ျမစ္ပြားနာ


ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းသင္ခန္းစာမွာ သင္ခဲ့ရေသာ ပံုျပင္ေလး တစ္ပုဒ္ကို သတိရသည္။
ဆင္၊ ေမ်ာက္၊ ခါ ဆိုေသာ တိရစၧာန္ေလး ၃ ေကာင္ႏွင့္ ေညာင္ပင္ အေၾကာင္းပင္ ျဖစ္သည္။ သူတို႔ ၃ ေကာင္၏ အသက္ကို ေညာင္ပင္ႏွင့္ ဆက္စပ္ၿပီး တြက္ခ်က္ေတာ့ ခါက အသက္ အႀကီးဆံုး ျဖစ္၍ ေမ်ာက္ႏွင့္ ဆင္က ႐ိုေသ ေလးစားစြာ ဆက္ဆံၾကရသည္။ ႀကီးသူကို ႐ိုေသရမည့္ ပံုျပင္ေလးဟု ေရးေရး မွတ္မိသည္။

ခါငွက္ကေလးက တစ္ေနရာမွ ေညာင္သီးစားၿပီး ေညာင္ပင္ ေပါက္လာသျဖင့္ ေညာင္ပင္ ျဖစ္တည္ လာၿပီးမွ ေမြးေသာဆင္၊ ေမ်ာက္တို႔က ခါထက္ငယ္သည့္ အေၾကာင္း၊ ပံုျပင္ သင္ခန္းစာကေတာ့ ႀကီးသူကို ႐ိုေသရန္ အေၾကာင္း အဓိက ျဖစ္ေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္ သူ႔အေတြးက ေညာင္သီးစားၿပီး မစင္စြန္႔သည့္ ခါ အပါအ၀င္ ငွက္တခ်ဳိ႕ေၾကာင့္ ေညာင္ပင္မ်ား ပြားမ်ားလာသည့္ အေၾကာင္းကို ေတြးေနမိသည္။

ေညာင္ပင္ဆိုသည္ကလည္း မည္သည့္ အခါမွ မေျခာက္မေသြ႕၊ ေညာင္ရိပ္က အျမဲတမ္း ေအးျမၿပီး ငွက္ေက်းတို႔၏ တြန္က်ဴးသံျဖင့္ နာေပ်ာ္ဖြယ္ ေကာင္းသလို အကာလည မိုက္မိုက္မွာေတာ့ ေညာင္ရြက္တို႔ ေလတိုးသံက အားငယ္တတ္သူ၊ အစြဲအလမ္း ရွိသူ တခ်ဳိ႕အတြက္ေတာ့ ထိတ္လန္႔ ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ ေနရာျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္ေနပါမည္။ သူကေတာ့ ေဗာဓိေညာင္၊ ေညာင္ခ်ဥ္၊ ေညာင္မုတ္ဆိတ္၊ ေညာင္သေျပ၊ ေညာင္ပိႏဲၷ၊ ေညာင္လမ္း၊ ေညာင္သေျပတို႔ေလာက္သာ ၾကားဖူးနား၀ရွိသည္။ ေညာင္ကိုင္းႀကီးကေန ကိုင္းေထာက္ျမစ္မ်ား တဖြားဖြား က်ေနသည့္ အပင္ကို ေညာင္မုတ္ ဆိတ္ဆုိသည္ ေလာက္သာသိၿပီး က်န္ေညာင္ပင္မ်ားကိုေတာ့ မွန္ေအာင္ မခြဲျခားတတ္။ သူအလည္အပတ္ ေရာက္ခဲ့ဖူးေသာ ရွမ္းျပည္နယ္ ေတာင္ပိုင္း ပင္းတယလိုဏ္ဂူ အနီးႏွင့္ ေမြေတာ္ ကကၠဴဘုရားက  ေညာင္ပင္ႀကီးမ်ား၏ အံ့မခန္း ႀကီးမား ခ့ံထည္ပံုကေတာ့ ပန္းခ်ီဆရာေတြ လက္စြမ္းျပခ်င္ဖြယ္ ေကာင္းလွသည္ဟု ထင္သည္။

