအုပ္ကို ယူသြားေတာ့သည္။ သူကလည္းပဲ''ဓားေတာင္''ဖတ္တာအလြန္ၾကာသည္။ ႏွစ္ေခါက္ေတာ့ အနည္းဆံုးဖတ္လိုက္တာပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ေနာက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕ေမာင္ႏွမေလးေယာက္ 'ဓားေတာင္'ထဲကဇာတ္ေကာင္ေတြျဖစ္သည့္ ကိုနႏၵ၊ ရဲျမင့္၊ သံေခ်ာင္း တို႕အေၾကာင္းေတြလုေျပာ၊ ငါးမန္းႏွင့္သံေခ်ာင္းတို႕၏ တိုက္ပြဲကို ျပန္သံုးသပ္ႏွင့္အရြယ္အလိုက္ ခံစားရေသာ စကားဝိုင္းေလးျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

သည္တုန္းက အစ္မႀကီး မမသန္းႏွင့္ အစ္ကို ကိုရဲဝင္းတို႕ ကြၽန္ေတာ္တို႕ စကားဝိုင္းထဲမပါခဲ့ၾကပါ။

(သံုး)

အလကား အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး...ဆိုသည့္စကားေျပာခဲ့ေသာ လူငယ္ေလးသည္ ကြၽန္ေတာ့္တူကေလးပဲ ျဖစ္ပါသည္။

ညီသိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ေႏြတစ္ညဝတၴဳစာအုပ္ကို ေဆြးေႏြးခံစားၾကတာဆိုသည့္ စကားကိုေျပာခဲ့ေသာ လူငယ္ေလးသည္ လည္း ကြၽန္ေတာ့္တူကေလးပဲ ျဖစ္ပါသည္။

သည္အေတြး၊ သည္အျမင္ေတြကို ပိုင္စိုးထားသူ လူငယ္ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ေသြးသားရင္းခ်ာ ညီအစ္္ကို ဝမ္းကြဲေလးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္ေလ။

တစ္ေယာက္က ရႊံ႕ကိုသာျမင္သည္

တစ္ေယာက္က ၾကယ္တာရာမ်ားကိုျမင္ခဲ့ပါသည္။

ဘယ္သူက ဘယ္သူ႕သားလဲ

ကြၽန္ေတာ့ပေဟဠိက ႐ိုးစင္းလြန္းေနမွာေလလား။ ။

(ေခတ္သစ္လူငယ္စာဖတ္ဝိုင္းမွ လူငယ္မ်ားသို႕ အမွတ္တရ)

ရဲသွ်မ္း

'' လမ္းလႊဲကေလးမ်ား ''

(တစ္)

တူ႐ူဦးတည္လာေသာလမ္းေၾကာင္းမွ ေသြဖည္သြားေစေသာကိစၥကို စြမ္းႏိုင္သည္က လမ္းလႊဲေလးမ်ား ပဲျဖစ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္က မီးရထားဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္မို႔ ရထားသံလမ္းရဲ႕လမ္းလႊဲမ်ားအေၾကာင္းကို ေစ့ေစ့ငုငု သိထား႐ံုမွ် မက ဒုတိယ႐ုံပိုင္၊ ႐ုံပိုင္၊ ရထားထိန္း၊ တြဲမွတ္စာေရး၊ လမ္းခြဲကိုင္ တို႔ကို ရထားဥပေဒ၊ ရထားလုပ္ငန္းတာဝန္မ်ား သင္ၾကားပို႔ခ်ရသည့္ ရာထူးရယူထားသူတစ္ဦးလည္းျဖစ္သည့္အတြက္ လမ္းလႊဲေလး အေၾကာင္းက စာသင္ၾကားသည့္ အခါတိုင္း မပါမျဖစ္ပါလာရေတာ့သည္။

အဝင္လမ္းလႊဲ၊ အထြက္လမ္းလႊဲ၊ လမ္းေခ်ာ္လမ္းလႊဲဆိုၿပီး လမ္းလႊဲေလးမ်ားကို အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုၾကပါသည္။ ဦးတည္ရာလမ္းေၾကာင္းမွ အျခားလမ္းတစ္လမ္းသို႔ လမ္းလႊဲကိုေရႊ႕ေပး႐ုံျဖင့္ တိုက္႐ိုက္ေျပာင္းေရႊ႕ေစႏိုင္ေသာ လမ္းလႊဲေလးက အဝင္လမ္းလႊဲေလးျဖစ္ၿပီး၊ လမ္းလႊဲကိုေျပာင္းေပး႐ုံျဖင့္ မူလလမ္းေၾကာင္းကေန ေသြဖည္မသြား ေစႏိုင္ေသာလမ္းလႊဲက အထြက္လမ္းလႊဲပဲျဖစ္ပါသည္။ အဝင္လမ္းလႊဲေလးရဲ႕မေသခ်ာမႈက ထိတ္လန္႔ဖြယ္ ျဖစ္ေစႏိုင္ပါသည္။ လမ္းလႊဲလွ်ာဖ်ားေလးက ပင္မသံလမ္းကို စပါးလုံးတစ္ေထာက္အဟမရွိ ကပ္ေနမွသာ ရထားဘီးမ်ားက လမ္းလႊဲအတိုင္း အလိုက္သင့္ စီးေမ်ာသြားေပမည္။ စပါးလုံးတစ္ေထာက္စာမကအဟေလး ရွိသြားလွ်င္ေတာ့ ပါးေနေသာ ဘီးႏႈတ္ခမ္းႏွင့္ ေတြ႕ခိုက္မွာ လမ္းလႊဲေလး၏ လွ်ာဖ်ားေလးေတြကို ဆြဲခြါလိုက္ သလိုျဖစ္ၿပီး ရထားဘီးမ်ား ေခ်ာ္က်ေတာ့မည္။ ဘီးတစ္ဘီးစေခ်ာ္က်ၿပီဆိုလွ်င္ေတာ့ ေနာက္ပါဘီးမ်ားကလည္း ဆင့္ကာဆင့္ကာလိုက္ပါသြားမည္မွာ အေသအခ်ာပဲျဖစ္သည္။

