အိပ္တန္းေပ်ာက္တဲ့ ငွက္

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနထိုင္တဲ့ ရပ္ကြက္ရွိ အိမ္ကေလးေတြ အေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ ပါတယ္။ ရပ္ကြက္ေလးက လမ္းသြယ္ ၆ လမ္းနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့
ရပ္ကြက္ငယ္ေလး ျဖစ္ေပမယ့္ အိမ္ကေ လးေတြကေတာ့ က်ပ္သိပ္ႁပြတ္ ခဲေနတာပါ။ ၀န္ထမ္း ရပ္ကြက္ေလးမို႔ အိမ္ေတြက ပုံစံတူေလးေတြ ျဖစ္ရေပမယ့္ ရသမွ် ေျမေလးေပၚမွာ အဖီခ် ခ်ဲ႕ထြင္ထားတာမို႔ ပုံစံ အမ်ဳိးမ်ဳိး ျဖစ္ေနၿပီး အိမ္အေရအတြက္ ကလည္း စာရင္းေပါက္ထက္ မ်ားေတာ့တာပါပဲ။ ရပ္ကြက္ ကေလးကို သန္းေခါင္စာရင္း ေကာက္ယူရင္ေတာ့ မူးေနေအာင္ကို ေကာက္ယူ ရမယ္ ထင္ပါရဲ႕။

ရပ္ကြက္ေလးကို လမ္း မႀကီးတစ္ခုက ပိုင္းျခားထား ပါတယ္။ သည္ေတာ့ လမ္း မတန္းေဘး အိမ္ကေလးေတြ နဲ႔ အတြင္းပိုင္းအိမ္ကေလး ေတြရဲ႕ၾကားမွာ ခံစားခြင့္ လာဘ္လာ ဘေလးေတြလည္း ေျပာင္းလဲကုန္တာေပါ့။ လမ္း မတန္းေဘး အိမ္ကေလးေတြရဲ႕ ခ်ဲ႕ထြင္ထားတဲ့ အိမ္အဖီေလး ေတြက ဆိုင္ခန္းေတြျဖစ္ကုန္ ၾကပါေရာ။ ထမင္းဆုိင္၊ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္၊ သစ္သီီး ပြဲ႐ုံ၊ ငါးပိငါးေျခာက္ပြဲ႐ုံ၊ ကုန္ ေျခာက္ဆုိင္၊ အေအးဆုိင္၊ စာအုပ္ဆုိင္၊ တိပ္ေခြဆုိင္၊ ဆံပင္ညႇပ္ဆုိင္နဲ႔ PCO ဖုန္း ဆုိင္ေလးေတြအျပင္ ဂိမ္းဆုိင္၊ ဘိလိယက္ခုံတို႔ေတာင္ ရွိပါတယ္။ ဒီဆုိင္ေလးေတြကို ၀န္ထမ္းေတြ ကိုယ္တုိင္ ဖြင့္ တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ လခစား၀န္ထမ္းဆုိေတာ့ ေငြပို ေငြလွ်ံလည္း မရွိတာမို႔ ဆုိင္တစ္ဆုိင္ ျဖစ္တည္ႏိုင္တဲ့ ဓန အင္အားက ေသးေသးမႊား မႊားေလးပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေငြ ျဖစ္ျမန္တဲ့ ဆုိင္ခန္း အငွားခ် တာကိုပဲ လြယ္လင့္တကူ လုပ္လိုက္ၾကတာပါပဲ။ စို႔စုိ႔ ပို႔ပို႔ေလးရေတာ့လည္း ကိုယ္အေန က်ပ္တာကို ေမ့ထား လိုက္ႏုိင္တာပဲေပါ့။