ဓာတ္ပံု ဆရာမ်ား၊ ႐ုပ္ရွင္ ႐ိုက္ကူးသူမ်ား အတြက္လည္း အလင္းအေမွာင္၊ ဖြဲ႕စည္းပံု၊ အနီး အေ၀း စသည့္ သီအိုရီ အေျခခံမ်ား ျပည့္ေနေသာ အပင္ႀကီးမ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေရွးမဆြ ပေ၀သဏီက အေျမာ္အျမင္ ႀကီးမားေသာ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ားက စိုက္ပ်ဳိးေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ေလသေလာ။

သို႔တည္းမဟုတ္ ပံုျပင္ထဲက ခါငွက္ကဲ့သို႔ေသာ ငွက္မ်ား မစင္စြန္႔ရာမွ ေပါက္ေရာက္ခဲ့ေလသလား။ ေဒသႏၲရ ရာဇ၀င္ တူးဆြသူတို႔မွသာ သိႏိုင္မည္ထင္သည္။ မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ေနေစေလ ေညာင္ပင္ႀကီးမ်ား သူ႔ခ်ည္းသီးသန္႔ တည္ရွိေနလွ်င္ေတာ့ လြန္စြာ က်က္သေရရွိ ခံ့ညားၿပီး ဘုရားရိပ္၊ ေက်ာင္းရိပ္မ်ားမွာေတာ့ ၿဂိဳဟ္ေျပနံေျပ ဘုရား႐ုပ္တုတို႔ ၀န္းရံလ်က္ ဆီမီး၊ ေရသပၸာယ္ ရသည့္ အထြတ္အထိပ္ ေရာက္သည္ဟု သူက မိ႐ိုးဖလာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ပီပီ ေညာင္ပင္မ်ား ပ်ဳိးေထာင္ၿပီး ဗုဒၶ၏ အရိပ္အေငြ႕တို႔ကို လႊမ္းျခံဳေစသည္။ ကဆုန္လျပည့္ေန႔ ဗုဒၶေန႔တြင္မူ ေညာင္ေရ သြန္းၾကသည္မွာ ၿမိဳ႕ရြာအႏွံ႔ တစ္နံတစ္လ်ား စည္ကားလြန္းလွသည္။ ေညာင္ပင္ကို အေရးတယူ ထားရမွန္း၊ မဖြယ္မရာ မျပဳရမွန္း ငယ္စဥ္ကတည္းက အစြဲအလမ္း ႀကီးခဲ့သူ သူ႔အတြက္ အေဆာက္အဦေတြအေပၚ ေပါက္ေရာက္ေနေသာ ေညာင္ပင္ႏွင့္ အျခားအပင္ကို ၀ါးမ်ဳိ ႀကီးထြားေနေသာ ေညာင္ပင္မ်ားကိုေတာ့ စိတ္အခ်ဥ္ ေပါက္ေနမိသည္။ အေဆာက္အဦေတြ အေပၚ မည္သူကမွ ေညာင္ပင္ တက္စိုက္မွာလည္း မဟုတ္၊ ပံုျပင္ထဲက ခါငွက္ကဲ့သို႔ မ်ဳိးဆက္ပြား ၾကားခံကိုယ္ စားလွယ္ေၾကာင့္သာ ျဖစ္လိမ့္မည္။

သူတို႔ ၿမိဳ႕ျပ အင္ဂ်င္နီယာ ဌာနမွာ သံလမ္း၊ လုပ္ငန္း၊ တံတားဆုိသည့္ ဌာနခြဲ ၃ ခုအနက္က သူက လုပ္ငန္း ဌာန၏ ႀကီးၾကပ္ေရးမွဴးအဆင့္ ျဖစ္သည္။ ေျပာရလွ်င္ေတာ့ သူ႔ဌာနခဲြ ေလးတြင္ သူက အႀကီးဆံုး ရာထူးပင္ ျဖစ္ပါသည္။ မီးရထား နယ္ေျမအတြင္း အေဆာက္အဦ ေဆာက္ျခင္း၊ ေဆးသုတ္ ျခင္း၊ အေဆာက္အဦ၊ သံလမ္း၊ တံတားတို႔ႏွင့္ မလြတ္ကင္းသည့္ သစ္ပင္မ်ား ခုတ္ထြင္ ရွင္းလင္းရန္ တာ၀န္တို႔ သည္ သူတို႔ဌာနခြဲ၏ တာ၀န္ပင္ ျဖစ္သည္။ သူကေတာ့ သစ္တစ္ပင္ ျဖစ္တည္လာရန္ ခက္ခဲသည္ကို နားလည္ ထားသူပီပီ မျဖစ္သာလြန္းမွသာ သစ္ပင္ ခုတ္လွဲေစသူ ျဖစ္ပါသည္။ အေဆာက္အဦေတြေပၚမွာ ေပါက္ေရာက္ ရွင္သန္ေနသည့္ ေညာင္ပင္မ်ားကိုေတာ့ ထိန္းသိမ္း ထားရမည့္ သစ္ပင္မ်ား မဟုတ္သည္ကို သူေတြးသလို သူ႔တိုင္း အင္ဂ်င္နီယာကလည္း ေတြးဆၿပီးသား ျဖစ္ေနပံု ရသည္။