တစ္ခါတစ္ရံမွာ ေရွ႕ဘီးမ်ားရဲ႕ဘီးႏႈတ္ခမ္းက မပါးမရွပ္ တန္းဝင္၊ တန္းမီ စံသတ္မွတ္ခ်က္ႏွင့္အညီဆိုလွ်င္ေတာ့ လမ္းလႊဲေလး လႊဲေပးထားေသာ လမ္းထဲ ဝင္ေရာက္လာၿပီး ေနာက္ဘီးမ်ား သို႔မဟုတ္ ေနာက္တြဲရဲ႕ဘီးမ်ားက စံသတ္မွတ္ခ်က္ေဘာင္ထဲက ယိမ္းယိုင္ တိမ္းလြတ္သြားၿပီဆိုလွ်င္ျဖင့္ ေရွ႕တြဲမ်ားက လမ္းတစ္လမ္း၊ ေနာက္တြဲမ်ားက အျခားလမ္းတစ္လမ္းေရာက္ရွိၿပီး ႏွစ္လမ္းခြဲထြက္ဆိုသည့္ေဝါဟာရေလးကို ေဝဖန္ေရး၊ သုံးသပ္ေရး၊ တာဝန္ယူေရး ဆိုသည့္ အစုအဖြဲ႕ေလးဆီက ပုံေသကားက် ေဖာ္ျမဴလာျဖင့္ ႏႈတ္တိုက္တဖြဖြရြတ္ဆိုၾကေတာ့မည္။

ပြိဳင့္လွ်ာေလးေတြက အၿမဲတန္းေကာင္းေနမွာလား၊ မပဲ့မရြဲ႕ အၿမဲရွိေနမလား၊ ပင္မသံလမ္းႏွင့္ လမ္းလႊဲ ပိြဳင့္လွ်ာၾကား ခဲတို႔အမိႈက္တို႔ဝင္သြားၿပီး လမ္းလႊဲေလးမကပ္လွ်င္ လမ္းေခ်ာ္တာေတြ၊ ႏွစ္လမ္းခြဲထြက္ေတြ ျဖစ္ကုန္ေတာ့ မွာလား...။''လား''ေတြနဲ႕ဖြဲ႕တည္တဲ့ေမးခြန္းေတြအတြက္ တုန္႔ျပန္အေျဖက မာထန္ထန္မျဖစ္ေတာ့သည္မို႔ လမ္းလႊဲလွ်ာ ေလးျပန္မေျပးသည့္နည္းကို ထက္ျမက္အဖိုးတန္ အေတြးအျမင္သစ္ျဖင့္ ကာကြယ္စီစဥ္ လိုက္ၾကေတာ့သည္။ လမ္းလႊဲလွ်ာေလးရဲ႕ေအာက္ေျခ သံလမ္းဖေနာင့္ကို သံခ်ိတ္ႏွင့္ခ်ိတ္၊ ဝတ္အူရစ္ အတိုင္း သတၴဳအဝိုင္းအျပားႏွင့္ တင္းၾကပ္ေအာင္ရစ္၊ ျပန္ျပဳတ္မထြက္ေအာင္ သတၴဳျပားႏွစ္ခုမွာပါသည့္ အေပါက္ႏွစ္ခုကို တြဲၿပီးေသာ့ခတ္။ သည္ေတာ့ လမ္းလႊဲေလးျပန္မေျပးေတာ့။

စက္ေခါင္းတြဲ၏ဘီးအဆမတန္ပါးရွပ္ေနလွ်င္ေတာ့ လည္း မတတ္ႏိုင္ လမ္းေခ်ာ္မွာပဲျဖစ္သည္။ သည္လမ္းလႊဲေလးကိုပဲ ဦးတည္ရာ ''လွန္''လိုက္လ်င္ေတာ့ အထြက္လမ္းလႊဲေလးပဲျဖစ္ေတာ့သည္။ လမ္းလႊဲလွ်ာမကပ္လည္း ျပႆနာမရွိ။ လမ္းေၾကာင္းမွန္ကေန လမ္းမႀကီးဆီကို ေရာက္သြားမွာျဖစ္ပါသည္။ လမ္းလႊဲညႇပ္ျဖင့္ ညႇပ္ထားလွ်င္ေတာင္မွ လမ္းလႊဲလွ်ာပဲ့႐ုံမွအပ တြဲဘီးမ်ားလမ္းေခ်ာ္က်လိမ့္မည္မဟုတ္။ သည္ေတာ့ လမ္းလဲႊေလးေတြမွာ အဝင္လမ္းလႊဲက အလြန္အေရးႀကီးပါသည္။ အတိမ္းအေစာင္း၊ အမွားအယြင္း မခံ။ ခရီးသည္၏ အႏၲရာယ္ကင္းရွင္းေရး၊ အခ်ိန္ဖင့္ေလးမႈကင္းရွင္းေနေရးတို႔သည္ အဝင္လမ္းလႊဲေလးမ်ား၏ စံႏႈန္းျပည့္ရပ္တည္မႈေပၚတြင္ မူတည္ေနသည္ဟု ထင္သည္။

