အရိုးေပ်ာ့

ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အရိပ္ေလးတစ္ေနရာ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ၿပီ သေဘၤာေခါင္မိုးေပၚမ်ာ အရိပ္တစ္ေနရာစာကို မလုမယက္ ဘဲ ရဖို႕ ဘယ္သူ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ပါသလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ခဲ့ပါသည္။
မေန႕က ညေနပိုင္း ဆိုင္ပိတ္ခ်ိန္ေလာက္မွာ လူႀကဳံက တစ္ဆင့္ဖိတ္စာေလးတစ္ေဆာင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာ ခဲ့ေလသည္။

    လူႀကဳံ က ကၽြန္ေတာ့္ဆိုင္ကို မရွာတတ္လို႕ ဖိတ္စာခ်က္ခ်င္း လာမပို႕ျဖစ္တာကို ေတာင္းပန္သည္။

    ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ သိပ္မေက်နပ္ခ်င္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ တီဗြီ၊ ဗီြဒီယို၊ ေရခဲေသတၱာ၊ ပန္ကာေတြ ေရာင္း တဲ့ မီနီမားကတ္ လို ဆိုင္မ်ိဳးေတာင္ မရွာတတ္ဘူး ဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေစာ္ကား လိုက္တာ နဲ႕ မထူးဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ ဒါေပမဲ့ လူႀကဳံစာလာေပးသူကို ဘာမွ် ေစာဒက မတက္ လိုက္ပါ။ ေက်းဇူး အခါခါ ဆိုၿပီး လက္ဖက္ရည္ပင္ တိုက္လိုက္ေသးသည္။
    ဖိတ္စာ စာအိိတ္ေလးကို ဖြင့္ေဖာက္လိုက္ေတာ့ တကၠသိုလ္တက္စဥ္က မခြဲ၊ တတြဲတြဲ ေနခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာေလး ျဖစ္ေနသည္။ မဂၤလာေဆာင္ အခမ္းအနား ေဖာ္ျပရက္ က မနက္ျဖန္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕မ်ာ ဘာလုပ္လို႕ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိေအာင္ကို ေယာက္ယက္ ခတ္သြားသည္။

    သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ၿမိဳ႕က ရထားမေရာက္၊ ကားလမ္းလည္းေပါက္တာမဟုတ္၊ သေဘၤာနဲ႕ပဲ သြားရလိမ့္မည္။ ကားေပါက္ လို႕ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ စပရင္တာေလးနဲ႕ ညတြင္းခ်င္းေတာင္ သြားလိုက္ဦးမည္။ ခုေတာ့ သေဘၤာ နဲ႕ သြားရေပၿပီ။
    ေရလမ္းခရီး ကို သိပ္သြားဖူးတာ မဟုတ္။ ေက်ာင္းတက္စသ္က သူငယ္ခင်္း အတန္တန္ေခၚ၍ တစ္ေခါက္ လိုက္ သြားဖူးသည္။
    ကုန္ေတြ၊ လူေတြ ညပ္ခဲ ျပည့္သိပ္ေနေသာ သေဘာၤ(အခု ကၽြန္ေတာ္စီးေသာ သေဘာၤေလာက္ေတာ့ မဆိုး)ကို စီးခဲ့ရသည္။ ဒါေတာင္မွ အပ္ပါးကမို႕ သက္ေသာင့္သက္သာ ရွိခဲ့တာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္အလို အရေတာ့ မသြားခ်င္။

    ဆိုင္ကိုလည္း မန္ေနဂ်ာနဲ႕ လႊဲထားလိုက္ရမွာကို ၀န္ေလးလွသည္။ ၿပီးေတာ့ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္စြာ သြားရမည့္ ခရီးမ်ိဳးကိုလည္း အေၾကာက္ႀကီးေၾကာက္သည္။
    ဒါေပမဲ့မသြားလို႕ ျဖစ္တာမဟုတ္။ သူငယ္ခ်င္းစာထဲမွာက သတို႕သား လူပ်ိဳရံအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ရမည္တဲ့ေလ၊ အားလုံး စီစဥ္ၿပီးသားမို႕ ကၽြန္ေတာ္မလာရင္ သူမ်က္ႏွာပ်က္၊ အရွက္ကြဲရေတာ့မွာ ဆိုၿပီး ခ်ည္တုပ္ထားေသးသည္။ သြားရတာပါပဲ။
    လူမႈေရး အစာမေၾကမွာကို ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္တတ္သည္ေလ။