“ကိုေစာေရ၊ ခင္ဗ်ား လုပ္ငန္းအဖြဲ႕ လမ္းနဲ႔ မလြတ္တဲ့ သစ္ပင္ သစ္ကိုင္းေတြ ခုတ္ထြင္ ရွင္းလင္းလိုက္တာ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆင္ေျပသြား တယ္။ ဌာနပိုင္ အေဆာက္အဦ တခ်ဳိ႕မွာေတာ့ ေညာင္ပင္ေလး ေတြ ေတြ႕ေနရေသးတယ္ဗ်၊ တခ်ဳိ႕ ေတာ္ေတာ္ ႀကီးေနၿပီ။ မိုးမက်ခင္ အျမန္ ဆံုး ရွင္းလင္းလိုက္ပါဗ်ာ”

တိုင္းအင္ဂ်င္နီယာ ၫႊန္ၾကားေသာ အခါ သူ႔လုပ္ငန္း ဧရိယာထဲတြင္ ရွိသည့္ အေဆာက္အဦႀကီးေတြကို အေတြးျဖင့္ ျမင္ေယာင္ၾကည့္သည္။ သူ႔လက္ေထာက္ လုပ္ငန္းၾကပ္တို႔ကို ကြင္းဆင္း ခိုင္းၿပီး စာရင္း ေကာက္ယူရန္ ဆက္လက္ ၫႊန္ၾကားရမည္။

ေက်ာ္လြင္ႏွင့္ တင့္လြင္ထြန္း ႏွစ္ေယာက္ကို တာ၀န္ ေပး႐ုံမွ်ႏွင့္ပင္ သည္ကိစၥက အလြယ္တကူ ၿပီးစီးသြားပါလိမ့္မည္။ ယခင္ ႏွစ္မ်ားတုန္းက အပင္ေပါက္ေလးမ်ား ဆြဲႏုတ္ ရွင္းလင္းၿပီး အတန္အသင့္ အရြယ္ရေနသည့္ အပင္မ်ားကိုေတာ့ အရင္းက ခုတ္ျဖတ္ ေပးခဲ့ဖူးသည္။ ရွင္သန္႔ ဖြံ႕ၿဖိဳးျမန္ေသာ အပင္မ်ဳိးႏြယ္ေၾကာင့္လား မသိ၊ အပင္တို႔က ျပန္လည္ထေျမာက္ အရြက္တေ၀ေ၀ ေလႏွင့္အတူ ယိမ္းက၊ တစ္စ တစ္စ ႀကီးေျမာက္ျပန္ေခ်ၿပီ။

၂။
ေက်ာ္လြင္ႏွင့္ တင့္လြင္ထြန္း လုပ္ငန္းၾကပ္ ႏွစ္ေယာက္ ကြင္းဆင္းစာရင္း ေကာက္ၿပီး တင္ျပလာေတာ့ အေဆာက္အဦေတြေပၚတြင္ ကပ္ရပ္ ေပါက္ေနေသာ သစ္ပင္ အေရအတြက္က အေတာ္မ်ားသည္။ အခ်ဳိ႕ ေတာ္ေတာ္ပင္ ႀကီးေနၿပီ။ ေက်ာ္လြင္၏ ဒီဂ်စ္တယ္ ကင္မရာ စခရင္ေပၚတြင္ ေတြ႕ရသည္ကိုက အူယားခ်င္စရာ။

“ဆရာရယ္၊ တခ်ဳိ႕အိမ္ ေတြက အလြယ္တကူ ဆြဲႏုတ္၊ ခုတ္ျဖတ္ လိုက္ရင္ရတယ္။ အဲဒါ အိမ္ရွင္ေတြက ေညာင္ပင္မို႔ မခုတ္ရဲဘူးတဲ့ေလ”