ေနရာတစ္ေနရာတည္း၊ ႐ုပ္ဝတၴဳပစၥည္းတစ္ခုတည္း ျဖစ္ပါလွ်က္ ဆန္႕က်င္ဘက္လားရာေၾကာင့္ တန္ဘိုးကြဲလြဲမႈက အဆမ်ားစြာ ကြာဟသြားေလၿပီလား။

x x x x x

လမ္းေခ်ာ္လမ္းလႊဲေလးအေၾကာင္းလည္းေျပာျပခ်င္ပါေသးသည္။ ဘူတာယာဒ္ဝင္းမ်ားမွာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ရပ္နားထားေသာတြဲမ်ားရွိပါသည္။ ကုန္တင္ရန္ရပ္တန္႔ထားေသာတြဲ၊ ကုန္ခ်ရန္ရပ္တန္႔ ထားေသာတြဲ၊ တြဲပ်က္ျဖစ္ေန၍ ျပဳျပင္ရန္ရပ္နားထားေသာတြဲ၊ စစ္ေဆးေရးအတြက္လာေရာက္ေသာတြဲ စသည့္ တြဲမ်ားပဲျဖစ္သည္။ ယင္းတြဲမ်ား ထားသိုရန္အတြက္ ဘူတာယာဒ္ဝင္းမ်ားတြင္ တြဲခိုလမ္းေလးမ်ားခင္းက်င္းေပးထားပါသည္။ တြဲခိုလမ္းကို လမ္းမႀကီးႏွင့္ ဆက္စပ္ရန္အတြက္ လမ္းလႊဲေလးရွိသည္။

အဲသည္လမ္းလႊဲေလးက တြဲမ်ားကို စက္ေခါင္းႏွင့္ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး ရထားတြဲဆိုင္းတြင္ ျဖည့္ခ်ိတ္ သို႔မဟုတ္ ရထားတဲြဆိုင္းမွျဖဳတ္ယူရသည့္ တြဲေရႊ႕လုပ္ငန္း လုပ္႐ုံမွလြဲ၍ အၿမဲဖြင့္ထားရသည္။ လမ္းလႊဲေလးကိုဖြင့္ထားလိုက္ေတာ့ တြဲခိုလမ္းထဲမွာရပ္ထားသည့္တြဲမ်ား တစ္စုံတစ္ခုရဲ႕ ပေရာဂေၾကာင့္ (ေလျပင္းတိုက္၍ျဖစ္ေစ၊ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တြန္း လိုက္၍ျဖစ္ေစ) လိမ့္ထြက္ လာသည့္အခါ လမ္းမႀကီးသို႔မေရာက္ရွိေစဘဲ တြဲမ်ားလမ္းေခ်ာ္က်ေအာင္ စီမံထားေသာ လမ္းလႊဲေလးပဲ ျဖစ္ပါသည္။ တြဲတစ္တြဲ ယာဒ္ဝင္းထဲမွာ လမ္းေခ်ာ္က်တာႏွင့္ အဲသည္တြဲ လမ္းမႀကီးေပၚေရာက္ၿပီး စုန္/ဆန္ သြားေနေသာ ရထားႏွင့္တိုက္ခိုက္မိသည့္ ကိစၥမွာ ဘယ္သင္းကအေရးႀကီးသလဲဆိုသည့္အေတြးျဖင့္ ဖန္တီးယူခဲ့ေသာ လမ္းလႊဲေလးပဲျဖစ္ပါသည္။ သူကေတာ့ တြဲကိုလမ္းေခ်ာ္က်ေစေသာ တာဝန္ကိုစီးစီးပိုင္ပိုင္ယူထား ရသည္မို႔ သူ႔အမည္ လမ္းေခ်ာ္လမ္းလႊဲေလးကို တစ္ခ်ိဳ႕က ေဂ်ာက္ပိြဳင့္(ေခ်ာက္ပြိဳင့္)ဟုပင္ ခ်ိဳးခ်ိဳးႏွိမ္ႏွိမ္ ေခၚတတ္ၾကသည္ေလ။ ေထာင္ေခ်ာက္ လို႔လည္းသတ္မွတ္၍ မရေကာင္းဟုထင္သည္။

ျပင္းထန္ႀကီးမားေသာ၊ မေတြးဝံ့ေအာင္ပင္တုန္လႈပ္ဖြယ္ျဖစ္ႏိုင္ေသာ အထိအခိုက္ကိုေရွာင္လႊဲေပးႏိုင္သည့္ လမ္းလႊဲေလးကို လမ္းေခ်ာ္လမ္းလႊဲဆိုသည့္ အမည္ေလးကပဲ လိုက္ဖက္သည္ဟုထင္သည္။ ေဂ်ာက္ပြိဳင့္ဆိုသည့္အေခၚအေဝၚေလး မရွိေစခ်င္ပါ။

 ( ႏွစ္ )

လမ္းလႊဲေလးမ်ားႏွင့္အၿမဲထိေတြ႕လုပ္ကိုင္ေနရေသာ ဝန္ထမ္းေလးမ်ားကိုေတာ့ လမ္းခြဲကိုင္ဟု ျမန္မာမႈ ျပဳထားပါသည္။ အဂၤလိပ္ ကိုလိုနီေခတ္မွာေတာ့ ''ဂ်မဒါ''ဟုေခၚခဲ့သည္။ Jamedar ဆိုသည့္ ဟိႏၵဴစကားက ဆင္းသက္လာေသာ ေဝါဟာရျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာအဘိဓာန္မွာေတာ့ ဂ်မဒါကို လုံၿခဳံေရးဆိုင္ရာအမႈထမ္းတစ္စု ကို အုပ္ခ်ဳပ္ရသူ၊ အိႏၵိယတပ္တြင္အရာရွိငယ္အဆင့္တစ္မ်ိဳးဟု ေဖၚျပထားသည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဂ်မဒါသည္အရးပါေသာ ဝန္ထမ္းပဲျဖစ္သည္။ ဂ်မဒါပဲေခၚေခၚ၊ လမ္းခြဲကိုင္ပဲေခၚေခၚ လမ္းလႊဲမ်ားကိုကြၽမ္းက်င္ ပိုင္ႏိုင္စြာ ကိုင္တြယ္ရေသာဝန္ထမ္း၏ အေရးပါမႈက ထိပ္ဆုံးေနရာမွာရွိေနသည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ သတ္မွတ္ ထားၿမဲျဖစ္ပါသည္။