    ဆိုင္မန္ေနဂ်ာကို လုပ္ထားကိုင္ထားရမွာေတြ အတန္တန္မွာ ဒက္ဒီ နဲ႕ မာမီကို ခရီးထြက္ရမည့္ ကိစၥ ေျပာၿပီး စူပါကတ္ေလးျဖင့္ သေဘၤာဆိပ္ ေျပးခဲ့ရသည္။ ဆီးေရာင္ေလး၏ ေျပးရွိန္နဲ႕ သေဘာၤ အထက္တန္း လက္မွ ရခ်င္စိတ္တို႕ရဲ႕ ပမာဏ တိုင္းတာႏိုင္လွ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္က ႏႈိင္းမရေအာင္ သာခဲ့မည္ ထင္သည္။
    သေဘာၤဆိပ္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စီးရမည့္ သေဘာၤ (အခုစီးေနသည့္ သေဘာၤ)က ငါးရက္မွ တစ္စင္း သာ ထြက္သည္တဲ့ မနက္ျဖန္မွာ သေဘာၤပတ္ရွိသည္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ရုတ္တရက္ ေပ်ာ္သလို ေတာင္ ျဖစ္သြားသည္။

    လက္မွတ္ေမးေတာ့ အထက္တန္းအတြက္ လက္မွတ္မရွိေတာ့ ဘြတ္ကင္ျပည့္ေနၿပီ။ ရိုးရိုးတန္းမ်ာ ပိုက္ဆံ ေပး ေနရာဦးခိုင္းပါလားဟု လက္မွတ္ေရာင္း စာေရးက အႀကံေပးသည္
    ကၽြန္ေတာ္ ေဒါသေထာင္းခနဲ ျဖစ္သြားခဲ့သည္။ ေနရာဦးေပးတဲံ ေကာင္ေလးေတြကို ေငြအထပ္လိုက္ ကၽြန္ေတာ္ ပစ္ေပးႏိုင္သည္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ရိုးရိုးတန္းက မစီးႏိုင္။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း စီးလိမ့္မည္ မဟုတ္။

    ေဒါသျဖစ္လိုက္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္သြားေပမယ့္ ဒါကို ခ်က္ခ်င္းမွာပဲ ျပင္ဆင္ လိုက္ႏိုင္သည္။ ရယ္ကာ ေမာကာႏွင့္ ‘ပိုက္ဆံ’ပိုေပးမယ္၊ အပ္ပါးတစ္ေစာင္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးပါ’ ဆိုေတာ့ စာေရးက ရွဴးရွဴးရွဲရွဲ၊ သူဘယ္ေတာ့မွ ေမွာင္ခိုမေရာင္းတဲ့ အေၾကာင္း ေရာင္းလို႕ လည္း မရတဲ့အေၾကာင္း၊ ပစ္ပစ္ခါခါ ေျပာခ်ိန္မွာ စာေရးရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ မာနရိပ္ကို ဖ်တ္္ခနဲ ေတြ႕လိုက္ ရသည္။

    ‘တစ္ခါတေလမွာ အထက္တန္း ႀကိဳတင္လက္မွတ္က ပ်က္ကြက္တဲ့ လူရွိတတ္ပါတယ္၊ အဲဒီလို ပ်က္ကြက္ တဲ့ အခါဆို ထပ္ေရာင္းေပးပါတယ္၊ မနက္ျဖန္ ေစာေစာေတာ့ ႂကြခဲ့ေပါ့ဗ်ာ’
    စာေရးရဲ႕ ေဘးမွာ ထိုင္ေနသူ (ကုန္ထမ္းအလုပ္သမားျဖစ္ဟန္တူသည္)က ေျပေျပေပ်ာ့ ေပ်ာ့ ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ခက္ထန္ထန္ စိတ္က အနည္းငယ္ ေလ်ာ့က်သြားခဲ့သည္။
    ညအိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဘယ္လို႕မွ အိပ္လို႕မရ၊ သေဘာၤလက္မွတ္မရလိုက္မွာကို အစိုးရိမ္ ႀကီး စိုးရိမ္ေနခဲ့သည္။
    အထက္တန္းစီးမယ့္သူေတြရဲ႕ သြားလာေရးကိစၥ ပ်က္ျပား သြားေစခ်င္သည္။