လမ္းမတန္းေဘး အိမ္ကေလးေတြက ဆုိင္ခန္းငွား တာေလးေတြနဲ႔ စိုျပည္သလို အတြင္းဘက္ အိမ္ခန္းေလး ေတြကလည္း အိမ္ငွားေတြနဲ႔ အထိုက္အေလ်ာက္ အဆင္ ေျပၾကပါတယ္။ ေျခတံျမင့္ အိမ္ကေလးေတြျဖစ္တာမို႔ အိမ္ေအာက္ေျမႀကီးကို ကပ္ ၾကမ္းခင္း ၿပီးေတာ့ေတာင္ ငွားၾကပါေသးတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ပုံေသအိမ္ငွား မထားဘဲ တည္းခုိခန္းငယ္ေလးေတြ ဖြင့္ထားပါတယ္။ ေက်ာ တစ္ခင္းစာေနရာ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးက တည္းခိုခန္း ႀကီးေတြေပၚ တက္မေနႏိုင္တဲ့သူတို႔ အဖို႔ သက္ေသာင့္သက္သာ နတ္ဘုံနတ္နန္း ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္မွာေပါ့။ သူတုိ႔လည္း အဆင္ေျပၾကတာပါပဲ။

မိုး ခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ ၀င္လာတဲ့ ရထားဆင္း ခရီးသည္ေတြကို ေရႊ ႀကိဳ လုပ္တဲ့ ကေလး၊ လူႀကီး အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ တည္းခို အိမ္ေလးေတြဆီ ပို႔ေပး႐ုံနဲ႔ ေန႔တြက္စည္တာမို႔ ရထား ဆုိက္ခ်ိန္မွာ ခရီးသည္ေတြ ၾကား “နားမလား၊ တည္းမလား”ဆုိတဲ့ လူေခၚသံေတြက အလုအယက္။ တကၠစီ ဒ႐ိုင္ဘာေတြရဲ႕ ခရီးႀကိဳသံ ေတြကိုပါ ျဖည့္စြက္လိုက္တဲ့ အခါ ဘူတာႀကီးက ရထား ဆုိက္ခ်ိန္မွာ ႐ႈပ္ေထြးစီညံေန ပါေတာ့တယ္။

ညေနဘက္ ေျခခင္း လက္ခင္းသာခ်ိန္ မိုးေလ ကင္းလြတ္တဲ့ အခါ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရပ္ကြက္ကေလးရဲ႕ လမ္းမတန္းဟာ အလြန္ စည္ကား ပါတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲကေန လမ္းမတန္းေပၚ အန္က်လာ တဲ့လူေတြကို ၾကည့္ရင္း ၾကည့္ ရင္းမွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အံ့ၾသလို႔ ေနပါေတာ့တယ္။ ရပ္ကြက္ေလးထဲမွာ လူေတြ သည္ေလာက္မ်ားလား။ ကေလးေတြလည္း မ်ားတာပဲ။ ေခြးေလ ေခြးလြင့္ေတြလည္း မ်ားတာပါပဲ။

လမ္းမေပၚ အန္က်လာတဲ့ သူေတြရဲ႕ ဒီဇုိင္းေတြကလည္း အေရာေရာ အေထြးေထြးနဲ႔ အေရာင္စုံ အေသြးစုံ လွပါတယ္။ ျမစ္၀ ကၽြန္းေပၚနဲ႔ အညာဘက္ကေန လာေရာက္ၿပီး ေစ်းေရာင္းလုပ္ ကိုင္စားေသာက္ေနတဲ့ သူေတြရဲ႕ ၀တ္စား ဆင္ယင္မႈနဲ႔ ရပ္ကြက္ ေလးထဲက ရြာေနျပည္ေနထုိင္ သူတုိ႔ရဲ႕ ၀တ္စား ဆင္ယင္မႈက သိသာ ျခားနားလြန္းပါတယ္။

ဂ်င္းေဘာင္း ဘီက်ပ္က်ပ္၊ အက်ႌေျပာင္လက္လက္ က်ပ္က်ပ္၊ နားကြင္းဆြဲ၊ နား ကပ္ပန္ထားၿပီး ေကာ္ေရ လိမ္းထားတဲ့ ဆံပင္ကို အေမာက္ ေထာင္ၿပီး လမ္းမေပၚေရွ႕ ေနာက္ေလွ်ာက္။ လက္ဖက္ ရည္ဆုိင္မွာ သီခ်င္းနားေထာင္၊ ညပိုင္းလာမယ့္ ေဘာလုံးပြဲ အေၾကာင္း ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာ ေျပာေနတဲ့ သူေတြကေတာ့ ရပ္ကြက္ေလးရ႕ဲ အမာခံေလး ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မိန္းကေလး ငယ္ငယ္ေလးေတြက လည္း စကတ္တို၊ ေဘာင္း ဘီတို သူ႔ထက္ငါ တိုေအာင္၀တ္၊ လည္ပင္း အ၀ိုက္အဟိုက္ ပိုပိုသာ သာေလးနဲ႔ စက္ဆြဲ ဆံပင္ တခါခါလုပ္ၿပီး တိပ္ေခြ ဆုိင္ေလးေတြမွာ ေခြေရြးရင္း၊ တုတ္ထုိးစားရင္း၊ အကင္စားရင္း ဟန္ေရးျပေန ၾကတာကလည္း ေမာ္ဒယ္လ္႐ႈိး တစ္ခုလို႔ ထင္မွတ္မွား ေလာက္ပါတယ္။