( သုံး )

ဦးတည္ရာလမ္းေၾကာင္းမွ အျခားလမ္းတစ္လမ္းသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ေပးႏိုင္ေသာအဝင္လမ္းလႊဲကေလး ...။ လမ္းလႊဲလွ်ာကပ္ သည္ျဖစ္ေစ၊ မကပ္သည္ျဖစ္ေစ လမ္းမေပၚသို႔အတိမ္းေစာင္းမရွိ၊ ေရာက္ေစေသာ အထြက္လမ္းလႊဲကေလး ...။ လြတ္ထြက္၊ လိမ့္ထြက္လာေသာတြဲမ်ား လမ္းမႀကီးေပၚေရာက္ရွိၿပီး မေတာ္တဆမႈမျဖစ္ေစေရးတားဆီး ေပးသည့္ လမ္းေခ်ာ္လမ္းလႊဲကေလး ...။ လမ္းလႊဲေလးမ်ား၏ အဓိပၸါယ္၊ စြမ္းေဆာင္ရည္ကို အျပည့္အစုံမဟုတ္ေသာ္ျငား ႐ိုးတိုးရိပ္တိတ္မွ် သိရွိၿပီဆိုလွ်င္ေတာ့

သက္ရွိလူသို႔ပုံပမာထားေရြးခ်ယ္ေစခ်င္ပါသည္။

အဝင္လမ္းလႊဲေလးကိုပဲ ေရြးမွာလား ...

အထြက္လမ္းလႊဲေလးကိုပဲ ေရြးမွာလား ...

လမ္းေခ်ာ္လမ္းလႊဲေလးကိုပဲ ေရြးမွာလား ... ကြၽန္ေတာ္သိခ်င္လြန္းလွပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္ကဲ့သို႔ပဲ လမ္းခြဲကိုင္(ဂ်မဒါ)ေလးမ်ားကလည္း သိခ်င္လိမ့္မည္ထင္ပါသည္။

ရဲသွ်မ္း

'' ဆူးမ်ား ''

( တစ္ )

လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ၃ဝ ဝန္းက်င္ကျဖစ္ပါသည္။

ဟိုတုန္းက အေခၚ မႏၲေလးဝိဇၨာသိပၸံတကၠသိုလ္ MASU (Mandalay Arts and Science University) မွာ ဘူမိေဗဒဘာသာရပ္ အထူးျပဳယူခဲ့ေသာ ကြၽန္ေတာ္တ႔ိုနယ္ေက်ာင္းသားအမ်ားစုက ေရႊျပည္ေအးအေဆာင္ တြင္ေနရာရပါသည္။ MASUမွာ ေရႊျပည္ေအး၊ ေအာင္မဂၤလာတို႕က အေဆာင္ႀကီးမ်ားျဖစ္ၿပီး (၂)ေယာက္ခန္းမ်ားႏွင့္ ဖြဲ႕စည္းထားပါသည္။ နဒီ၊ ရတနာပံု၊ စပါးဝါ၊ ေဇယ်ာအေဆာင္တို႕က အခန္းဖြဲ႕မရွိ Hall type ျဖစ္သည္။ ပထမႏွစ္၊ ဒုတိယႏွစ္ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုေနရေသာ အေဆာင္မ်ားျဖစ္ပါသည္။ ေအာင္မဂၤလာ၊ ေရႊျပည္ေအးတို႕ကေတာ့ တတိယႏွစ္ႏွင့္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ဖိုင္နယ္ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ ျဖစ္သြား ပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္က ေရႊျပည္ေအးေဆာင္ေအာက္ထပ္ ေရးခ်ိဳးခန္းေတြဖက္က အခန္းကိုေရြးခ်ယ္လိုက္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕က ေဒသေကာလိပ္ကေန ဒုတိယႏွစ္ေအာင္ၿပီးတတိယႏွစ္မွ MASU ကိုေျပာင္းလာရသည္ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း စတုတၴႏွစ္ေရာက္ေရာ တကၠသိုလ္ႀကီးမွာက တတိယႏွစ္၊ စတုတၴႏွစ္(၂)တန္းႏွင့္ မာစတာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူတစ္ခ်ိဳ႕သာ က်န္ရွိပါေတာ့သည္။ ပ်ားပန္းခတ္မွ် စည္ကားလွေသာ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး ကား ေက်ာင္းသားဦးေရထက္ဝက္ေလ်ာ့က်သြားျခင္းပဲျဖစ္ပါသည္။ သည္ေတာ့ ေရႊျပည္ေအး၊ ေအာင္မဂၤလာ အေဆာင္ႀကီးမ်ားမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႕ေနာက္ဆုံးႏွစ္ေက်ာင္းသားမ်ားသာရွိၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔အေခၚ တဲေဆာင္မ်ား ျဖစ္သည့္ နဒီ၊ စပါးဝါႏွင့္ ရတနာပုံ၊ ေဇယ်ာ ေဆာင္တို႔မွာ တတိယႏွစ္ေက်ာင္းသားမ်ားထားရွိလိုက္ပါသည္။ ပထမႏွစ္၊ ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းသားမ်ားကေတာ့ ေဒသေကာလိပ္အသီးသီးမွာ တက္ရတာပဲျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားေတြနည္းသြားေတာ့ ေရႊျပည္ေအးႏွင့္ ေအာင္မဂၤလာမွာ အခန္းေတြေပါမ်ားၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔တေတြ တစ္ေယာက္တစ္ခန္း ေနခြင့္ရသြားခဲ့ပါသည္။ ေရခ်ိဳးခန္း၊ ေရအိမ္သာေတြဖက္မွာ ညညက် ''ေက်ာေပါက္'' ႀကီးဆိုသည့္ သရဲရွိသည္ဟု လက္ဆင့္ကမ္းေျပာခဲ့ေသာ ေနာင္ေတာ္ေက်ာင္းသားမ်ား၏စကားကို ျပက္ရယ္ျပဳ ခ့ဲသည့္ ဘယ္သူမွ မေနခ်င္မႏွစ္ၿမိဳ႕ေသာအခန္းကိုမွ ကြၽန္ေတာ္ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္လိုပဲ ကိုဇင္ေမာ္၊ ကိုဝင္းတင့္၊ ကိုစုိးျမင့္ စသည့္စာေပအႏုပညာခုံမင္သူတို႔ကလည္း ေအးေအးေဆးေဆးေနရသည့္ ေခ်ာင္က်က် ကြၽန္ေတာ့္အခန္းႏွင့္ကပ္လ်က္အခန္းေတြကိုပဲ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ေဒးေက်ာင္းသားေတြျဖစ္ၾကေသာ ကိုကိုေထြး၊ ေအာင္ႀကီး၊ ေအာင္ႏိုင္ျမင့္၊ ကိုၫိဳ၊ ေက်ာ္စုိးဝင္း၊ ေမာင္ေမာင္ စသည့္ စာသမားမ်ားကလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔အခန္းမွာ လာစုၾကသည္။ သည္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ ေရႊျပည္ေအး ေဆာင္ ေရခ်ိဳးခန္းဘက္အခန္း တစ္ဝိုက္ကေတာ့ ကဗ်ာေရ းဖြဲ႕သူ၊ ဝတၴဳတို/ရွည္ ေရးဖို႔ႀကိဳးစားေနသူ၊ ပန္းခ်ီကား ေတြ အေျမာက္အမ်ားဆြဲ ေလ့က်င့္ေနသူတို႔၏ ရိပ္ၿမဳံေလးေတြ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္လာပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသားေဆာင္ေတြတင္မဟုတ္ဘဲ ေက်ာင္းသူေဆာင္မ်ားျဖစ္ေသာ ျမတမာ၊ သစၥာ၊ ေရႊမန္းေဆာင္တို႔မွာလည္း ေက်ာင္းသူမ်ားအနည္းအက်ဥ္းသာရွိပါေတာ့သည္။ မႏၲေလးႏွင့္အလြန္းနီးေသာ ေက်ာက္ဆည္၊ စဥ့္ကိုင္တို႔မွ ေက်ာင္းသူမ်ားပင္ အေဆာင္ေနခြင့္ရသည္အထိ ေက်ာင္းသား/သူ အင္အား နည္းသြားခဲ့ပါသည္။

ဆရာတင္မိုး၊ ဆရာေမာင္စြမ္းရည္၊ ဆရာၾကည္ေအာင္၊ ဆရာကိုေလး(အင္းဝဂုဏ္ရည္)တို႔ ကဗ်ာခ်ိဳခ်ိဳေလးမ်ား ဖြဲ႕ခဲ့ေသာ ေရနီေျမာင္းလည္းမစည္ကားေတာ့။ ရာဇာတ္ စာၾကည့္တိုက္မွာလည္း စာဖတ္သူေတြသိပ္မရွိ၊ အင္းဝေဟာမွာလည္း စာတမ္းဖတ္ပြဲ၊ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြ ဆိတ္သုဥ္းခဲ့ေလသည္။ သို႔ေပမယ့္လည္း ဘူမိေက်ာင္းသားတို႔၏ ေက်ာက္႐ိုင္း၊ ႐ူပေဗဒေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ား၏ ဟင္းလင္းျပင္ နံရံကပ္စာေစာင္ မ်ားကေတာ့ ေက်ာင္းမဂၢဇင္းတစ္အုပ္အလား အေရာင္းအေသြးစုံ၊ က႑စုံျဖင့္ထင္ရွားခဲ့ပါသည္။ နံရံကပ္ စာေစာင္ကို လႏွင့္ခ်ီျပသႏိုင္ခဲ့ျခင္းကိုက အႏုပညာအရည္အေသြး၊ စာအဆင့္အတန္းမနိမ့္က်ခဲ့တာေၾကာင့္ဟု အားျပည့္အင္ျပည္ျ့ဖင့္ ရဲတင္းစြာေျပာရမွာပဲျဖစ္သည္။