တင့္လြင္ထြန္းက မခ်င့္မရဲ ျဖစ္ေနပံု ရသည္။
“တို႔ လူမ်ဳိးက ေညာင္ပင္ကို အထြတ္အျမတ္ထားရာ အပင္အျဖစ္ သတ္မွတ္တာ ဆုိေတာ့ မလုပ္ရဲ၊ မကုိင္ရဲ ၾကဘူးေပါ့ကြာ၊ ၀န္ထမ္းကေတာ့ ေရွာင္လဲႊလို႔မွ မရတာ”

“ဒါေၾကာင့္ ဟိုတုန္းက သစ္ပင္ခုတ္ရင္ ဘယ္သူ႔ အမိန္႔လို႔ ေျပာၿပီး ခုတ္တာ ေနမွာေနာ္။ ဆရာေကာ အယူရွိလား”

ေက်ာ္လြင္၏ အေမးကို ေျဖရန္ သူ ေတြခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ သစ္ပင္ႀကီးမ်ားတြင္ အေစာင့္အေရွာက္ ရွိသည္ မရွိသည္ေတာ့ မသိ။ သစ္ပင္ႀကီးႀကီးမွာ နတ္႐ုပ္ပံုေတာ္၊ နတ္စင္ကေလးမ်ား ေရာက္ လာသည္ကိုေတာ့ သူက သေဘာက်ခ်င္ခ်င္။ အမႈိက္ အညစ္အေၾကး မရွိ၊ သစ္ပင္ခုတ္လွဲရန္ စိတ္မကူးရဲ။ ထို႔ ေၾကာင့္ သက္ရင့္သစ္ပင္ႀကီးမ်ား လြတ္ကင္း ခ်မ္းသာရာ ရသြားသည္ကို ေက်နပ္သည္။ သို႔မဟုတ္လွ်င္ ခ်ိန္းေဆာဆိုသည့္ လက္ကိုင္လႊသြားေအာက္မွာ သစ္ပင္ႀကီးတို႔ တုံးခနဲ လဲက်ကုန္မည္။ ဤ သည္ကလည္း ၿမိဳ႕ထဲရြာထဲရွိ သစ္ပင္ႀကီးမွ်သာ က်န္ေကာင္းက်န္မည္။ ေတာထဲက သစ္ပင္ႀကီးမ်ားကေတာ့ မည္သည့္ အေစာင့္အေရွာက္မွ မရွိေတာ့။ ေလာင္စာထင္း အျဖစ္ ခုတ္လဲွခံရေသာ သစ္ပင္မ်ားႏွင့္ ေမွာင္ခို ခိုးထုတ္ ခံရေသာ သစ္ပင္မ်ားခမ်ာ ဥပေဒမဲ့သူမ်ားထံ အညႇာအတာကင္းမဲ့စြာ လည္စင္း ေပးခံလိုက္ရေတာ့သည္။ သစ္ပင္မ်ား ပါးလ်ားလာေတာ့ ေဂဟစနစ္က ပရမ္းပတာျဖစ္၊ ရာသီဥတု ေဖာက္လဲွ ေဖာက္ျပန္ျဖစ္၊ မိုးေခါင္ေရ ရွား၊ ေျမဆီၾသဇာဆံုး႐ႈံး၊ သူ႔ အေတြးမ်ားကား မဆံုးႏိုင္ေတာ့။

“ထားပါကြာ။ ငါတို႔က အေဆာက္အဦေတြကို ထိခိုက္ ေစမယ့္ အပင္ေပါက္ေတြကို ရွင္းလင္းတာပဲ၊ ေကာင္းတာ လုပ္တာမို႔လို႔ မစိုးရိမ္ပါနဲ႔ကြာ”

“မစုိးရိမ္ပါဘူး ဆရာရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစား ေနတာက အသီး၊ အေစ့ ေသး သေလာက္ အပင္က်ေတာ့ ဟဲဗီးႀကီး ျဖစ္လာတာကို အဲဒါ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ ကတည္းက ေတြးၿပီးအံ့ၾသေန တာ၊ အသီးအေစ့ ႀကီးႀကီး သာဆုိ ဘယ္လိုမ်ားေနမလဲ မသိဘူးေနာ္”