ၿမိဳ႕ထဲနဲ႔ နီးတဲ့အျပင္ ကား၊ ရထားစီးရ လြယ္ၿပီး ေစ်းေရာင္း၊ ေစ်း၀ယ္နဲ႔ တျခား လုပ္ကိုင္စားေသာက္ ရတာ လြယ္တာရယ္၊ အိမ္ ကေလးေတြမွာ ကပ္ရပ္ ငွားေနထိုင္ရတဲ့ ကုန္က်စရိတ္ လူးသာလြန္႔သာ ရွိတာရယ္ စတဲ့ အားသာခ်က္ေတြေၾကာင့္ ရပ္ကြက္ေလးမွာ အိမ္ငွား ေနထုိင္သူေတြ ႂကြယ္ပိုးႂကြယ္၀ ျဖစ္လာတာ ဆန္း ေတာ့မဆန္းပါ။ ဘ၀ေတြ အမ်ားႀကီး ပိုက္ေပြ႔ထားတဲ့၊ ဖ႐ိုဖရဲ ၀ါက်ေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ရပ္ကြက္ ေလးကို ဆရာျမသန္းတင့္ ဘာသာျပန္ ေတာ္တီလာ ဖလက္နဲ႔ ခိုင္းႏႈိင္းရင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကေတာ့ ေက်နပ္စြာ ခံယူလိုက္မွာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ေလးက လမ္းမတန္းကို ေထာင့္မွန္ ျပဳထားၿပီး လမ္းသြယ္ ၃ ဖက္ ကို မ်က္ႏွာစာ လွည့္ထားတာမို႔ ကုန္ေျခာက္ဆုိင္နဲ႔ စတိုးဆုိင္ေလးကို အငွား ခ်ထားႏုိင္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ ေဘးခန္း ကေတာ့ လမ္းသြယ္ အတြင္းထဲ ေရာက္သြားတာေၾကာင့္ ဆုိင္ခန္းငွားလို႔ မရပါ။ သည္ေတာ့ ရပ္ကြက္ေလးရဲ႕ သမား႐ိုးက် စီးပြားေရး ျဖစ္တဲ့ အိမ္ခန္းငွားျခင္း အမႈကိုသာ ျပဳထားပါတယ္။ ေဘးကြက္လပ္ ေျမပိုေလးမွာ ၈ ေပ ပတ္လည္ အခန္းေလး ၃ ခန္း ဖြဲ႔စည္း လိုက္ႏုိင္တာနဲ႔ အဲသည့္ အိမ္ကေလးရဲ႕ တစ္လ ၀င္ေငြက အိမ္ေထာင္ဦးစီး ၀န္ထမ္းရဲ႕ လခထက္ ေလ်ာ့လိမ့္မယ္ မထင္ပါဘူး။
အိမ္ေဘး အခန္းက လူ ငွားေတြ ဘယ္သူဘယ္၀ါ ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္က စပ္စပ္စုစု မလုပ္ေပမယ့္ မိန္းမတစ္ေယာက္ ကုန္စိမ္းေတာင္းႀကီး ရြက္ၿပီး ထြက္သြားလိုက္၊ ေယာက်္ားသား တစ္ေယာက္က ရာသီေပၚသီးႏွံေတြျဖစ္တဲ့ ကၽြဲေကာသီး၊ ၾသဇာသီး၊ ငွက္ ေပ်ာသီး၊ နာနတ္သီး စတဲ့ သစ္သီးဆုိင္း ထမ္းၿပီး ထြက္ သြားလိုက္နဲ႔မို႔ အညာဘက္က ဒါမွမဟုတ္ ျမစ္၀ကၽြန္း ေပၚဘက္ေန လာေရာက္ေန ထုိင္ ေစ်းေရာင္းတဲ့သူေတြလို႔ ေတာ့ ေကာက္ခ်က္ဆြဲႏိုင္ ပါတယ္။ ကုန္စိမ္းသည္နဲ႔ သစ္သီးသည္ကလည္း လင္ မယားလား၊ သတ္သတ္ စီလား၊ သားသမီးေတြ ရွိလား၊ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ ဘယ္အရပ္ကလဲ၊ အညာေဒသ ဘယ္ အရပ္ကလဲ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မ၀င္စားေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ ဇနီးသည္ကေတာ့ ရပ္ကြက္ ေလးထဲက အမ်ဳိးသမီး ဆံပင္ အလွျပင္ဆုိင္မွာ တစ္လ တစ္ခါ ဆံပင္တိရင္း နာရီ၀က္ခန္႔ အခ်ိန္ ေပးလိုက္တာနဲ႔ သတင္း အျပည့္စုံကို စုေဆာင္း လိုက္ႏိုင္ပါတယ္။