    တကယ္ပါပဲ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ရိုးရိုးတန္းက စီလိုက္ရရင္ သေဘာၤေပၚမွာ မြန္းက်ပ္ ေမ့ေျမာသြားမလား မသိ။ ကုန္စိမ္းေတြ ကုန္ေျခာ္ကေတြ၊ ဆီပီပါေတြ (တိရစၦာန္ေတြေတာင္ ပါေသး) ၾကားမွာ ေျခခ်စရာ တစ္ေနရာ ေတာင္ ခဲယဥ္းလြန္းတဲ့ ရိုးရိုးတန္းလို ေနရာမ်ိဳးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္တစ္သက္ စီးမွာလည္း မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္က လူနံ႕၊ ေခၽြးနံ႕၊ အနံ႕ဆိုးအားလုံးကို ေၾကာက္တတ္သည္ေလ။ ဒီေန႕မနက္ ၄နာရီ ထိုးၿပီးတာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္သေဘာၤဆိပ္ကို ေရာက္ခဲ့သည္။

    သေဘာၤေအာက္ထပ္ ေနာက္ပိုင္း ရိုးရိုးတန္းေနရာဆီကို လူေတြ တဖြဲဖြဲ လာေနၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ ကလည္း ၀က္ေတြ ၾကက္ျခင္းေတြၾကားမွာ တုံးလုံးပက္လက္ အိပ္ေပ်ာ္လို႕၊ သူတို႕ကိုၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ၾကက္သီးေမြးညင္းပင္ ထသြားသည္။ ဘယ္လိုလူေတြလဲ၊ ဘယ္အခ်ိန္တည္းက သေဘာၤေပၚ ေရာက္ ေနၾကတာလဲ၊ ညအိပ္ေနရာယူတာလား အေစာႀကီးထလာတာလား၊ ဒီထက္ေစာရရင္ေတာ့...။

    ကၽြန္ေတာ္သူတို႕အစား ရင္တုန္လွသည္။ ဒါေပမဲ့ ဒီကိစၥက ျပႆနာမွမဟုတ္တာ၊ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အထက္တန္းလက္မွတ္ ဒါက အေရးႀကီးသည္။ စာေရးဆီ ၀င္စုံစမ္းေတာ့ ၆နာရီမထိုးခင္မွာ ပ်က္ကြက္ အတြက္ ေရာင္းေပးမည္ဆိုေတာ့ စိတ္မေအးႏိုင္ဘဲ စိတ္ဓာတ္အင္အားေတြ က်ၿပီးရင္း က်လာခဲ့သည္။
    လက္မွတ္ရုံႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းမွာ ရွိေနသည့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာ သြားထိုင္လိုက္ ေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ေသာက္ခ်င္သည့္ မာလ္တိုဗာမရွိ။ နက္စ္ေတာင္မွမရွိ၊ ခ်က္ႏို႕ဆီနဲ႕ ေဖ်ာ္ထားတဲ့ လက္ဖက္ရည္ ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုမွ မ်ိဳမက်ႏိုင္၊ တစ္ငုံႏွစ္ငုံေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ ေသာက္ခ်င္စိတ္မရွိ။

    ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္မွာလိုက္ၿပီး စားပြဲေထာင့္စြန္းဆီၤ ပို႕ထားလိုက္သည္။ ဘာမွ မမွာဘဲ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ထိုင္မွာမဟုတ္။
    ဒါမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္ရွက္တတ္သည္ေလ။
အိတ္ထဲမွာ ပါလာသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ ကင့္န္တ္ စီးကရက္ ၃လိပ္ကုန္ခ်ိန္ ၅နာရီခြဲေလၿပီ။ လက္မွတ္ရုံကို ျပန္ သြားေတာ့ ဘြတ္ကင္အားလုံး ပ်က္ကြက္မရွိတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ နံနက္ခင္းမွာပင္ ေခၽြးစို႕လာေလသည္။