ေက်ာ္လြင္ ေပါက္ ေပါက္ရွာရွာ ေတြးေတာ့ သူ ျပံဳးမိသြားသည္။ အပင္ႀကီးတိုင္း အသီး၊ အေစ့ ႀကီး သေလာ။ အသီး၊ အေစ့ႀကီးၿပီး အပင္ေသးတာေကာ ရွိသေလာ။ သူ႔အေတြးက စုန္ခ်ည္ဆန္ခ်ည္ ျဖစ္သြားျပန္ ၿပီ။ အပင္တို႔၏ ျဖစ္တည္မႈမ်ားက ေလ့လာမည္ဆိုလွ်င္  ကုန္ႏိုင္မည္လည္း မဟုတ္။ ႐ုကၡေဗဒကို သူက အထက္တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀တုန္း ကသာ နည္းနည္း တီးမိ ေခါက္မိ သင္ခဲ့ရ႐ုံသာ။

“ဒါေၾကာင့္လည္း ေညာင္ေစ့ေလာက္ လွဴၿပီး ေညာင္ပင္ႀကီးေလာက္ ကုသိုလ္ ရႏိုင္တယ္ ဆိုၿပီး အလွဴခံ မ႑ပ္ေတြမွာ ေအာ္ေနတာေပါ့ကြ၊ ေညာင္ပင္ႀကီးေလာက္ လွဴၿပီး ေညာင္ေစ့ ေလာက္ေတာင္ ကုသိုလ္ မရတာလည္း ရွိခ်င္ ရွိမွာေပါ့ကြာ”

“ေညာင္သီးလည္းစား ေလးညိႇဳ႕သံလည္း နားေထာင္ ဆုိတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ေတြကို ေျပာတာေနမွာေနာ္ ဆရာ”

“ေတာ္... ေတာ္၊ ဆက္သြားရင္ ေညာင္ျမစ္တူး ပုပ္သင္ဥေပၚေတြ ဘာေတြ ေရာက္ကုန္ဦးမယ္”

တင့္လြင္ထြန္းႏွင့္ ေက်ာ္လြင္တို႔ ႏွစ္ေယာက္၏ စကားပံုေတြသာ ဆက္ေတြး အဓိပၸာယ္ေဖာ္ ဥပမာေတြ ေဆာင္ျပလွ်င္ သူတို႔ ဆရာ တပည့္မ်ား ႐ုံးဆင္းလိုက္ရမည္ မထင္။

၃။
သည္ကုန္႐ုံႀကီးက ရထားလမ္း စေဖာက္ကတည္းက ရွိခဲ့သည့္ အေဆာက္အဦပင္ ျဖစ္သည္။ ႏွစ္ကာလမ်ား တြက္ၾကည့္လွ်င္ေတာ့ ႏွစ္တစ္ရာေက်ာ္ဘက္သို႔ ခ်ဥ္းကပ္လာၿပီျဖစ္၍ ေရွးေဟာင္း အေဆာက္အဦ အျဖစ္ သတ္မွတ္၍ ရႏိုင္သည္။ ဘူတာက ေနာက္မွ ျပန္ေဆာက္ ထားသည့္အတြက္ သစ္လြင္ဆဲျဖစ္ေသာ္လည္း ကုန္႐ုံႀကီး၏ ထည္၀ါမႈကိုေတာ့ မမီ။ စစ္ျပန္ ဂ်ပန္ႀကီး တစ္ေယာက္သည္ ကုန္႐ုံႀကီးေရွ႕မွာ ဓာတ္ပံုေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ အ႐ိုက္ခံၿပီး စစ္ကာလတုန္းက သူတို႔တပ္ဖြဲ႕ နားခိုဖူးေၾကာင္း၊ သူတို႔အတြက္ ကြန္းခိုရာ ျဖစ္ခဲ့ဖူး၍ မွတ္မွတ္ရရ လာၾကည့္ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သည္လို ေရွးေဟာင္း အေဆာက္အဦမ်ားကို မၿဖိဳမဖ်က္ ထိန္းသိမ္းထားသည့္ အတြက္ တာ၀န္ရွိ သူအားလံုးကို ေက်းဇူး တင္ပါေၾကာင္း ေျပာျပခဲ့သည္ဟု ကုန္႐ုံႀကီးေဘးရွိ ၀န္ထမ္း လိုင္းခန္းေနသူ တခ်ဳိ႕ ပါးစပ္ ရာဇ၀င္ ခင္းျပေတာ့ သူမအံ့ၾသ။ အုတ္ခ်ပ္နီနီရဲ နံရံေတြမွာ ကပ္ၿငိေနေသာ၊ ေရညိႇေတြႏွင့္ ႐ႈပ္ေထြး ပတ္ႏြယ္ေနေသာ ႏြယ္ပင္ေတြကိုသာ သူက ေငး ၾကည့္ေနမိသည္။ အုတ္ႂကြပ္ မိုးက မူလအေရာင္ မရွိေတာ့။ ေရညိႇမ်ားျဖင့္ အစိမ္းေတာက္ေတာက္ အေရာင္ေပါက္ေနသည္။ ေဘးနံရံေတြမွာ ေပါက္ေနေသာ ေညာင္ပင္ေလး မ်ားကို အလြယ္တကူ ရွင္းႏိုင္မွာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေနာက္ေက်ာဘက္ နံရံရွိ အပင္ကေတာ့ အေတာ့္ကို ႀကီးရင့္ ေနၿပီ။ မည္သည့္ ေျမဆီ ၾသဇာအာဟာရ ရယူၿပီး ရွင္သန္ ျဖစ္ထြန္းလာသနည္း။ သူ႔ တပည့္ေတြ လက္ခ်က္ႏွင့္ မၾကာခင္ ရွင္းလင္းသြားမွာကိုေတာ့ သူ႔ဘက္က အျပည့္အ၀ ယံုၾကည္ေနမိသည္။