အခုလည္းပဲ ကၽြန္ေတာ့္ ေဘးခန္းက အဖီေလးမွာ ေနတဲ့ သစ္သီးသည္ ေယာက်္ားနဲ႔ ကုန္စိမ္းသည္ အမ်ဳိးသမီးက လင္မယား ျဖစ္ၿပီး ျမစ္၀ ကၽြန္းေပၚၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ (ဇနီးက ၿမိဳ႕နာမည္ကို ေမ့သြား ဟန္ တူပါတယ္။)က။ အေမ အိုႀကီးတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ အဲ့သည္ မိန္းမရဲ႕အေမ။ ေနာက္ သူတို႔မွာ သားေလး တစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ ေကာင္ေလး နာမည္က မင္းခန္႔တဲ့။ ၁၀ ႏွစ္ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ရွိမယ္။ ေက်ာင္းထားေပးထားတယ္။ ေယာက်္ားက ဆူးေလဘက္မွာ သစ္သီးေရာင္းၿပီး မိန္းမက သိမ္ျဖဴေစ်းထဲမွာ ကုန္စိမ္းေရာင္းတာ။ အခု အေမႀကီးက ေတာ္ေတာ္ေလး ေနမေကာင္း ျဖစ္ေနၿပီး ေဆး႐ုံ တင္ထားရတယ္။ ဘယ္သူမွလဲ သြားမၾကည့္ ၾကဘူး ဆုိတဲ့ သတင္းကို ယူလာတဲ့ အျပင္-
“အစ္ကို၊ အဘြားႀကီးက ေသမွာလား မသိဘူးေနာ္။ ေသရင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ။ သၿဂဳႋဟ္တာက နာေရး ကူညီမႈ ရွိလို႔ အဆင္ ေျပဦးေတာ့ ရက္လည္ဆြမ္း ဘယ္မွာ လုပ္မွာတုံး”
ဆုိၿပီး ဇနီးသည္က ရွာရွာေဖြေဖြ အေတြး ေပါက္တာကို ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရယ္ရ အခက္ ျဖစ္ေနတဲ့ အျပင္ သူေမးတဲ့ ပုစၧာကို အေျဖထုတ္ ၾကည့္ေတာ့ ႐ႈပ္ေထြး ခက္ခဲ နက္နဲ လြန္းေနပါတယ္။
တစ္ရက္မွာေတာ့...
“အစ္ကိုေရ၊ ဟိုဘက္ခန္းက အဖီေလးမွာ ငွားေနတဲ့ ကုန္စိမ္းသည္ မိန္းမရဲ႕ အေမ ႀကီးေလ ေဆး႐ုံက ဆင္းလာၿပီ သိလား။ ေကာင္းသြားလို႔လား၊ ဒီအတိုင္း ဆင္းခ် လာတာလား မသိဘူး။ အဲဒါ အိမ္ရွင္က လက္မခံလို႔တဲ့။ အဲ့သည္မိန္းမ သူ႔ေမာင္ရွိတဲ့ ေျမာက္ဒဂုံကို သြားပို႔ေလရဲ႕”
႐ုံးကျပန္ေရာက္လို႔ အိမ္ေပၚတက္စ ရွိေသးတယ္၊ ဇနီးသည္က စက္ရပ္သတင္း ဦးကို ေဖာက္သည္ခ်ေလရဲ႕။
“ဘာျဖစ္လို႔ အိမ္ရွင္က လက္မခံရတာလဲကြာ”