x x x x x

ေရႊျပည္ေအးေဆာင္ အခန္း(၃၄)မွာ ကြၽန္ေတာ္ ရွိေနသည္။ ကြၽန္ေတာ့္အခန္းမွာ စာအုပ္ေတြအမ်ားႀကီး ရွိပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ေနာက္ဆုံးႏွစ္ေက်ာင္းသားျဖစ္ေတာ့ အေဖက တစ္လ ၄ဝဝ က်ပ္ပို႔ေပးပါသည္။ အေဆာင္လခ ၁၂ဝ က်ပ္၊ ေက်ာင္းလခ ၃ဝ က်ပ္၊ ေမဂ်ာေၾကး အသင္းအဖြဲ႕ေၾကးက ၁ဝ က်ပ္ေလာက္ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ သက္ဆိုင္ရာအလိုက္ေငြးသြင္းၿပီးခ်ိန္မွာ ၂၄ဝ က်ပ္ အပိုထြက္ေနပါသည္။ လစဥ္ထုတ္ မဂၢဇင္းထဲက မိုးေဝႏွင့္ ႐ႈမဝ ဝယ္လိုက္တာက ၁၃ က်ပ္ပဲက်သည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လစဥ္ ၄ဝ က်ပ္ဖိုးခန္႔ေတာ့ စာအုပ္ဝယ္ျဖစ္ ပါသည္။ ကိုစိန္မိုး၊ ဥတၱရလြင္ျပင္၊ ကိုသန္းေဌး၊ ေဒါင္းအိုးေဝ၊ ကိုထြန္းထြန္းတို႔၏ စာအုပ္ဆိုင္မ်ားမွာ အေဟာင္း၊ အေကာင္းေလးေတြအမ်ားႀကီးမို႔ ကြၽန္ေတာ့္မွာ စာအုပ္အမ်ားႀကီးစုေဆာင္းလိုက္ႏိုင္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္က စာအုပ္ေတြကို ဝယ္စုရတာဝါသနာပါၿပီး စာအုပ္မ်ားကို ငွားရမ္းဖို႔မွာလည္း မတြန္႔တိုတတ္ပါ။ သည္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္အခန္းေလးထဲမွာ ဆရာဒဂုန္တာရာရွိသည္။ လူထုဦးလွ၊ လူထုေဒၚအမာသမီးခင္ပြန္းရွိသည္။ ေဒါက္တာသန္းထြန္းရွိသည္။ ေဒၚခင္ေဆြဦးရွိသည္။ မိုးမိုး(အင္းလ်ား)ရွိသည္။ မစႏၵာရွိသည္။ သိန္းသန္းထြန္း ရွိသည္၊ ခ်စ္ဦးညိဳရွိသည္။ ႏိုင္ဝင္းေဆြရွိသည္။....ရွိသည္။ စားပြဲေပၚမွာ၊ စာအုပ္စင္ေလးမွာ၊ ကုတင္ေဘးမွာ စာအုပ္ေတြအထပ္လိုက္ရွိေနခဲ့သည္။ ေနာက္ဆုံးႏွစ္စာေမးပြဲေျဖဆိုၿပီးမွ မိဘရပ္ထံျပန္သယ္ရမည့္ စာအုပ္ေတြ ပဲျဖစ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္က ကြၽန္ေတာ့္အခန္းကို စာၾကည့္တိုက္အငယ္စားေလးတစ္ခုအျဖစ္ ရည္ရြယ္ခဲ့ပါသည္။ ဤသည္ကပင္ ကြၽန္ေတာ္၏ မိုက္မဲမႈျဖစ္သည္ဟုထင္ပါသည္။

x x x x x

တစ္ရက္မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္အခန္းထဲသို႔ တစ္ျခားေမဂ်ာမွ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ဝင္လာၿပီး စာအုပ္ ငွားပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ၾကည္ျဖဴစြာပဲ ႀကိဳက္တဲ့စာအုပ္ငွားသြားဖို႔ ခြင့္ျပဳေပးခဲ့ရာ ထိုေက်ာင္းသားက ႐ႈမဝ မဂၢဇင္းငွားသြားပါသည္။ တစ္ေဆာင္တည္းေနေသာ္လည္း ေမဂ်ာမတူသည့္အျပင္ အေပၚထပ္အခန္းမွ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးရွိလည္း မရွိလွပါ။ သို႔ေသာ္စာအုပ္ငွားသည့္ကိစၥအေပၚမွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္အႏွေမ်ာ မရွိခဲ့ပါ။ စာဖတ္လိုသူအတြက္ ဖတ္လိုေသာစာအုပ္တစ္အုပ္ငွားရမ္းေပးႏိုင္ေသာ ပီတိကို ကြၽန္ေတာ္ခုံမင္ခဲ့ ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ¤င္းပီတိကား ခါးသက္ေသာ၊ ေအာ့ႏွလုံးနာစရာျဖစ္ေသာ အစိုင္အခဲျဖစ္သြားခဲ့ပါသည္။

႐ႈမဝ မဂၢဇင္း စာအုပ္ငွားသြားၿပီးေနာက္ရက္မွာပဲျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္အေဆာင္ေရအိမ္ဝင္ေတာ့ အညစ္အေၾကး သုတ္သင္ၿပီးထည့္သည့္စကၠဴျခင္းထဲမွာ ႐ႈမဝမဂၢဇင္း၏ စာမ်က္ႏွာ ၂-၃ ရြက္ကို ေတြ႕လိုက္ရျခင္းပဲျဖစ္သည္။ ေရအိမ္အခန္း ၂ဝ ေလာက္မွာ မွ ကြၽန္ေတာ္ဝင္ေသာအခန္းတြင္ တိုက္ဆိုင္စြာလာေတြ႕တာပါပဲ။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားျဖစ္ေသာ္လည္း ေရအိမ္ဝင္တာကအစ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ေအာင္ ေရမသုံးဘဲ စကၠဴသုံးေသာ ေက်ာင္းသားေတြအမ်ားႀကီး ထဲမွာမွ ¤င္းကေတာ့ အနိမ့္က်တကာ့အနိမ့္က်ဆုံးသူျဖစ္ေနၿပီေကာ။ ကြၽန္ေတာ့္ ေဒါသဒီဂရီကေတာ့ အထြတ္အထိပ္ေရာက္ေနပါၿပီ။ ႐ႈမဝမဂၢဇင္း ငွားသြားေသာေက်ာင္းသားအခန္းဆီ ဂမူး႐ႈးထိုး ထြက္သြားလိုက္သည္။ ေရႊျပည္ေအးေဆာင္ အေပၚထပ္ ေအာင္မဂၤလာေဆာင္ဘက္အျခမ္းကအခန္းကို ေရာက္ေတာ့ အခန္းတံခါးပိတ္ထားပါသည္။ အိပ္ေနဟန္တူသည္။ အျပင္ကေသာ့ခတ္မထားတာမို႔ အတြင္းမွာ လူရွိေနေၾကာင္း ထင္ရွားပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္အခန္းတံခါးကို ၃-၄ ခ်က္ ေဆာင့္ကန္ပစ္လိုက္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ ကန္ခ်က္က ထိုစဥ္က ကမၻာေက်ာ္ နာမည္ႀကီးေဘာလုံးသမား မာရာဒိုနာ ထက္ေတာင္ျပင္းသြားသလားမသိပါ။ အခန္းထဲက သေကာင့္သား တံခါးကို ဝုန္းကနဲဖြင့္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္အား စားမတတ္ဝါးမတတ္ စူးစူးရဲရဲ ၾကည့္ေန ပါသည္။