    စာေရးက သိပ္အေရးႀကီးရင္လည္း သေဘာၤေခါင္မိုးေပၚက စီးပါလားဟု မပြင့္တပြင့္ ေျပာေတာ့ စာေရး မ်က္ႏွာကို ပိတ္ထိုးပစ္ခ်င္စိတ္ အဆမတန္ကဲထြက္လာသည္။
    ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ထိန္းႏိုင္ခဲ့သည္။
    စိတ္လိုက္မာန္ပါ ရမ္းကားတာမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္ စက္ဆုပ္တတ္သည္ေလ။
    ဒီလိုနဲ႕ သေဘာၤက ထြက္ခြာမည့္အခ်ိန္ နီးလာခဲ့သည္။

    သေဘာၤ ေခါင္မိုးေပၚကို ေယာက်ာ္းသားမ်ား အလွ်ိဳလွ်ိဳတက္သြားၾကတာကို ကၽြန္ေတာ္ အတိုင္းသား ျမင္ေနသည္။ ဒါနဲ႕ပဲ ကုန္းေဘာင္တံတား ဆြဲသိမ္းဖို႕ လုပ္ေနခ်ိန္မွ စိတ္တုံးတုံးခ် ဆုံးျဖတ္ၿပီးေနပါဦး တားရင္း သေဘာၤဆီ ေလွ်ာက္ခဲ့ရသည္။ အေျပးေတာင္ မသြားရဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ခြာျဖင့္ ကက္ဂလုပ္ ဖိနပ္က ရႊံ႕ေစး မ်ား ေပက်ံေနေသာ ကုန္းေဘာင္ေပၚမွာ ေခ်ာ္ခ်က္က်သြားႏိုင္သည္။
    ကၽြန္ေတာ္အထက္တန္းအခန္းကိုလည္း စိတ္မကူးေတာ့၊ ရိုးရိုးတန္းေနရာကိုေတာ့ လုံး၀ ကြင္းေရွာင္ ပစ္လိုက္သည္။
    ကၽြန္ေတာ္သံေလွကားေလးကတစ္ဆင့္ သေဘာၤေခါင္မိုးေပၚကို သတိႀကီးစြာျဖင့္ တက္လာခဲ့ ရေတာ့သည္။

    မနက္ ၆နာရီအတိမွာပင္ သေဘာၤစတင္ထြက္ခြာလာၿပီး ေရစီးကို ေဒါႀကီးေမာႀကီး ထိုးခြဲသြားေပၿပီ။ သေဘာၤရဲ႕ ေခါင္မိုးေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ သီးသန္႕၊ လြတ္လပ္စြာ ေနရာတစ္ေနရာရခဲ့ၿပီ။
    ျမစ္ ဟိုဘက္ကမ္း ေအာက္ထဲကေန ေနလုံၚက ထိုးထြက္လာဖို႕ အားယူေနသည္။ ေအးစိမ့္မႈကဲေသာ ေလက ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာ ဆံပင္၊ ရင္အုံတို႕ကို ထိပါးေနသည္။ သန္႕ရွင္းလတ္ဆတ္ေသာေလရဲ႕ အရသာ ကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ခဲ့ၿပီ။ ရိုးရိုးတန္းနဲ႕ အပ္ပါးက လူေတြေတာင္ သနားမိေသးရဲ႕။
    ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္ေနသည္။

    အခုမွ ေခါင္မိုးေပၚက လူေတြကို ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္မိေပါ့။ ပီပါႀကီး သုံးေလးလုံး ဆင့္ထားသလို ရွိသည့္ ေခါင္းတိုင္ႀကီး နားမွာ လူေတြ ႁပြတ္ခဲ အုပ္ဖြဲ႕ထိုင္ေနၾကသည္။ ေခါင္မိုးျပင္ အက်ယ္ႀကီးေပၚမွာ က်ပ္ခဲစြာ ထိုင္ေနတာ ကို ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ အံ့ၾသလို႕ မဆုံးႏုိင္ေတာ့)