“အို... အစ္ကိုကလည္း၊ အဘြားႀကီးက အေျခအေန ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး။ မေတာ္ သူတို႔အိမ္ေပၚ ေသ သြားမွာကို ေၾကာက္လို႔ ေနမွာေပါ့”
“ဒါဆုိလည္း၊ မေနဘဲ တျခားမွာ သြားရွာေနေပါ့”

ကၽြန္ေတာ္ မေက်နပ္ သံစြက္ မာဆတ္ဆတ္ အေျပာကို ဇနီးက “အ ရန္ေကာ”ဆုိ တဲ့ပုံစံနဲ႔ ခႏိုးခနဲ႔ ဖြဖြ ရယ္ပါ ေတာ့တယ္။
“ဘယ္မွာ သြားငွားလုိ႔ ရမွာလဲ။ ဒီေလာက္ ပိုက္ဆံနဲ႔က ဒီေနရာေလးက အဆင္ ေျပဆုံးပဲေလ။ ဟုိဘက္ျခမ္းမွာကလည္း ျပည့္ညပ္ေနတာကို”
အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ အေမအုိ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေန၀င္ခ်ိန္ ဘ၀ေနနည္း အက်ည္းတန္ လွတာကို ကၽြန္ေတာ့္မွာ စိတ္မေကာင္းလြန္းစြာ ရင္ထဲမွာ နင့္ေနပါေတာ့တယ္။
“အေမႀကီး သူ႔သား ငယ္ဆီမွာ ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသာ ေနေပ်ာ္ပါေစ”ဆုိၿပီး မဆီမဆုိင္ ဆုေတာင္းေနမိပါ ေသးတယ္။

အိမ္ထဲမွာ ပူအိုက္ လြန္းတာမို႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လင္မယား အိမ္ေရွ႕ကြက္လပ္ ကေလးမွာ ပလတ္စတစ္ခုံ တစ္လုံးစီနဲ႔ ထုိင္ရင္း ကၽြန္ေတာ္က ဓာတ္ခဲ ေရဒီယို ေလးဆီက လာတဲ့ သတင္းကို စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ေန ခ်ိန္မွာ ဇနီးသည္ကေတာ့ ျခင္ဖမ္းဘက္တံ တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ျခင္ေတြကို တေျဖာင္းေျဖာင္း ဖမ္းသတ္ေနပါတယ္။
“ဟယ္- အစ္ကို၊ ဟိုမွာ ရပ္လုိက္တဲ့ တကၠစီေပၚက ဆင္းလာတာ ဘယ္သူလဲ သိလား၊ အဲဒါ ကၽြန္မ ေျပာတဲ့ အေမႀကီးေလ”

ဇနီးက ကၽြန္ေတာ့္ လက္ေမာင္းပုတ္ သတိေပးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကားဆီကို အၾကည့္ေရႊ႕လိုက္ပါတယ္။  ေဟာဗ်ာ၊ မေန႔ ညေနကမွ ေျမာက္ဒဂုံမွာရွိတဲ့ သားငယ္ဆီ ေရာက္သြားတယ္ ဆုိတဲ့ အေမႀကီး အခု ျပန္ေရာက္လာၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ဆုေတာင္း လြဲ ေခ်ာ္သြားသလား မသိေတာ့ပါ။ ကားဆရာက အေမႀကီး လက္ေမာင္းကိုတြဲၿပီး ကားေပၚမွ ခ်ေပးရင္း သူ႔ေျခလွမ္း ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ဦးတည္ လာေနပါတယ္။