''ဘာျဖစ္တာလဲကြ...ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ားေသေရးရွင္ေရးျဖစ္ေနလို႔ အခန္းတံခါးကို လာၿပီး ေျခေထာက္နဲ႔ ကန္ရတာလဲ...မင္းလူမႈေရးနားမလည္ဘူးလား''

ေဟာဗ်ာ၊ ငျပဴးကျပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ သူ႕ရဲ႕ေဒါသအေငြ႕ေတြထြက္ေနသည့္ မ်က္လုံးကို သူ႔ထက္ပိုေသာ အလွ်ံညီးညီး ေဒါသမီးေတာက္မီးလွ်ံတို႔ျဖင့္ ျပန္ၾကည့္လိုက္သည္။

''ဘယ္မလဲ...မင္းငါ့ဆီက ငွားသြားတဲ့မဂၢဇင္း''

သူ ကြၽန္ေတာ့္အေျပာေၾကာင့္ ေၾကာင္အမ္းအမ္းျဖစ္သြားသည္။

'' မင္းစာအုပ္ျပန္မေပးဘဲ ေနမွာမို႔လား...မင္းကအေရးတႀကီးျပန္လာေတာင္းရေအာင္''

''ငါ့ပစၥည္းငါျပန္ေတာင္းတာကြာ...မင္းအပိုေတြေျပာမေနနဲ႕''

ကြၽန္ေတာ့္ေဒါသက ေခါင္းဖ်ားထိေနၿပီဆိုေတာ့အသံကလဲ တုန္ခါလိႈင္းထၿပီး လိုသည္ထက္ပိုက်ယ္ ေနသည္။

သူက ကုတင္ေျခရင္းရွိ ေသတၱာေပၚကေန ႐ႈမဝမဂၢဇင္းစာအုပ္ကို ပစ္ေပးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ဖမ္းယူၿပီး ဒေရာေသာပါးပဲ စာမ်က္ႏွာေတြကို လွန္ေလွာလိုက္သည္။ ေတြ႕ၿပီ စုတ္ၿဖဲထားေသာေနရာ။

'' ေဟာ့ဒီမွာ မင္းစာရြက္ေတြ စုတ္ၿဖဲထားတယ္... အဲ့ဒီစာရြက္ေတြငါဘယ္မွာေတြ႕ခဲ့တယ္မွတ္လဲ... အိမ္သာထဲမွာကြ...အိမ္သာထဲမွာ ...ေတာက္ ေအာက္တန္းက်တဲ့ေကာင္''

''ဘာကြ ...မင္းစာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႕ ေပါက္ကြဲေနရေအာင္ မင့္စာအုပ္က ဘယ္ေလာက္တန္လို႔လဲ''

''စာအုပ္တန္ေၾကးကို ပိုက္ဆံနဲ႕လာျဖတ္မေနနဲ႕၊ သူမ်ားဆီကစာအုပ္ကို အလြယ္တကူငွားၿပီး အိမ္သာသုံး စကၠဴလုပ္သြားတဲ့ မင္းရဲ႕ေအာက္တန္းက်တဲ့လုပ္ရပ္၊ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားျဖစ္ၿပီး လမ္းေဘးကေလကေခ်လို ျပဳမူတဲ့မင္းလုပ္ရပ္ေတြကို ရြံလြန္းလို႔လာေျပာတာ...မင္းလိုေကာင္မ်ိဳးနဲ႔ ငါတကၠသိုလ္မွာအတူတက္ခဲ့ဖူးတယ္ ဆိုတာ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ေျပာရမွာေတာင္ပါးစပ္သနတယ္၊ ရွက္တယ္။ ဒါပဲ မင္းငါ့စာအုပ္ျပန္ေလ်ာ္ေပး။ ေနာက္ ဘယ္ေတာ့မွ ငါနဲ႔လာမဆက္ဆံနဲ႔။''

ကြၽန္ေတာ္ မီးကုန္ယမ္းကုန္ေပါက္ကြဲၿပီး ျပန္ထြက္လာလိုက္သည္။

'' ေတာက္ ...စာအုပ္မ်ား သူ႔အေမလင္က်ေနတာပဲ ျဖစ္ေနလိုက္တာ''