ထင္သည့္အတိုင္းပင္ မြန္းတည့္စမွာ အေနာက္ဘက္ အပင္က လြဲၿပီး ေဘးနံရံ၊ ေခါင္မိုးဆီက ေရညိႇႏွင့္ ႏြယ္ပင္ အ႐ႈပ္အေထြး ေညာင္ပင္ေပါက္တို႔ ရွင္းလင္းသြားခဲ့ၿပီ။ အေဆာက္အဦ၏ မူလ အေရာင္အေသြးက ထင္းလို႔လာသည္။

အလုပ္သမား ေခါင္းေဆာင္၀ႀကီးက အုတ္နံရံေပၚ ေထာင္ထားေသာ ေလွကားထက္ကေန သူ႔အလုပ္ၾကပ္ ေက်ာ္လြင္ကို လက္ဟန္ပါျပ ေျပာေတာ့ ေက်ာ္လြင္က လက္မေထာင္ျပ စိတ္ခ် အဓိပၸာယ္ရ သေကၤတ ျပန္ျပလိုက္သည္။ သူ႔အလုပ္သမား အဖြဲ႕က အထက္အျမင့္မ်ားမွာ တက္ေရာက္ လုပ္ကိုင္ရ သည္ေၾကာင့္ လုပ္ငန္းခြင္ အတြင္း အရက္ေသာက္ျခင္းကို သူ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ကန္႔ကြက္တားျမစ္ထား ေသာ္လည္း အလုပ္သိမ္းၿပီဆိုလွ်င္ေတာ့ ခြင့္လႊတ္လိုက္ ရသည္။ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈအတြက္ ေျဖဆည္ရာအျဖစ္ အသံုးခ်သည့္အေပၚ နားလည္ေပးႏိုင္ရန္ သူ႔ဘက္က ၀န္မေလးေပ။
ကုန္႐ုံႀကီး အေနာက္ ဘက္နံရံရွိ ေညာင္ပင္ကို ကိုင္းမ်ား ခုတ္ျဖတ္ၿပီး ပင္စည္အရင္းပိုင္းကို ရဲတင္းထက္ ထက္ျဖင့္ ဆယ္ခ်က္မွ် ခုတ္ ပိုင္းလိုက္သည္ႏွင့္ အပင္က ေျမခသြားေတာ့သည္။ အုတ္ နံရံမွာေတာ့ အပင္ငုတ္တို။ သူ ဤကဲ့သို႔မူ မႀကိဳက္ေသး၊ သိပ္မၾကာခင္မွာ အခက္ အလက္ျပန္ေ၀၊ အရြက္ေတြ ဖားဖား ျပန္ျဖစ္လာဦးမည္။ အျမစ္ပါျဖတ္မွ ျဖစ္ပါမည္။

“ေက်ာ္လြင္၊ ၀ႀကီးကို ေျပာ၊ အျမစ္ပါ ျဖတ္ေတာက္ လိုက္လို႔”