“ဒီမွာဗ်ာ၊ ေျမာက္ဒဂုံ ကေန ကၽြန္ေတာ့္ ကားငွားၿပီး အဲသည္ အေမႀကီးကို လူ တစ္ေယာက္ တင္ေပးလိုက္တယ္။ အေမႀကီးသားလို႔ ေျပာတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျမပုံပါ ေသေသခ်ာခ်ာ ဆြဲေပးလိုက္တာ။ သူ႔အစ္မ ရွိတယ္လို႔ ေျပာၿပီး တင္ေပး လိုက္တာ၊ ကားခေတာ့ ေပးလိုက္ပါတယ္”

ေျပာေျပာဆုိဆုိနဲ႔ သူ႔ ကားဆီ ျပန္သြားတဲ့ ကားဆရာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ဘာေျပာ ရမွန္း မသိေအာင္ကို ေၾကာင္ အသြားပါေတာ့တယ္။ အေမ ႀကီးကို တြဲေခၚၿပီး နံေဘးအိမ္ကို လိုက္ပို႔ လိုက္ရမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ မသိလိုက္မသိ ဘာသာဘဲ ေနလိုက္ရမလား။ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးေတြးဆဆ လိုလို၊ ေတြေ၀တာလိုလို ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီး ႐ုတ္တရက္ထၿပီး နံေဘးခန္း အိမ္ေရွ႕ေပါက္ ကေနသြား ေအာ္ပါေတာ့တယ္။

“မင္းခန္႔၊ မင္းခန႔္၊ နင္တုိ႔အဘြား ျပန္လာၿပီ။ လမ္းထိပ္မွာ သြားေခၚ”
အို... အံ့ၾသစရာပါပဲ။ နံေဘး အိမ္ကေန ဘာသံမွ ထြက္မလာတဲ့ အျပင္ မီးေတြ ပါ မွိတ္သြားပါေတာ့တယ္။

“အဲဒါ တမင္လုပ္တာ။ အေမႀကီးေတာ့ မႈန္တိမႈန္မႊား တုန္ခ်ည့္ခ်ည့္နဲ႔ မသြားတတ္၊ မလာတတ္ ဒုကၡ ေရာက္ေတာ့မွာပဲ”

“မင္းကလည္းကြာ၊ သိပ္စိတ္မပူပါနဲ႔။ အေမႀကီး သမီးနဲ႔ သမက္ ေစ်းေရာင္းက ျပန္မလာေသးလို႔ ေနမွာေပါ့။ ဟိုကေလး ေပါက္စက ဘာတတ္ႏိုင္မွာမို႔လဲ”

ဇနီးကေတာ့ ဗ်စ္ေတာက္ဗ်စ္ေတာက္နဲ႔ မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ အေမႀကီးကေတာ့ လမ္းထိပ္ အုတ္ခုံေလးေပၚ ထုိင္ရင္း ႂကြပ္ႂကြပ္အိတ္ ကေလး ပိုက္ေပြ႔ထားၿပီး က်ီးၾကည့္ေၾကာင္ၾကည့္နဲ႔ မ်က္စိ လည္ေနဟန္ ရွိပါတယ္။

“လူေလးတို႔ရယ္၊ အေမႀကီး သမီး ဒီနားမွာရွိပါတယ္။ ေန႔လယ္ဆုိရင္ေတာ့ မွတ္မိ ပါတယ္။ ေျမးေလးလည္း ရွိတယ္။ ေျမးေလးနာမည္က မင္းခန႔္တဲ့။ အဲဒါ ေခၚေပး ၾကပါ”

လမ္းသြယ္ေလးထဲ ၀င္လာတဲ့ သူေတြရဲ႕လက္ကိုဆြဲၿပီး တစာစာေျပာေနတဲ့ အေမႀကီး အသံက တုန္ယင္ၿပီး ငိုသံ ေရာစြက္ေနပါၿပီ။
“ဟိတ္- မင္းခန္႔တို႔ အေဖနဲ႔ အေမ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ လူ မဟုတ္ဘူးလား။ ဘာကိစၥ ပုန္းေနၾကတာလဲ၊ ထြက္ခဲ့”
ဟာ... ကၽြန္ေတာ့္ ဇနီးက ပြဲၾကမ္းေနပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ မေနသာေတာ့။ သူ႔လက္ဆြဲၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္ေလးထဲ အတင္းတြန္းပိို႔ လိုက္ပါတယ္။ ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ ျဖစ္သြားတဲ့ အေနအထားမုိ႔ လမ္းထဲက လူေတြ ထြက္ ၾကည့္ေတာ့ နံေဘး အိမ္ခန္းလည္း မေနသာေတာ့ဘူး ထင္ပါရဲ႕။ အိမ္ေရွ႕မီးေလး လင္းလာပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ အေမႀကီး သမက္ ထြက္ခ်လာၿပီး-“ေတာက္”တစ္ခ်က္ျပင္းျပင္း ေခါက္ရင္း အေမႀကီး လက္ကိုဆြဲကာ ဘူတာႀကီးဘက္ဆီ ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။