    မနက္(၇)နာရီေလာ္ကမွာ ေနလုံးက ကၽြန္ေတာ္တို႕သေဘာၤႏွင့္ ရင္ေပါင္တန္းေနသည္။ တျဖည္းျဖည္း ျမင့္ တက္လာမည္။ ၿပီးေတာ့ အစြမ္းကုန္ပူမွာလား မသိ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ စိုးရိမ္လာေနမိသည္။
    တကယ္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ စိုးရိမ္သလိုပင္ ေနလုံးက သေဘာၤထက္ျမင့္တက္လာေခ်ၿပီ။ အပူဒဏ္ကို စတင္ခံစားေနရပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္၊ သည္အလင္းေရာင္၊ သည္အပူကို မႀကိဳက္။
    သားေရအိတ္ထဲမွ ေရဘင္န္ မ်က္မွန္ကို ထုတ္တပ္လိုက္သည္။ ျမစ္ေရျပင္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညိဳ႕ေမာင္ လို႕သြားသည္။ လက္ကိုင္ပ၀ါကို ေခါင္းေပၚျဖန္႕တင္လိုက္သည္။
    ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အပူဒစ္ ကာကြယ္မႈက ဘယ္လိုမွ မရေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ လည္စင္းခံေနရတဲ့ သိုးတေကာင္ လို ျဖစ္ေနသည။္

    ေခါင္းတိုင္ေဘးက လူေတြကေတာ့ ေခါင္းတိုင္က က်လာတဲ့ အရိပ္ေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္မနာလိုဘူး။ သူတို႕ကို မနာလိုဘူး။ ၀ယ္ပစ္လိုက္ခ်င္တယ္။ ဒီအရိပ္ကို ၀ယ္လို႕ရရင္ ၀ယ္ပစ္လိုက္ခ်င္တယ္ ခင္ဗ်ားတို႕ ေရာင္းမလား၊ ႀကိဳက္သေလာက္ယူစမ္း၊ ပိုက္ဆံတစ္ထပ္ႀကီး က်ဳပ္ဆီမွာ ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ေယာက္ယက္ ခတ္ေနၿပီ။
    ကၽြန္ေတာ့္အၾကည့္ ဟိုဟိုသည္သည္ ေရႊ႕ေတာ့္ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ သီးသီးသန္႕သန္႕ ထိုင္ေနေသာ လူတစ္ေယာက္ ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။
    သည္လူက ေက်ာေပးထားသည္မို႕ မ်က္ႏွာကို မျမင္ရ၊ ၀တ္စားဆင္ျပင္က ဘယ္လိုမွ အဆင္ အေသြးမေပၚ။ ကၽြန္ေတာ့္ဆိုင္က အလုပ္သမားေတြကမွ သူ႕ထက္ အျပတ္သားနားဦးမည္။ ခုေတာ့ သည္လူ႕ အ၀တ္က ညစ္မႈန္လွသည္။

    ကၽြန္ေတာ္သည္ သူ႕ကိုၾကည့္ရင္း ၾကည့္ရင္းမွာပင္ ရုတ္တရက္ ေပ်ာ္လာသည္။
    သည္လူက ေနေရာင္ဘက္ဆီ မ်က္ႏွာမူ၊ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ထားသည္မို႕ သည္လူ႕ရဲ႕ အရိပ္က သေဘာၤ ေပၚ မွာ လဲက်လ်က္။
    ဒါကို ေခါင္းတိုင္အရိပ္မွာ က်ပ္က်ပ္တည္းတည္း ခိုလႈံသူေတြ မသိတာလား၊ သတိမထားမိတာလား ႏွေျမာဖို႕ ပင္ ေကာင္းေသးေတာ့။

    ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ရာက ဖင္တရြတ္ဆြဲၿပီး ထိုလူ႕အရိပ္ဆီ သြားလိုက္သည္။ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးေတာ့ မသြားရဲ၊ လႈပ္လႈပ္အေနအထားမွာ ကၽြန္ေတာ္ လမ္းမေလွ်ာက္ရဲပါ။
    ကၽြန္ေတာ္အရိပ္ေလးဆီ ေရာက္သြားခဲ့ၿပီ။ ဒူးဆန္႕၊ ေျခဆန္႕ အေနအထားမဟုတ္ေပမယ့္ သက္ေသာင့္ သက္သာစြာ ေနရာ ေအးေအးေလးတစ္ခု ကၽြန္ေတာ္ ပိုင္ဆိင္ခဲ့ၿပီ။ ေစာေစာက ရုန္းႂကြ ေနေသာ ေဒါသမ်ားလည္း ေျပေလ်ာ့သြားၿပီ ျဖစ္သည္။

    အိတ္ထဲမွ ကင့္စ္တ္ တစ္လိပ္ထုတ္သည္။ စီးကရက္ကို တရႈိက္မတ္မတ္ ဖြာရိႈက္ၿပီး တစ္၀က္က်ိဳး ခ်ိန္ေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အရိပ္ေပးေသာ ပုဂၢိဳလ္ကို စီးကရက္တစ္လိပ္ေလာက္ တိုက္လိုက္ဖို႕ စိတ္ကူး မိသည္။
    သည္လူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တိုက္လိုက္မည့္ စီးကရက္ကို ျမင္ဖူးမည္ေတာင္မထင္။ သူ႕အတြက္ တစ္သက္ လုံး ေျပာစရာ ႂကြားစရာ စီးကရက္ေလး ျဖစ္ေနမွာလား မသိ။ ကၽြန္ေတာ္ စီးကရက္တစ္လိပ္ တိုက္ လိုက္ပါမည္။

    'ဒီမွာ....ဒီမွာ' ကၽြန္ေတာ္ ထိုလူ႕ေက်ာ္ကို လွမ္းပုတ္ၿပီး ေခၚလိုက္ေတာ့ ထိုလူ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ လွည့္လာသည္။
    ရုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ္ ခုန္ထပစ္ေတာ့မလို ျဖစ္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ဖ်ံမွာ၊ ေျခေထာက္မွာ၊ တစ္ကိုယ္လုံး မွာ ၾကက္သီးေတြ ျဖန္းခနဲ ထလာသည္။ ေသြးေတာင္ ဆုတ္သြားခဲ့သည္လား မသိ။ မ်က္ႏွာ က ပြေရာင္းေရာင္း၊ ႏွာေခါင္းကဆို ျပားကပ္လို႕ေတာင္ေနသည္။ နားရြက္ႏွစ္ဖက္ကလည္း ထူအမ္းအမ္း။ ကၽြန္ေတာ့္ ကို ေမးေငါ့ျပၿပီး 'ဘာလဲ'ဆိုသည့္ အသံက ႏွာေခါင္းသံ အျပ္ည့၊ ႏွာေစးေနသည့္သူ တစ္ေယာက္ ရဲ႕ အသံနဲ႕ေတာင္မတူ ကၽြန္ေတာ္ တံေတြးကို ပ်စ္ခနဲ ေထြးခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပၚလာသည္။

    ထိုလူျပန္လွည့္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္က ျမင္းအေကာင္တစ္ရာေလာက္ ရဲ႕ ခြာသံေတြ ျမည္ဟီး တုန္ခါ ေနေလသည္။
    ညေန ၅ နာရီေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ၿမိဳ႕ကေလးကို သေဘာၤဆိုက္ကပ္လိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ စီးရတဲ့ သေဘာၤခရီးစဥ္ ကေတာ့ ေနေရာင္ေအာက္မွာ ပူျပင္းရွတစြာ...။
    ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္သိပ္မမႈ၊ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အရိပ္ကေလး တခု လုံၿခဳံစြာ ရေနၿပီ။
    ကၽြန္ေတာ္ က ပူျပင္းမႈဒဏ္ကို ေၾကာက္တတ္သည္ေလ...။
ရဲသွ်မ္း
၁၉၈၉ ေအာက္တိုဘာ
ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ မဂၢဇင္း

No comments:

Post a comment