သူ႔အေျပာေၾကာင့္ ေက်ာ္လြင္က ၀ႀကီး တက္ေရာက္ ေနေသာ ေလွကားေျခရင္းသို႔ အေျပးတစ္ပိုင္း ထြက္သြားသည္။ ၀ႀကီးက အပင္ငုတ္ တိုကို အားႏွင့္ဆြဲ၊ အျမစ္ႏုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားသည္မွာ မေအာင္ မျမင္ ျဖစ္ေနပံုရသည္။

“ဆရာေက်ာ္၊ လက္နဲ႔ ဆြဲလို႔ မရဘူး။ ႀကိဳးနဲ႔ အပင္ ရင္းခ်ည္ၿပီး ေအာက္ကေန လူအားနဲ႔ ဆြဲခ်မွ အဆင္ေျပမယ္”

၀ႀကီး စကားဆံုးေတာ့ ေက်ာ္လြင္က လက္မ၀က္ခန္႔ ပလတ္စတစ္ႀကိဳးေခြ အစိမ္း ႀကီး၏ အဖ်ားကို ၀ႀကီးထံ ပစ္တင္လိုက္သည္။ ၀ႀကီးက ေညာင္ပင္ငုတ္တို အရင္းမွာ ႀကိဳးခ်ည္ၿပီး ေလွကား အတုိင္း ျပန္ဆင္းလာသည္။

“တစ္... ႏွစ္... သံုး”
“တစ္... ႏွစ္... သံုး”
တိုင္မင္ေအာ္ အားထည့္ၿပီး ၀ႀကီး အပါအ၀င္ အလုပ္ သမား ၃ ေယာက္ ဆဲြအားမွာ အပင္ငုတ္က ၫြတ္႐ုံသာ ၫြတ္ၿပီး ျပဳတ္မထြက္။

“တစ္... ႏွစ္... သံုး”
“တစ္... ႏွစ္... သံုး”
ေနာက္တစ္ႀကိမ္ တုိင္မင္ေအာ္ ဆြဲအခ်မွာေတာ့ အုတ္ခဲတစ္လံုးက ေညာင္ ငုတ္ အထက္ပိုင္းဆီကေန ၀ုန္းခနဲ ျပဳတ္က်လာၿပီး ေနာက္ထပ္ အုတ္ခဲ ၃၊ ၄ တံုး ဆက္က်လာေတာ့ သူ “ဟိုး” ဟုေအာ္ၿပီး ရပ္တန္႔ခိုင္း လိုက္ရေတာ့သည္။

“ကဲ- ေက်ာ္လြင္၊ အလုပ္သိမ္း လိုက္ေတာ့ကြာ၊ မရေတာ့ဘူး။ အပင္ငုတ္ကို ဒီအတိုင္းပဲ ထားလိုက္၊ နည္းနည္း ႀကီးလာတိုင္း လာခုတ္႐ုံ ပဲ တို႔တတ္ႏိုင္မယ္၊ သူ႔ အျမစ္က အုတ္႐ိုးအႏွံ႔ ပ်ံ႕သြားၿပီး ခိုင္ခံ့ အျမစ္တြယ္ေနၿပီေလ။ ဒါကို ေရဆံုး၊ ေျမဆံုး အျပတ္ ရွင္းရင္ေတာ့ အုတ္ေတြ အကုန္ၿပိဳၿပီး အေဆာက္အဦ ပါ ဗုန္းဗုန္း လဲသြားလိမ့္မယ္”


သူတို႔အဖြဲ႕ ျပန္လာ ေသာအခါ သူ႔ရင္ထဲမွာ ခိုးလိုးခုလု ျဖစ္ၿပီး တစ္စံုတစ္ခုကို မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနမိ သည္။ ေညာင္သီးစားၿပီး မဆင္မျခင္ မစင္စြန္႔ခဲ့ေသာ ပံုျပင္ထဲက ခါငွက္ကေလးကဲ့သို႔ေသာ ငွက္ကေလးမ်ား ကိုေလာ၊ အပင္ေလးငယ္ငယ္က မရွင္းလင္းခဲ့သည့္ သူတို႔၏ ေပါ့ေလ်ာ့မႈကိုေလာ။
ႏွစ္ခုလံုးလည္း ျဖစ္ႏိုင္ ပါသည္ေလ။
ရဲသွ်မ္း
(ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ႏို၀င္ဘာလ ၂၀၁၁)

No comments:

Post a comment