အခ်ိန္ေစာေသးတာမုိ႔ ၿမိဳ႕ပတ္ရထားေတြ မသိမ္းေသးပါဘူး။ ၿမိဳ႕ပတ္ရထား တစ္စင္းစင္းနဲ႔ အေမႀကီးကို သူ႔သားငယ္ဆီ ျပန္ပို႔မွာလား။ တျခား တစ္ေနရာရာကို ပို႔လိုက္မွာလား။ အေမႀကီး သမီးက သူတို႔ အိမ္ခန္းေလး ထဲမွာ မရွိတာလား၊ ရွိလ်က္နဲ႔ ပုန္းေနတာလား။ အိမ္ရွင္ေတြက ဖိအား ေပးလိုက္သလား။ အဘြား ႀကီး ေခၚထားရင္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ပါမေနနဲ႔လုိ႔ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေျပာလိုက္သလား။

ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာေတာ့ လားေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ပေဟဠိေတြ ႐ႈပ္ေထြးေနပါ ေတာ့တယ္။ လမ္းထဲကလူ ေတြလည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ေတြးေနၾကမွာပါ။ ေနာက္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ အပါအ၀င္ အားလုံး ကိုယ့္အိမ္ခန္း ေလးေတြဆီ သက္ျပင္းကိုယ္ စီခ်ရင္း ၀င္သြားၾကရေတာ့ တာပါပဲ။
၂။
ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး။ အိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနရတာကိုက ေတာ္ေတာ္ ပင္ပန္းလွတယ္။ ၁၊ ၂၊ ၃၊ ၄ ေရတာေရာ၊ ဂုဏ္ေတာ္ ရြတ္တာေရာ၊ ၀င္ ေလထြက္ေလ မွတ္တာေရာ စုံေနေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အာ႐ုံ မွာက သမက္နဲ႔ ပါသြားတဲ့ အေမႀကီးရဲ႕ ႐ုပ္ပုံပဲ ထင္ဟပ္ ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မေပ်ာ္သလို ကၽြန္ေတာ့္ ဇနီးလည္း အိပ္မေပ်ာ္ဘူး ထင္ပါရဲ႕။ သက္ျပင္းခ်သံ တိုးတိုးကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကားေနရ တယ္။

“ဂီး...”
ေဟာ- ငွက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ေအာ္သံက တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ညဥ့္ယံကို ေဖာက္ခြဲ လိုက္ပါတယ္။
“အစ္ကိုရယ္၊ ငွက္ဆုိး ထုိးသံ မဟုတ္လား။ နိမိတ္ မေကာင္းလိုက္တာ”

ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးအသံက တုန္ယင္ေနရွာတယ္။
“ငွက္ဆုိး၊ ဒါဟာ ငွက္ဆုိး မဟုတ္ဘူး။ အိပ္တန္း ေပ်ာက္ေနတဲ့ ငွက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ထိတ္လန္႔ တုန္လႈပ္စြာ ငိုေႂကြးလိုက္တဲ့ ေၾကကဲြဖြယ္ အသံပါကြယ္”
ကၽြန္ေတာ္ ေျပာၿပီးမွာေတာ့ ဇနီးဆီက သက္ျပင္းခ် သံက သည္တစ္ခါ တုိးတိုး ဖြဖြ မညင္သာေတာ့ဘူး။
“ဂီး... ဂီး”
ငွက္တစ္ေကာင္ကေတာ့ အိပ္တန္း ေပ်ာက္ေနဆဲ ပါေလ။

ရဲသွ်မ္း
(ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ေမလ ၂၀၁၁)

No comments:

Post a comment