ကြၽန္ေတာ္ၾကားလိုက္ရေပမယ့္ ျပန္ၿပီးခဲ်မေနေတာ့ပါ။

''ဟုတ္တယ္ကြာ စာအုပ္ကိုအေဖလိုခ်စ္တာ'' စိတ္ထဲကေျပာသည့္စကား။ သည္ေမာင္ၾကားလဲ ခံစားတတ္မယ္မထင္ပါဘူး။

x x x x x

လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ ၃ဝ ခန္႔က စာအုပ္တစ္အုပ္ႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး မေမ့ႏိုင္ေသာျဖစ္ရပ္ပဲျဖစ္သည္။ မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာမ်ားကို အိပ္သာသုံးစကၠဴအျဖစ္ အသုံးျပဳခဲ့သည့္ စိတ္ဓါတ္ေရးရာ ဖိနပ္ေအာက္ေျခသို႔ ေရာက္ခဲ့ေသာ သူ႕ကို ကြၽန္ေတာ္စဥ္းစားပုံေဖၚၾကည့္ေတာ့ ပါးပါးေလးေတာင္ေဖၚလို႔မရ။ ဘယ္ေမဂ်ာ၊ နာမည္ဘယ္သူ၊ ဘယ္ၿမိဳ႕က၊ ပုံပန္းဘယ္လို...ေရးေရးမွ် ေပၚမလာေတာ့။

ေသခ်ာပါသည္။ အဲ့သည္ အခ်ိန္ကတည္းက စာအုပ္ေတြအေပၚယုတ္ညံ့ေသာစိတ္ ထားခဲ့ေသာ သူသည္ ကြၽန္ေတာ့္ ေဒါသစက္ကြင္းထဲမွာ အရည္ေပ်ာ္က်ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္အာ႐ုံထဲမွ လြတ္ထြက္ သြားခဲ့တာပဲျဖစ္ပါမည္။

(ႏွစ္)

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကုမၸဏီသို႔ CEO အသစ္ေရာက္လာၿပီး တစ္ပတ္ေလာက္မွာ ကြၽန္ေတာ္ကိုေခၚေတြ႕သည္။ ကြၽန္ေတာ္ CEO ႐ုံးခန္းထဲေရာက္၊ ဆက္တီခုံေလးမွာထုိုင္ေတာ့ ပုဂၢိဳလ္က ဆုံလည္ကုလားထိုင္မွထကာ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခုံတြင္လာထိုင္သည္

''ကြၽန္ေတာ့္ကို မွတ္မိလား၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔မႏၲေလးတကၠသိုလ္မွာအတူတက္ခ့ဲဖူးတယ္ေလ''

ကြၽန္ေတာ္ သူ႔မိတ္ဆက္ ေျပာစကားအရ ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက ဘယ္သူျဖစ္မလဲ၊ အေျပးအလႊားစဥ္စားသည္။ သို႔ေသာ္ ဘယ္လိုမွအမွတ္မရ။

'' ေဆာရီး ..ကြၽန္ေတာ္မမွတ္မိဘူးျဖစ္ေနတယ္...ဘယ္ေမဂ်ာကလဲဗ်ာ၊ အေဆာင္ေနခဲ့ေသးလား''

ဟက္ ကနဲ သူရယ္ေတာ့ သူ႔ရယ္သံက ေျခာက္ေသြ႔သလိုပါပဲ၊ အသက္မပါဟု ခံစားမိသည္။

''ေအးဗ်ာ ...ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ေက်ာင္းၿပီးကတည္းက သင္တန္းပါသြားတာဆိုေတာ့ ...အင္း ..ႏွစ္ ၃ဝ ေလာက္ၾကာေရာေပါ့။ ကုမၸဏီမွာ ရွယ္ယာထည့္ထားတာၾကာၿပီ၊ အခုမွ ကုမၸဏီကို ဝင္လာတာ၊ တုိက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ဗ်ာ ဒီမွာခင္ဗ်ားနဲ႔လာေတြ႕ရတယ္''

သူေျပာေနသည့္အခ်ိန္မွ ကြၽန္ေတာ့္မွတ္ဥာဏ္ရွိ သိမ္းဆည္းထာေသာ ႐ုပ္ပုံမ်ားကို ေဖာ္ႀကည့္ေနမိသည္။ ကြၽန္ေတာ့္မွတ္ဥာဏ္ေတြ ခ်ိဳ႕ယြင္းေနပါၿပီ။

'' ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွစ္က ေက်ာင္းသားနည္းတယ္၊ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ Same Batch ဆိုရင္ CEO ကို မွတ္မိဖို႔ ေကာင္းတယ္။ အခုကြၽန္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ ပုံေဖာ္လုိ႔မရဘူးဗ်ာ''

'' အဟင္း ..ခင္ဗ်ားမမွတ္မိေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ခင္ဗ်ားကို အၿမဲတမ္းသတိရမွတ္မိေနတယ္၊ ခင္ဗ်ားသတိရေအာင္ ကြၽန္ေတာ္အစေဖာ္ေပးမယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ေရႊျပည္ေအးေဆာင္ အေပၚထပ္မွာေနခဲ့တယ္။ ခင္ဗ်ားဆီကေန မဂၢဇင္းတစ္အုပ္ငွားဖတ္ခဲ့ဖူးတယ္ေလ''

x x x x x

လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ ၃ဝ ကကြၽန္ေတာ္ ေျပာခဲ့သည့္

'' မင္းလိုေကာင္မ်ိဳးနဲ႔ ငါတကၠသိုလ္မွာ အတူတက္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတာ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ေျပာရမွာေတာင္ ပါးစပ္သနတယ္၊ ရွက္တယ္'' ဆိုေသာစကားကို အတိအက်ျပန္မွတ္မိေနသည့္အတြက္ ကုိယ္မွတ္ဥာဏ္ကို အံ့ၾသလို႔ေနသည္။

အခုေတာ့ အခန္းထဲရွိ ေလေအးစက္က အေအးလိႈင္းထုတ္တာလား၊ အပူလိႈင္းထုတ္တာလား ေဝခဲြရ ခက္ေလာက္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ့္မွ ေခြၽးစို႔လို႔ေနပါသည္ေလ။

ရဲသွ်မ္း